Cláir de luné ☾

من آدمی رؤیایی بودم، خیلی کم در واقعیت زندگی میکردم!

ما عمر را به ساختن پنجره گذراندیم بی‌آن‌که جرأت گشودنش را داشته باشیم. پنجره‌هایی برای تماشای آسمان؛ نه رسیدن به آن.

سال‌هاست تاریخ، ما را ورق می‌زند و ما به اشتباه میپنداریم که خواننده‌ی آنیم.

پیش از آنکه نامی بر من بگذارند در رگ‌های سکوت چیزی شبیه آواز جریان داشت. نوری که خودش را از یاد برده بود و از همان فراموشی جهان رویید. و ما نیز حادثه ای در بطن حیات بودیم و هر بار که عشق ورزیدیم، تکه‌ای از آسمان به حافظه‌ی خاک بازمی‌گشت. آنگاه خالق از چشمانِ مخلوق به آفرینشِ خودش نگاه میکرد. در فاصله‌ی میان دو تپشِ قلب خلقتی دوباره آغاز میشود و چیزی در ژرفای هستی بی‌صدا به شکفتن ادامه خواهد داد ابدیت، همان لحظه‌ ایست که دیگر هیچ ساعتی جرئتِ شمردنش را ندارد. امشب، نه به جهان افزوده شدم، و نه از زمان سهمی بیشتر گرفتم تنها فاصله‌ی میانِ آغاز و پایان، برایم اندکی به هم نزدیک‌تر شد و پوسته‌ای دیگر از سکوتِ نخستین از تنم فرو ریخت و زین پس، تمامِ سکوت‌های جهان مرا به اسم کوچکم صدا می‌کنند. #مهتا

پیش از آنکه نامی بر من بگذارند در رگ‌های سکوت چیزی شبیه آواز جریان داشت. نوری که خودش را از یاد برده بود و از همان فراموشی جهان رویید. و ما نیز حادثه ای در بطن حیات بودیم و هر بار که عشق ورزیدیم، تکه‌ای از آسمان به حافظه‌ی خاک بازمی‌گشت. آنگاه خالق از چشمانِ مخلوق به آفرینشِ خودش نگاه میکرد. در فاصله‌ی میان دو تپشِ قلب خلقتی دوباره آغاز میشود و چیزی در ژرفای هستی بی‌صدا به شکفتن ادامه خواهد داد ابدیت، همان لحظه‌ ایست که دیگر هیچ ساعتی جرئتِ شمردنش را ندارد. امشب، نه به جهان افزوده شدم، و نه از زمان سهمی بیشتر گرفتم تنها فاصله‌ی میانِ آغاز و پایان، برایم اندکی به هم نزدیک‌تر شد و پوسته‌ای دیگر از سکوتِ نخستین از تنم فرو ریخت و زین پس، تمامِ سکوت‌های جهان مرا به اسم کوچکم صدا می‌کنند.

ساقیا بر خاک ما چون جرعه‌ها می‌ریختی گر نمی‌جستی جنون ما چرا می‌ریختی ساقیا آن لطف کو کان روز همچون آفتاب نور رقص انگیز را بر ذره‌ها می‌ریختی #مولانا

هیچ‌کس کسی را نجات نمی‌دهد ما فقط سقوط یکدیگر را با شکوه‌تر می‌کنیم.

و شاید عشق، آخرین توهمِ شریفِ بشر باشد نوری لرزان در مغزی که می‌داند خورشیدها هم روزی سرد خواهند شد.

آزادی برای زیستن، کافی نیست.