Cláir de luné ☾

تویی آن نظر، که هستی، ز نگاه تو چکیده تویی مقصدی که عمری ز پی‌ات جهان دویده تویی آن نفس که بی‌تو، نفس از جهان بریده تویی از ازل همان کس که شنیده این قصیده منم آن نهانِ پیدا، که تو در طلب رسیدی تو مرا به خویش خواندی و ز خویشتن رمیده تویی آن پل رسیدن به طریق عشق بازی و بیارزد آن تمنا که ز عمق جان رسیده چو تو چشم خویش بندی، چه کسی جهان ببیند؟ که تمام این جهان را، نظر تو آفریده نه درختی، نه بهاری، نه گلی، نه کوهساری همه در تو جان گرفته، همه از تو قد کشیده پس اگر نظر گشایی، رخ عشق را ببینی و اگر نظر ببندی، شود عشق آرمیده نه سفر به دور عالم نه به دور آسمان ها که همه مسیر ها را رد پای تو کشیده #مهتا

و آن یار نکوی من، بگرفت گلوی من گفتا که چه میخواهی؟ گفتم که همین خواهم. #مولانا

تفکر و تعقل همه ما را ترسو می کند و عزم و اراده هرگاه با افکار احتیاط آمیز توام گردد رنگ می بازد و صلابت خود را از دست می دهد و به مثابه همین خیالات بلند، عمر مصیبت بار آنقدر طولانی می شود... #هملت

گفت این شاید عجیب ترین تناقض هستی باشد جهان نه تنها وجود دارد بلکه در وجود ما به جایی رسیده است که میتواند درمورد خودش سوال کند من کجای جهانم؟ آیا من در حال تماشای جهانم یا جهان از طریق من در حال تماشای خود است؟ چرا اصلا جهان به موجودی نیاز داشت که بتواند خودش را بفهمد؟

تا شدم بی‌خبر از خویش، خبرها دارم بی‌خبر شو که خبرهاست در این بی‌خبری تا شدم بی‌اثر، از ناله، اثرها دیدم بی‌اثر شو که اثرهاست در این بی‌اثری تا زدم لافِ هنر، خواجه به هیچم نخرید بی‌هنر شو که هنرهاست در این بی‌هنری #فروغی_بسطامی

آنچه هویداست در جهان، نه اندوهی‌ست برای گریستن؛ که طنینِ آرام و آهنگینی‌ست که تو را به پذیرش می‌خواند. هیچ ندایی با وعده ی تکامل، پرنده را به ماندن تشویق نمیکند، و همین عبور ملایمِ بدون تلاطم از بلندای زمین های جهان، بی هیچ جنگی با زمین و آسمان و بی آنکه تقلای بیهوده ای درکار باشد، تو را از پایان فصلی به شروعی دیگر سوق میدهد؛ به یک ترْکِ بی‌صدای بی جنجال، بدون عذر و بهانه یا اجازه، بدون تمنای ماندن و هراس رفتن؛ و چون بشنوی، از تو رودی میسازد با مقصدی به یک اقیانوسِ ژرفِ بی‌انتها؛ و آنجا چیزی انتظار تورا میکشد با پاسخ بنیادی ترین معمای هستی در دستانش.