دردِ جاودانِگی

❇️ آخرین تناسخ چه فهمِ دیر و دوری! مرگ، پایانِ کبوتر بود همین دنیا، همین دنیا، خودش صحرایِ محشر بود                            ★★ درنگی گُم شدی در خنده‌های فوجِ تنهایان ولی پلکِ تماشایت، همیشه خسته و تَر بود ببین یوسف! برادرهات بسیارند...، امّا نه! فقط گرگی که شد مَبهوتِ بُهتان‌ها، برادر بود نه لوقا بودی و مَرقُس، نه مَتّا و نه یوحنّا ولی جانت، چهار انجیلِ رنجِ شامِ آخر بود شبیه چاهساری، در تَبِ تَردید خُشکیدی همان چاهی که تنهایی‌نواز و گریه‌پروَر بود نشد روشن، جهان از شمع‌ِ شوقِ پنجمِ اسفند چه راز و حکمتی در این نبردِ نابرابر بود؟                             ★★★ برای کسبِ روزی، روزهایِ زندگی گُم شد شگفتا! آدمی، مشتاقِ این رنجِ مکرّر بود چه فهم دیر و دوری! رستگاری در فراموشی‌ست و تاریخِ تولّدهایمان را، مرگ، از بَر بود... #عبدالحمید_ضیایی @abdolhamidziaei