دوست داران دانایی

#تنهایی_غم_انگیز_مادران شبِ سردی بود... پیامی آمد؛ پیامی کوتاه، اما سنگین‌تر از سال‌ها دلتنگی... نوشت: «متولدِ پنجاه هستم... پانزده سالگی عروس شدم، هنوز کودکی‌ام تمام نشده بود که مادر شدم... هفده سالگی پسرم به دنیا آمد، چند سال بعد دخترم... زندگی‌مان ساده بود، اما گرم بود؛ پشتِ همان سفره‌ی کوچک، خوشبختی جریان داشت...» بعد نوشته بود: «اما روزگار نذاشت...» و مگر چند زن در این سرزمین هستند که این جمله را با تمامِ استخوان‌شان نفهمند؟ سرطان آمد... بی‌رحم، بی‌صدا، و مردِ خانه را با خودش برد. زن، سی‌وپنج ساله بود؛ درست در سنی که هنوز دل، جوان است، هنوز آدم دلش می‌خواهد تکیه کند، بخندد، دوست داشته شود... اما او فرصتِ زن بودن را کنار گذاشت تا فقط “مادر” بماند. گفت: «خواستگار داشتم... کم هم نبودند... اما پسرم مخالفت کرد. می‌گفت: چیت کمه؟ خونه داری، مال داری، بچه داری... دیگه شوهر می‌خوای چیکار؟» و او سکوت کرد... بعضی سکوت‌ها، صدایشان از هزار فریاد بلندتر است. سال‌ها گذشت... زن، جوانی‌اش را میانِ لباس شستن، تبِ بچه پایین آوردن، نگرانیِ آینده، و اشک‌های یواشکی دفن کرد. بچه‌ها بزرگ شدند... ازدواج کردند... هر کدام رفتند دنبال زندگیِ خودشان، و مادر ماند با خانه‌ای که بوی خاطره می‌داد، با قاب عکس مردی که سال‌هاست رفته، و با تنهایی‌ای که شب‌ها آرام‌آرام روی شانه‌هایش می‌نشست. نوشت: «حالا مانده‌ام و تنهایی... بچه‌ها زندگیِ خودشان را دارند. گاهی دلم فقط یک #هم‌صحبت می‌خواهد... یک نفر که وقتی چای می‌ریزم، فنجانِ دوم بیهوده نماند...» و آخرِ پیامش نوشته بود: «همان‌طور که اجازه می‌دهیم پدرها و پدربزرگ‌ها در هفتاد، هشتاد سالگی دوباره ازدواج کنند، باید یاد بگیریم مادرها هم حقِ زندگی دارند... حقِ عشق، حقِ آرامش، حقِ همدم داشتن...» چقدر دردناک است مادری که تمامِ عمرش جنگیده تا فرزندانش طعمِ تنهایی را نچشند، آخرِ راه، خودش در آغوشِ تنهایی پیر شود... مادرها فقط “مادر” نیستند... انسان‌اند... دل دارند... خسته می‌شوند... گاهی دلشان می‌خواهد کسی باشد که بگوید: «نترس... من کنارِ توام...» و چه ظلمِ بزرگی‌ست وقتی جامعه، برای تنهاییِ مردان، همدم می‌خواهد، اما برای تنهاییِ زنان، فقط سکوت... ✍ #عزتی_رستگار دبیر فلسفه و منطق شهرستان رزن #دوست_داران_دانایی @danaeeii