فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)

✅مادران میناب؛ بازماندگان خاموش

گزارش میدانی «شرق» از مدرسه و گلزار شهدای میناب و رنج روانی زنانی که با کابوس، اضطراب و فقدان فرزندانشان کنار نیامده‌اند (بخش دوم)

✍️ زهرا جعفرزاده 🔹گروهی از تهران به میناب رفته‌اند و شهربازی راه‌ انداخته‌اند و از میانشان تعدادی کنار مزارها نشسته‌اند. صدای مادر امیرحسین بلند می‌شود. او دو فرزند دیگر هم دارد، پسری ۱۷ ساله و دختری ۲۰ ساله. اما امیرحسین عزیزکرده‌شان بود، دلخوشی‌شان: «گاهی وقت‌ها سه بعد از ظهر می‌آیم و وقتی به ساعت نگاه می‌کنم می‌بینم سه صبح است. اصلا نمی‌دانم روزم چطور شب می‌شود. یک شب اینجا نیایم حالم بد می‌شود». نهم هر ماه برای مادر روز عجیبی است. برایش یادآور نهم اسفند است. عدد ۹ سرگردانش می‌کند مخصوصا وقتی روی روز شنبه می‌افتد مثل نهم آبان که شنبه بود و مادر مثل مرغ سرکنده‌ای دور خود می‌چرخید: «تاریخ نهم، برایم دلهره می‌آورد». 🔹ساعت ۱۰ شب سیزدهم آبان، اطراف مزار آرینا و علی عرب‌کیش دو سه نفری نشسته‌اند. پدر و مادر نیستند اما خاله و دخترخاله آمده‌اند کنار آنها باشند. آرینا کلاس ششم بود و علی کلاس پنجم. مادر همین دو بچه را داشت که نهم اسفند ماه از دستش رفتند. مادر خیلی کم سر مزار می‌آید. حال آشفته‌ای دارد. او مثل سایر مادران نمی‌تواند با کسی معاشرتی داشته باشد، درباره بچه‌اش حرفی بزند، درباره رنجش چیزی بگوید: «میزان پذیرش خواهرم نسبت به بقیه مادران خیلی کم است. برایش سخت است از دست دادن دو بچه. اصلا در جمع نمی‌آید و با کسی حرف نمی‌زند». اوایل پدر علی و آرینا، بین دو مزار چادر می‌زد و می‌خوابید. اصلا خانه نمی‌رفت. دلش نمی‌خواست بچه‌ها تنها بمانند: «آرینا و علی خاکسپاری دوم نداشتند. پیکر هر دو کامل بود. آرینا با سایر بچه‌ها به صورت دسته‌جمعی تشییع شد. علی روز بعدش». دکتر پزشکی قانونی گفته بود که اگر می‌خواهند با آزمایش دی‌ان‌ای مطمئن شوند باید سه ماه منتظر بمانند. چون پیکر سوخته بود، نمی‌توانستند از روی چهره شناسایی‌اش کنند. خاله به اقوام تلفن می‌کند، ۲۵ نفر جمع شدند و همه تأیید کردند که آن پیکر متعلق به علی است: «خواهر، ما روزهایی سپری کرده‌ایم که کسی نمی‌تواند تصور کند. هر شب از خدا می‌خواهم اشک‌هایم را خشک کند. اصلا نمی‌توانم توصیف کنم چه بر سرمان می‌گذرد. ما صحنه‌های بسیار بدی دیدیم. حالمان خراب است. نگاه نکن این‌طوری نشسته‌ایم، سرپاییم. از درون ویرانیم». 🔹خانم عزیزی همراه با خانم سلحشوری کنار در ورودی ایستاده‌اند، چشمانشان غم‌بار است. یکی مادر آرشان و عرشیاست و آن یکی مادر مریم سلحشوری؛ کودکان نجات‌یافته. زنان سرگردانند. چشمشان دنبال یک مرد کت و شلواری است، یک مسئول، کسی که کاره‌ای است و دستش به آدم مهمی می‌رسد. آنها دنبال پرونده پزشکی بچه‌هایشان هستند. بچه‌ها، بازمانده انفجارند. آرشان از ناحیه گوش آسیب دیده و کم‌شنوا شده و مریم که در اصطلاح پزشکی، حلزونی گوشش سکته کرده. خانم عزیزی نگران است: «آمده‌ایم مسئولی ببینیم که نیست. مگر قرار نبود بیایند ما را ببینند و از حال بچه‌هایمان باخبر شوند. چرا کسی سراغ ما نیامد؟ فقط می‌خواهند بیایند که گفته باشند آمده‌ایم». قبل از آن وزیر میراث فرهنگی همراه هیئتی به مناسبت سیزدهم آبان‌ماه که روز دانش‌آموز است، از مدرسه بازدید کرد. از یک در وارد شد و از در دیگر رفت. خانم عزیزی از اینکه نتوانسته حرفش را به گوش آنها برساند عصبانی‌ است: «گوش آرشان آسیب دیده و روی شنوایی‌اش تأثیر گذاشته، اما چرا در بنیاد شهید برایش درصد جانبازی تعیین نمی‌کنند؟». مادر می‌گوید، ظاهرا پرونده جانبازی ۱۹ نفر از آسیب‌دیده‌ها را قبول کرده و مابقی را رد کرده‌اند. می‌گویند بقیه پرونده‌ها ناقص است. 🔹آرشان هشت‌ساله است و از نهم اسفندماه، به گفته مادر، مشکل روحی پیدا کرده. او پیکر تکه‌تکه‌شده هم‌کلاسی‌هایش را دیده و روانش به هم ریخته. دندان‌قروچه می‌کند، دندان‌هایش می‌افتد و جابه‌جایی فک پیدا کرده است: «می‌خواهند برای بچه‌های ما چه کاری کنند؟ حق این بچه‌هاست که جانبازی بگیرند». آرشان دانش‌آموز کلاس سوم مدرسه شجره‌ طیبه است: «تمام تصاویر مثل یک فیلم جلوی چشم بچه‌هاست. بچه‌های مدارس دیگر مدام درباره این موضوع با هم حرف می‌زنند به همین دلیل، نخواستم بچه‌ام را به مدرسه دیگری بفرستم. خواستم کنار دانش‌آموزان همین مدرسه بماند. نمی‌خواهم درباره آن اتفاق حرف بزند. دهان این بچه‌ها بسته شده. از مدرسه رفتن می‌ترسد. می‌گوید اگر بروم و دست و پایم قطع شود چه؟ بچه کلاس سومی خانه‌نشین شده». مادر هشت ماه است پسرش را به پزشک اعصاب و روان می‌برد. 🔸متن کامل #امتداد @emtedadnet @MostafaTajzadeh