Lost/Found

بعضی شب‌ها آدم اون‌قدر توی فکرهاش غرق می‌شه که دیگه حتی نمی‌دونه دقیقاً از چی خسته‌ست؛ از آدم‌ها، از روزهایی که بی‌هیچ تفاوتی تکرار می‌شن، یا از خودش که هر روز یه ذره بیشتر با چیزی که بوده فاصله می‌گیره. به یه نقطه‌ای می‌رسی که نه چیزی خوشحالت می‌کنه، نه چیزی به اندازه‌ی کافی ناراحتت؛ فقط یه سکوت سنگین توی وجودت جا خوش می‌کنه، انگار همه‌چیز تموم شده ولی هیچ‌کس خبر نداره. شاید فاجعه همین باشه؛ اینکه قبل از مردن، دیگه هیچ دلیلی برای زنده بودن پیدا نکنی.…….

گاهی آدم اون‌قدر از خودش دور می‌شه که دیگه حتی نمی‌دونه باید دنبال چی بگرده؛ انگار یه غریبه توی وجود خودش زندگی می‌کنه که نه می‌شناسدش، نه می‌تونه ازش فرار کنه. مدام از خودش می‌پرسه من کی‌ام؟ دارم به چی تبدیل می‌شم؟ این چیزی که توی وجودم مونده هنوز خودمه یا فقط بقایای آدمیه که یه روزی می‌شناختم؟ عجیب اینجاست که هرچی بیشتر دنبال جواب می‌گردی، بیشتر توی هزارتوی ذهنت گم می‌شی؛ انگار هر تکه از وجودت یه روایت متفاوت از تو داره و هیچ‌کدوم حاضر نیستن حقیقت رو بگن. از یه جایی به بعد دیگه آتیش نمی‌سوزونه، فقط تماشا می‌کنی که چطور همه‌چیزت توی شعله‌ها تغییر شکل می‌ده، بی‌اونکه بدونی قراره چی ازش باقی بمونه. شاید ترسناک‌ترین بخش فروپاشی این نباشه که خودت رو از دست بدی؛ اینه که یه روز به آینه نگاه کنی و بفهمی کسی که روبه‌روت ایستاده، تمام این مدت خودت بوده، اما دیگه هیچ خاطره‌ای ازش نداری.…….

یه جایی از زندگی، دیگه نه غمگینی، نه عصبانی، نه حتی امیدوار به اینکه چیزی عوض بشه؛ فقط یه خلأ عمیق توی وجودت داری که هرچی می‌گذره، بیشتر توش فرو می‌ری. انگار تمام احساساتت زیر آوار روزهایی دفن شدن که مجبور بودی توشون وانمود کنی هنوز قدرت ادامه دادن داری. از درون خسته‌ای، از بیرون ساکت، و بین این دوتا یه چیزی توی وجودت داره آروم‌آروم فرو می‌پاشه؛ نه کسی صدای شکستنِت رو می‌شنوه، نه خودت دیگه توان جمع کردن تکه‌هات رو داری. یه خشم سنگین توی سینه‌ت تلنبار شده، خشم از زندگی، از آدم‌ها، از تمام وعده‌هایی که به خودت دادی و هیچ‌کدوم به جایی نرسیدن. کم‌کم می‌فهمی شاید دردناک‌ترین حقیقت این نباشه که دنیا هیچ معنایی نداره، بلکه اینه که تو تمام عمرت دنبال معنایی گشتی که بتونی به خاطرش این‌همه رنج بکشی؛ و حالا که چیزی پیدا نکردی، حتی رنج کشیدنت هم برات بی‌معنی شده. آخرش آدم از زندگی شکست نمی‌خوره؛ یه روز چشم باز می‌کنه و می‌بینه اون‌قدر برای زنده موندن جنگیده که دیگه چیزی از خودش باقی نمونده که بخواد نجاتش بده.…..