Cláir de luné ☾

و آن یار نکوی من، بگرفت گلوی من گفتا که چه میخواهی؟ گفتم که همین خواهم. #مولانا

تفکر و تعقل همه ما را ترسو می کند و عزم و اراده هرگاه با افکار احتیاط آمیز توام گردد رنگ می بازد و صلابت خود را از دست می دهد و به مثابه همین خیالات بلند، عمر مصیبت بار آنقدر طولانی می شود... #هملت

گفت این شاید عجیب ترین تناقض هستی باشد جهان نه تنها وجود دارد بلکه در وجود ما به جایی رسیده است که میتواند درمورد خودش سوال کند من کجای جهانم؟ آیا من در حال تماشای جهانم یا جهان از طریق من در حال تماشای خود است؟ چرا اصلا جهان به موجودی نیاز داشت که بتواند خودش را بفهمد؟

تا شدم بی‌خبر از خویش، خبرها دارم بی‌خبر شو که خبرهاست در این بی‌خبری تا شدم بی‌اثر، از ناله، اثرها دیدم بی‌اثر شو که اثرهاست در این بی‌اثری تا زدم لافِ هنر، خواجه به هیچم نخرید بی‌هنر شو که هنرهاست در این بی‌هنری #فروغی_بسطامی

آنچه هویداست در جهان، نه اندوهی‌ست برای گریستن؛ که طنینِ آرام و آهنگینی‌ست که تو را به پذیرش می‌خواند. هیچ ندایی با وعده ی تکامل، پرنده را به ماندن تشویق نمیکند، و همین عبور ملایمِ بدون تلاطم از بلندای زمین های جهان، بی هیچ جنگی با زمین و آسمان و بی آنکه تقلای بیهوده ای درکار باشد، تو را از پایان فصلی به شروعی دیگر سوق میدهد؛ به یک ترْکِ بی‌صدای بی جنجال، بدون عذر و بهانه یا اجازه، بدون تمنای ماندن و هراس رفتن؛ و چون بشنوی، از تو رودی میسازد با مقصدی به یک اقیانوسِ ژرفِ بی‌انتها؛ و آنجا چیزی انتظار تورا میکشد با پاسخ بنیادی ترین معمای هستی در دستانش.

Rapid Eye Movement (REM)

آدم از تکرار شب ها خسته بود چشم را بر خاطراتش بسته بود یک شبی غم، بر دلش آوار شد آفتاب از شرم خود بیدار شد صبر را در مشت خود اندازه کرد عمر را با زخم ها شیرازه کرد پنجره رو به خیابان پیر شد آسمان هم از تماشا سیر شد تا حقیقت راه خود را باز کرد دست تردید، آینه را ناز کرد سایه ها بر شانه دیوار ریخت خستگی در جان هر تکرار ریخت لیک از آن سوی این دیوار سرد آمد آوازی سراسر رنج و درد ما در این تکرار سرگردان شدیم از رخ آیینه روگردان شدیم هر قدم آیینه ای را می شکست پشت هر تصویر، رویا می شکست خواستیم از خویش پنهان تر شویم در سکوت خویش ویران تر شویم در خود افتادیم و خود را یافتیم از غبار خویش راهی ساختیم گرچه گم شد رد پای روزگار لیک باید رفت، حتی بی قرار از میان جاده های بی نشان می رسد روزی صدای آسمان وز پس این جاده های بی عبور می دمد روزی نفس های حضور عاقبت بعد از شبی سرد و غریب می رسد یک صبح آرام و نجیب. #مهتا

آدم از تکرار شب ها خسته بود چشم را بر خاطراتش بسته بود یک شبی غم، بر دلش آوار شد آفتاب از شرم خود بیدار شد صبر را در مشت خود اندازه کرد عمر را با زخم ها شیرازه کرد پنجره رو به خیابان پیر شد آسمان هم از تماشا سیر شد تا حقیقت راه خود را باز کرد دست تردید، آینه را ناز کرد سایه ها بر شانه دیوار ریخت خستگی در جان هر تکرار ریخت لیک از آن سوی این دیوار سرد آمد آوازی سراسر رنج و درد ما در این تکرار سرگردان شدیم از رخ آیینه روگردان شدیم هر قدم آیینه ای را می شکست پشت هر تصویر، رویا می شکست خواستیم از خویش پنهان تر شویم در سکوت خویش ویران تر شویم در خود افتادیم و خود را یافتیم از غبار خویش راهی ساختیم گرچه گم شد رد پای روزگار لیک باید رفت، حتی بی قرار در غبار جاده های بی نشان می رسد روزی صدای آسمان وز پس این جاده های بی عبور می دمد روزی نفس های حضور عاقبت بعد از شبی سرد و غریب می رسد یک صبح آرام و نجیب. #مهتا