آکادمی جام

💠⭕️مونالیزا رو بچسب، قرمه‌سبزی توی ایران هم پیدا می‌شه!... فرض کنید یک نفر برای اولین بار به پاریس رفته و فقط یک هفته فرصت تماشای شهر را دارد. به نظر شما صبح که از خواب بیدار می‌شود، چه می‌کند؟ می‌رود بازار، سبزی قرمه می‌خرد، خرد می‌کند و قرمه‌سبزی بار می‌گذارد و ظهر با سالاد شیرازی می‌خورد؟ اگر کف اتاق هتل کثیف باشد، نصف روزش را صرف شستن کف می‌کند؟ شامپو فرش می‌خرد و می‌نشیند به برس کشیدن فرش؟ اگر کاشی حمام قدیمی باشد، می‌رود عوضش کند؟ نه... چون آمده پاریس را ببیند. آمده کاخ ورسای را ببیند، شب‌ها کنار نوتردام بنشیند و اجرای موسیقی خیابانی را تماشا کند، نقاشی مونالیزا را در لوور ببیند، در یک کافه بنشیند، طعم یک غذای جدید را بچشد، برود بالای ایفل و منظره‌ی رود سن را تماشا کند. البته که اگر ملحفه کثیف باشد، یک ملحفه‌ی تمیز می‌خرد. اگر کف اتاق کثیف باشد، دمپایی می‌پوشد. اگر حمام به دلش نچسبد، تمیزش می‌کند. ولی نه بیشتر.... چون می‌داند: این خانه، خانه‌ی او نیست. این فقط جایی است که چند شب در آن اقامت کرده. او مسافر است؛ و مسافر، خانه‌ی بین راه را با مقصد اشتباه نمی‌گیرد. زندگی ما در این جهان هم شبیه همان سفر پاریس است. ولی ما گاهی یادمان می‌رود که مسافریم. آن‌قدر سرگرم خانه، ماشین، پول، کار، ظاهر و هزار چیز دیگر می‌شویم که فرصت کوتاه سفرمان را صرف مرتب کردن اتاق هتل می‌کنیم. جان همه روز از لگدکوب خیال وز زیان و سود، وز خوفِ زوال نی صفا می‌ماندش نی لطف و فَر نی به سوی آسمان راهِ سفر البته که باید کار کنیم، باید خانه داشته باشیم، باید پول دربیاوریم، باید مسئولیت‌هایمان را انجام بدهیم. مسافر بودن، بی‌مسئولیتی نیست. مسافر، هتلش را هم تا جایی که لازم است مرتب می‌کند؛ اما هتل را با خانه اشتباه نمی‌گیرد. و حالا یک سؤال مهم: اگر ما مسافریم، پس قرار است از این سفر لذت ببریم... اما از چه چیزی؟ یک جواب، همین چیزهای ساده و زیبایی است که زندگی به ما بخشیده: از یک فنجان قهوه در یک صبح آرام، از قدم زدن زیر باران، از دیدن یک فیلم خوب، از موسیقی، از سفر، از خندیدن با دوستان، از نشستن کنار خانواده، از دیدن یک غروب زیبا و ... این‌ها لذت‌های کوچک، اما واقعیِ سفرند. قرار نیست چون مسافریم، زندگی را جدی نگیریم. برعکس؛ چون مسافریم، باید زندگی را بیشتر بچشیم. اما در کنار همه‌ی این‌ها، یک لذت عمیق‌تر هم هست: پیدا کردن معنای زندگی. این‌که بفهمی برای چه آمده‌ای؟. چه چیزی برای تو آن‌قدر ارزشمند است که حاضر باشی برایش تلاش کنی، سختی بکشی، از راحتی‌ات بگذری و بخشی از خودت را پای آن بگذاری؟. شاید معنای سفر همین باشد: هم از منظره‌های مسیر لذت ببری، هم بدانی به کجا می‌روی. هم بخندی، هم معنای اشک‌هایت را بفهمی. و بعد، آن معنایی را که پیدا کرده‌ای، زندگی کنی؛ شب و روزت را به پایش بگذاری و ردپایی از آن معنا در این جهان به جا بگذاری و یکی دیگر هم به دنبال تو راه بیفتد برای تحقق آن معنا در جهان. تا وقتی روز رفتن رسید، حسرت نخوری که تمام وقتت را صرف مرتب کردن اتاق هتل کرده‌ای و اصلا پاریس را ندیده‌ای!... با الهام از کتاب: «جاده رستگاری، ۲۱ آموزه معنوی برای انسان معاصر» لینک کتاب: https://taaghche.com/book/230308 آکادمی جام، جستجوی آگاهی و معنا @jaamacademy