ፍልስፍና ለላቀ አስተሳሰብ

የስነ ልቦና ህክምና ዋና አላማው ግለሰቦችን ማከም እና ወደ ማህበረሰቡ መደበኛ የእለት ተእለት እንቅስቃሴ መመለስ ነው። ነገር ግን አንድ ግለሰብ ሊላመደው የሚገደደው ማህበረሰብ ራሱ በበሽታ የተበከለ ቢሆንስ? ችግሩ ያለው ስቃይ ላይ ባለው ግለሰብ አእምሮ ውስጥ ሳይሆን እብደቱን እና ስቃዩን በማምረት ላይ ባለው የማህበራዊና ኢኮኖሚያዊ መዋቅር ውስጥ ከሆነስ? ​እንደ Michel Foucault እና Erich Fromm ያሉ የማህበራዊ ሳይንስ ባለሙያዎች እንደሚከራከሩት ዘመናዊው ማህበራዊ መዋቅር ሰዎችን ከተፈጥሮአዊ ማንነታቸው ከእውነተኛ ፍላጎቶቻቸው እና ከሌሎች ሰዎች ጋር ካላቸው ጥልቅ ግንኙነት ይነጥላቸዋል። ማህበረሰቡ ለውድድር፣ ለቁሳቁስ መሰብሰብ፣ ለውጫዊ ስኬት እና ማለቂያ የሌለው ድካም የሚሰጠው አክብሮት ሰዎችን ማሺን እንዲሆኑ ያስገድዳቸዋል። ​በዚህ አስከፊ የውድድር ሂደት ውስጥ የአእምሮ ጭንቀት ፣ ድብርት እና የባዶነት ስሜት መፈጠሩ ተፈጥሮአዊ ምላሽ እንጂ የግለሰቡ ጉድለት አይደለም። አእምሮው ለሚደርስበት መዋቅራዊ ጫና የሚሰጠው ጤናማ ተቃውሞ ሲሆን የ ስነ ልቦና ህክምናው ግን ይህንን ተቃውሞ እንደ በሽታ በመቁጠር ግለሰቡን መድኃኒት አሸክሞ እንደገና ለዚያው ጎጂ ስርዓት ብቁ ለማድረግ ይጥራል። ህንዳዊ ፈላስፋው ጂዱ ክሪሽናሙርቲ እንዳለው በጣም በታመመ ማህበረሰብ ውስጥ  መላመድ ወይም እንደነሱ መሆን የጤናማነት ምልክት አይደለም። ​ይሁን እንጂ ጉዳዩን ሙሉ በሙሉ በማህበረሰቡ ላይ ብቻ መጫንም ሌላኛው አደገኛ እይታ ነው። በአንድ በኩል የሰው ልጅ ባዮሎጂያዊና አእምሮአዊ የኬሚካል መዛባቶች  ወይም የዘር ውርስ ተፅዕኖዎች በግል ህክምናና መድኃኒት መታገዝ እንዳለባቸው የማይካድ እውነታ ነው። ​ነገር ግን ዋናው ችግር የሚፈጠረው የህክምናው ዘርፍ ሁሉንም የሰው ልጅ የስነ ልቦና ስቃይ ወደ ባዮሎጂያዊ ምክንያት ብቻ ሲያሳንሰው ነው።  ብቸኝነት የኢኮኖሚ ውጥረት፣ የመደብ ልዩነት እና ትርጉም አልባ ልፋት ሰዎችን አእምሯዊ ስቃይ ውስጥ ሲከቷቸው መፍትሔው ማህበራዊ ሁኔታዎችን መቀየር እንጂ ግለሰቡን ብቻ ማስተካከል ሊሆን አይችልም።  ዘመናዊ የምንለው  ማህበረሰብ አእምሮአዊ ህመምን የሚያመርቱ ሁኔታዎችን እያፋጠነ በሌላ በኩል ደግሞ ከሲስተሙ ጋር ያልተግባቡትን ወይም ሲስተሙን ያልተቀበሉትን ሰዎች እንደ ጨለል መረዳቱ የተለመደ ነገር ሆኗል። መሆን ያለበት  ግለሰቡን እንደ ጨለል ማየቱን አቁመን የሚያበሳጨውንና እና የሚያናድደውን ማህበራዊ መዋቅር ለመፈተሽ ስንደፍር ብቻ ነው። ማህበረሰቡ ራሱ ህመምተኛ በሆነበት አለም ውስጥ ጤናማ መሆን እና አጉል ነገሮችን አልቀበልም ማለት ለሁኔታው የምንሰጠው ምላሽ እንጂ እ ብ ደ ት አይደለም። ያሬድ ግርማ @zephilosophy