Lost/Found

از اونجایی که الان یک هفته است کمتر آنلاین میشم و بیشتر سعی میکنم رو چیزای دیگه تمرکز کنم میخوام دوتا قطعه بیکلام بفرستم که لذت ببرید و شاید شما هم بتونید یذره باهاشون آرامش بگیرید…..

شاید گم شدن از اونجایی شروع نمی‌شه که راهتو گم می‌کنی؛ از وقتی شروع می‌شه که دیگه نمی‌فهمی اصلاً چرا باید راهی وجود داشته باشه. آدم کم‌کم از خودش فاصله می‌گیره، اون‌قدر آروم که یه روز جلوی آینه وایمیسته و نمی‌فهمه این صورت، مال کدوم قسمت از گذشته‌شه. یه چیزایی رو از دست می‌دی؛ آدما رو، باور‌هاتو، حتی اون آدمی که یه زمانی فکر می‌کردی قراره تا آخر عمر همراهت بمونه. و عجیب اینه که هیچ‌کس برای مردن این چیزا عزاداری نمی‌کنه. بعد می‌مونی یه جایی بین چیزی که بودی و چیزی که دیگه هیچ‌وقت نمی‌شی، بدون اینکه بدونی اون طرف چیزی منتظرت هست یا نه. شاید پیدا شدن هم فقط یه شکل دیگه از گم شدنه؛ همون لحظه‌ای که بالاخره خودتو پیدا می‌کنی و می‌فهمی چیزی که این همه مدت دنبالش می‌گشتی، شاید خیلی وقت پیش، همون تو، مرده بود……

آیدا خواهر عزیزم……. متاسفم که عشق تو رفت و ما موندیم ، الان که تو و ابولفضل بهم رسیدین تو آسمونا ، نمیتونم از دیشب جلوی اشک هامو بگیرم ، کاش میتونستم به جای همه شماها بمیرم تا شماها زندگی کنید…….💔

حرف بزنیم….!؟ @Paint_the_pain1999

کی گفته که شخصیت اصلی آدم صرفاً اونیه که وقتی تنهایی میاد تو ذهنت؟ به نظر من، شخصیت آدم شالوده ایه از من و اونچه که از خودم میشناسم، دوستان و آشناهام، غریبه هایی که شاید یکی دو بار دیده باشمشون، خوابایی که میبینم، جاهایی که رفتم، حالا چه خوش گذشته چه نگذشته و ... آدما هیچ چیزشون مطلق نیست، گاهی تاثیر پذیرن گاهی سفتن مثل سنگ و اجازه نفوذ به هرچیز و هرکسی نمیدن. خوبه که آدم گاهی به خاطر دیگری کاری بکنه، اخلاق بدشو بذاره کنار، اخلاقای خوب جدید بگیره ... در نهایت آدما بالغ و بالغ تر میشن و همواره خودشونو آنالیز میکنن و سعی میکنن شخصیتشونو الک کنن تا بتونن همیشه توی بهترین ورژن خودشون باشن؛ حالا این بهترین ورژن شامل چیا میشه متفاوته؛ برای یکی بهترین، اینه که از دید جامعه آدم نرمالی باشه، یکی میگه تا زمانی که پای حرف و عقایدم باشم بهترینم، یکی دیگه آبرو و اعتبارش مهمه ... خلاصه اینکه، زندگی جالبه، گاهی لازمه کاری انجام بشه ولی گاهی هم باید فقط وایسی یه گوشه نگاه کنی یا منتظر باشی چرخ گردون بی دخالتِ تو، خودش بچرخه.

پیام شما: اگه قرار نباشه کسی منو با تمامیت خودم بشناسه، من همچنان خودم میمونم حتا شاد تر از قبل چون دیگه نیازی ندارم که برای دیگران اثبات بشم شاید بخشی از دوست داشته شدن من با شخصیتم تعبیر بشه اما کسی هم هست که بتونه کاملا من رو با این تعبیر و تفسیر دوست داشته باشه؟ شاید عمیق تر از دوست داشتن نیازه شاید شنیده شدن ادمارو برای هم واضح کنه اما گوش شنوایی نیست در کل اینکه شخصیت مستقل از دیگران برای خودم داشته باشم رو تا ابد ادامه میدم حتا اگر هیچکس من رو نشناسه یا نفهمه یا درک نکنه چون من ، با من شناخته میشه

راستش فکر کنم اولش خیلی سعی می‌کردم خودمو پیدا کنم، ولی بعد یه مدت می‌گفتم خب داداش، مگه آدم چقدر حوصله داره هر روز بشینه خودشناسی کنه؟ احتمالاً یه جاهایی هم خودمو با چیزی که بقیه می‌پسندن جور می‌کردم، چون خب آدم دلش می‌خواد دوستش داشته باشن و نمی‌شه که همیشه خلاف جریان شنا کرد. ولی بعید می‌دونم بتونم تا آخرش نقش بازی کنم؛ بالاخره یه جایی، مثلاً نصف شب که بی‌خودی به سقف زل زدم، دوباره همون خودِ واقعیم میاد سراغم. آخرش شاید بگم بی‌خیال، قرار نیست همه منو بفهمن؛ همین که خودم بدونم کی‌ام و دارم با خودم چه غلطی می‌کنم، فعلاً کافیه.

پیام شما: دوس دارم اینم اضافه کنم که اگه به قول خودت "تبدیل به چیزی بشیم که راحتتر دوست داشته میشه"، با یه خلا وحشتناک روبرو میشم که هیچ چیز و هیچکس تا ابد نمیتونه پرش کنه چون ته دلت میدونی "این من نیستم و دارم یچیزایی رو سرکوب میکنه" و این حس رو هیچجوره نمیتونی ایگنور یا سرکوبش کنی:)

فکر می‌کنم حتی اگر هیچ‌کس هیچ‌وقت واقعاً منو نشناسه، باز هم باید سعی کنم خودم رو بشناسم؛ چون زندگی کردن برای فهمیده شدن توسط دیگران، آخرش آدم رو از خودش دور می‌کنه. شاید آدم‌ها فقط بخشی از ما رو ببینن و هیچ‌وقت به تمام چیزهایی که توی ذهنمون می‌گذره دسترسی نداشته باشن، و شاید این بخشی از تنهاییِ اجتناب‌ناپذیر انسانه. ترجیح می‌دم کسی باشم که خودم می‌دونم کیه، حتی اگر برای دیگران عجیب، سخت یا غیرقابل‌فهم باشه، تا اینکه تصویری از خودم بسازم که فقط برای دوست داشته شدن قابل قبول باشه. چون اگر برای اینکه دیگران منو دوست داشته باشن، خودم رو از بین ببرم، در نهایت شاید همه منو بشناسن؛ جز خودِ من.

پیام شما: این یه واقعیته هیچکس قرار نیست دقیقا ما رو بشناسه یا اونطوری که دلمون میخواد دوستمون داشته باشه و بهمون عشق بده این کاریه که خودمون باید برای خودمون انجام بدیم بنظر من هر کسی اگه میخواد به صلح و آرامش درونی برسه قطعا باید دنبال پیدا کردن خودش بره

احتمالاً بین این دوتا گیر می‌کردم؛ هم می‌خواستم خودم باشم، هم دلم می‌خواست یکی واقعاً منو بفهمه.

خب من واقعا تازگیا به این نتیجه رسیدم که ادما اصلا فکر نمیکنن بهمون که بخوایم نگرانشون باشیم واقعا. اینکه همه خودمون خرج بقیه میکنیم چون نگرانشونیم تصور اشتباهه.

قطعا دوست داشتم که دیده بشم ولی خب دوسته داشته شدنی که به خاطر خود واقعیم نباشه فکر میکنم بیشتر احساس دوست نداشته شدن بهم بده و اینکه متظاهر خوبی هم نیستم پس ترجیح میدادم واقعی بمونم

فکر کنم یه مدتی سعی کنم طبق میل دیگران رفتار کنم ولی درآخر خسته میشم و برمیگردم به چیزی که خودم واقعا هستم و برام مهم نمیشه که بقیه راجبم چی میگن یا فکر میکنن.

فکر کنم خودم مهم تر باشم نه؟ من یه بار زندم. اونم یه زندگی که مسخره ب نظر میرسه !

سلام عزیزانم یه سوال از همتون دارم و دوس دارم هرکسی که دوس داره جواب بده و بهش فکر کنه. اگر مطمئن می‌شدی که هیچ‌کس هیچ‌وقت واقعاً تو را آن‌طور که خودت هستی نخواهد شناخت، باز هم سعی می‌کردی خودت را پیدا کنی، یا کم‌کم تبدیل می‌شدی به چیزی که دیگران راحت‌تر بتوانند دوستش داشته باشند؟ https://t.me/Pain_the_painbot لینک ناشناس @Paint_the_pain1999 آیدی خودم