حلقه تجریش

بخشی از متن: متن پیش رو گفتگویی است میان سه نظریه‌پرداز هنر که فعالیت‌شان بر سیاست‌های رهایی‌بخش جریان‌های چپ، متمرکز است و  همگی در رویدادهای هنری اخیر در اروپا، که به بررسی بازگشت سیاست‌های فاشیستی پرداخته‌اند، شرکت داشته‌اند. این گفتگو این پرسش را مطرح می‌کند[4]: چه ارتباطی ممکن است میان عادی‌شدن روزافزون چشم‌انداز سیاسی‌ای که با عناصر فاشیستی آمیخته است و موقعیت پیچیده‌ی هنر در میانه (یا حتی فراتر) وضع موجود و فروپاشی آن وجود داشته باشد؟ در اینجا، «هنر» نه صرفاً به‌معنای آثار هنری، بلکه به‌عنوان کلیتِ کنش‌ها و اقداماتی در نظر گرفته می‌شود که آنچه را ما «عرصه‌ی هنر» می‌نامیم شکل می‌دهند، در حالی که « چشم‌انداز سیاسی» در هر صورت، از خلال هژمونی نئولیبرالیسم مفصل‌بندی می‌شود. این پرسش به خودی خود دلالت بر آن دارد که ما در مقطع بحرانی‌ای ازروند تضادهایی زندگی می‌کنیم که میراث قرن بیستم‌اند. لحظه‌ی کنونی ما با تلفیق‌ها و جابه‌جایی‌های چشمگیر ایدئولوژیک تعریف می‌شود؛ با میانجی‌گریِ فزاینده‌ی فناوری بر سوژه‌ها و بر فضاهای فرهنگی‌ای که بر برتری استوارند؛ با جذابیت روزافزون اقتدارگرایی انحصارطلب راست افراطی و مواضع ضد‌رهایی‌بخش؛ و با تجلی‌های چندگانه‌ی نفرت اجتماعی، چه در سطح گفتمانی و چه در قالب خشونت عینی علیه هر کسی که به نحوی در جایگاه اجتماعیِ «مطرود» قرار گیرد. نقطه‌ای که در آن بیان‌های نو از ذهنیت فاشیستی شکل می‌گیرد، باور عمومی مبنی بر این‌که بازارهای سرمایه‌داری بیشترین سود را از دموکراسی لیبرال می‌برند به آزمایش می‌گذارد، در حالی که چپ، چه به طور کلی و چه در حوزه هنر، در بازتولید افق سرمایه‌داری نقش داشته است. این میزگرد با هدف تلاش برای اندیشیدن علیه پیشروی این دینامیک فرهنگی و سیاسی برگزار می‌شود و در گام نخست، به دنبال ارائه‌ی مسیرهای ممکن برای نقد است تا بتوان نظریه‌ای هنری و خودآگاهانه در مخالفت با فاشیسم شکل داد. بحث بر سه محور اصلی متمرکز است: الف) هنر در نسبت با روابط قدرت در سرمایه‌داری، ب) نقش فناوری در شکل‌گیری سوژه، ج) جنسیت و سفیدبودن.