آکادمی جام

💠⭕️میان دو نیستی ✍ عابدین عابدی‌زاده شاید حقیقت تکان‌دهنده‌ی زندگی همین باشد؛ اینکه روزهایی که ما در این جهان نبوده‌ایم، بسیار بسیار بیشتر از روزهایی است که بوده‌ایم. و عجیب‌تر اینکه پس از رفتن ما نیز، جهان همچنان به راه خودش ادامه خواهد داد؛ آدم‌ها خواهند آمد، خواهند رفت، خواهند خندید، خواهند گریست و زندگی، بی‌آنکه منتظر ما بماند، مسیر خودش را ادامه خواهد داد. ما در میان این دو سکوت، تنها فرصت کوتاهی داریم؛ فاصله‌ای میان «نبودن» و «نبودن» که نامش را گذاشته‌ایم «زندگی». شاید مسئله‌ی زندگی، در نهایت، این نباشد که در این فرصت کوتاه چه چیزهایی به دست می‌آوریم، چقدر می‌مانیم یا چقدر دیده می‌شویم؛ بلکه این باشد که در این فاصله‌ی کوتاه میان دو نیستی، چه معنایی به بودن خود می‌دهیم. جهان پیش از ما بوده است و پس از ما نیز خواهد بود. ما جهان را به ارث نبرده‌ایم و قرار نیست آن را با خود ببریم؛ فقط برای مدتی کوتاه، در آن حضور داریم. شاید زندگی، بیش از آنکه فرصتی برای ماندن باشد، فرصتی است برای فهمیدن همین حقیقت؛ اینکه بودن ما، هرچقدر کوتاه، می‌تواند معنایی داشته باشد. و شاید در نهایت، همین کافی باشد که وقتی از این جهان عبور کردیم، چیزی از بودنمان باقی مانده باشد؛ نه لزوماً نامی، ثروتی یا اثری بزرگ، بلکه ردّی از معنا، مهربانی و نیکی. ما مسافر جهانیم، نه مالک آن. آکادمی جام‌؛ جستجوی آگاهی و معنا ما را در سایر رسانه‌ها دنبال کنید: اینستاگرام | لینکدین |  بله | ایتا @JaamAcademy

💠⭕️میان دو نیستی ✍ عابدین عابدی‌زاده شاید حقیقت تکان‌دهنده‌ی زندگی همین باشد؛ اینکه روزهایی که ما در این جهان نبوده‌ایم، بسیار بسیار بیشتر از روزهایی است که بوده‌ایم. و عجیب‌تر اینکه پس از رفتن ما نیز، جهان همچنان به راه خودش ادامه خواهد داد؛ آدم‌ها خواهند آمد، خواهند رفت، خواهند خندید، خواهند گریست و زندگی، بی‌آنکه منتظر ما بماند، مسیر خودش را ادامه خواهد داد. ما در میان این دو سکوت، تنها فرصت کوتاهی داریم؛ فاصله‌ای میان «نبودن» و «نبودن» که نامش را گذاشته‌ایم «زندگی». شاید مسئله‌ی زندگی، در نهایت، این نباشد که در این فرصت کوتاه چه چیزهایی به دست می‌آوریم، چقدر می‌مانیم یا چقدر دیده می‌شویم؛ بلکه این باشد که در این فاصله‌ی کوتاه میان دو نیستی، چه معنایی به بودن خود می‌دهیم. جهان پیش از ما بوده است و پس از ما نیز خواهد بود. ما جهان را به ارث نبرده‌ایم و قرار نیست آن را با خود ببریم؛ فقط برای مدتی کوتاه، در آن حضور داریم. شاید زندگی، بیش از آنکه فرصتی برای ماندن باشد، فرصتی است برای فهمیدن همین حقیقت؛ اینکه بودن ما، هرچقدر کوتاه، می‌تواند معنایی داشته باشد. و شاید در نهایت، همین کافی باشد که وقتی از این جهان عبور کردیم، چیزی از بودنمان باقی مانده باشد؛ نه لزوماً نامی، ثروتی یا اثری بزرگ، بلکه ردّی از معنا، مهربانی و نیکی. ما مسافر جهانیم، نه مالک آن. آکادمی جام‌؛ جستجوی آگاهی و معنا ما را در سایر رسانه‌ها دنبال کنید: اینستاگرام | لینکدین |  بله | ایتا @JaamAcademy

💠⭕️ماچ پشت کله متن زیبایی از احسان عبدی‌پور آکادمی جام‌؛ جستجوی آگاهی و معنا ما را در سایر رسانه‌ها دنبال کنید: اینستاگرام | لینکدین |  بله | ایتا @JaamAcademy

💠⭕️ هزینه‌ای که سانسور می‌شود. «هر بار که سطح‌تان بالا می‌رود، چیزی را از دست خواهید داد؛ یک عادت، یک دوستی، یک رابطه، یک نسخه از خودتان. این باخت نیست؛ این هزینه‌ ورود است.» این جمله، برخلاف ظاهر ساده‌اش، یکی از واقعیت‌‌های مهم در روان‌شناسی تغییر و رشد فردی را توصیف می‌کند. انسان، تنها با افزودن چیزهای جدید رشد نمی‌کند؛ بلکه با کنار گذاشتن آنچه که دیگر با آینده‌اش سازگار نیست، متحول می‌شود. در حالی که انسان زمانی بالغ می‌شود که بتواند برای معنایی بزرگ‌تر، از دلبستگی‌ها و یا آسایش‌های کوچک‌تر چشم بپوشد. رشد، پیش از آنکه یک دستاورد باشد، یک انتخاب است. بگذارید در قالب چند جمله این مفهوم را باز کنیم: ۱) بهای هر «آری»، چند «نه» است. برخی رسانه‌ها تلاش می‌کنند که هزینه‌های سخت موفقیت را سانسور کنند. آنها از تیزهوشی، خوش‌فکری و خوش‌شانسی افراد موفق صحبت می‌کنند ولی سختی‌هایی که آن‌ها کشیده‌اند را سانسور می‌کنند. در دنیای واقعی، وقتی تصمیم می‌گیری انسانی منظم‌تر باشی، بخشی از رهایی، انعطاف‌پذیری و یا حتی خلاقیت گذشته را از دست می‌دهی. وقتی مسئولیت بیشتری می‌پذیری، بخشی از آسودگی دیروزت را واگذار می‌کنی. وقتی زیست اخلاقی را انتخاب می‌کنی، ممکن است از بعضی گفت‌وگوهای لذت‌بخش دوستانه فاصله بگیری؛ نه به این دلیل که از دوستانت بدت می‌آید، بلکه چون دیگر نمی‌خواهی در غیاب دیگران، درباره‌شان بد بگویی یا بدی بشنوی. هر «آری» به آینده، چندین «نه» به گذشته در دل خود دارد. ۲) ذهن، برای ساختن، باید ویران کند. ژان پیاژه، روان‌شناس برجسته، نشان داد که یادگیری واقعی فقط انباشتن اطلاعات نیست؛ ذهن، برای فهمیدن جهانِ جدید، گاهی مجبور است ساختارهای قدیمی خود را بازسازی کند. شاید به همین دلیل است که تغییر، اغلب با احساس تردید و ناآرامی همراه می‌شود. مغز، از دست دادن قطعیت‌های گذشته را تهدید می‌بیند، در حالی که همان لحظه، در حال ساختن فهمی عمیق‌تر است. ۳) قله، جمعیت کمتری دارد. وقتی طرز فکرت تغییر می‌کند، طبیعی است که بعضی حرف‌ها دیگر مثل قبل برایت جذاب نباشند، بعضی عادت‌ها را کنار بگذاری و حتی بعضی رابطه‌ها کم‌رنگ شوند. گاهی دور شدن آدم‌ها از زندگی‌مان، لزوماً از غرور یا بی‌مهری نیست؛ گاهی فقط به این دلیل است که مسیرمان عوض شده است. 💠⭕️ سؤال اصلی این نیست که چه چیزی به دست آورده‌ای؟... سؤال مهم‌تر این است که برای رسیدن به آن، حاضر شده‌ای از چه چیزی دل بکنی؟ اگر پاسخ این پرسش «هیچ» باشد، شاید هنوز رشدی اتفاق نیفتاده است. اما اگر در مسیر زندگی، عادت‌هایی را کنار گذاشته‌ای، باورهایی را اصلاح کرده‌ای، از بعضی آسایش‌ها گذشته‌ای یا حتی نسخه‌ای قدیمی از خودت را پشت سر گذاشته‌ای، احتمالاً چیزی را نباخته‌ای؛ تنها بهای ورود به مرحله‌ای تازه از زندگی را پرداخته‌ای. 🔹مثال عینی: ماندلا برای مبارزه با نظام آپارتاید در آفریقای جنوبی، ۲۷ سال از عمر خود را در زندان گذراند. در این سال‌ها نه‌تنها آزادی، بلکه بخش بزرگی از زندگی شخصی، حضور کنار خانواده و فرصت‌های معمول یک انسان را از دست داد. اما همین سال‌های سخت، او را به شخصیتی تبدیل کرد که بعداً توانست کشورش را به سمت آشتی و گذار مسالمت‌آمیز هدایت کند. انسان نه با آنچه در اختیار دارد، بلکه با آنچه حاضر است برای معنایی بزرگ‌تر از دست بدهد، تعریف می‌شود. آکادمی جام ؛جستجوی آگاهی و معنا @JaamAcademy

💠⭕️متأسفم! رنج‌ها و زخم‌هایتان هیچ ارزشی ندارند؛ مگر اینکه .... درد فقط چیزی نیست که از آن رنج می‌بریم؛ گاهی چیزی است که ما را تغییر می‌دهد. علم امروز دیگر انسان را موجودی جدا از تجربه‌هایش نمی‌بیند. تجربه‌های شدید و طولانی‌مدت، به‌ویژه استرس و آسیب‌های روانی، می‌توانند بر نحوه بیان برخی ژن‌ها اثر بگذارند. یعنی تجربه‌ای که در زندگی از سر گذرانده‌ایم، ممکن است فقط روح و رفتار ما را تغییر ندهد، بلکه ردپایی هم در سازوکارهای زیستی بدن بر جا بگذارد. این همان چیزی است که در علم به آن «اپی‌ژنتیک» می‌گویند. اما اینجا یک نکته ظریف وجود دارد: درد برای همه یک نتیجه نمی‌سازد. یکی را خشمگین می‌کند، دیگری را منزوی، یکی را بی‌اعتماد و دیگری را عمیق‌تر و خردمندتر. خودِ درد فضیلت نیست؛ آنچه اهمیت دارد، معنایی است که انسان از دل آن بیرون می‌کشد. بانو توران میرهادی که او را «مادر ادبیات کودک و نوجوان» می‌دانند، نمونه‌ای درخشان از همین معنا دادن به رنج بود. او در زندگی با فقدان‌های بزرگی روبه‌رو شد؛ از مرگ برادرش فرهاد تا اعدام همسر اولش، سرگرد جعفر وکیلی، پس از کودتای ۱۳۳۲و مرگ پسرش کاوه. مادرش جمله‌ای به او آموخته بود که بعدها به یکی از اصول زندگی‌اش تبدیل شد: «غم بزرگ را به کار بزرگ تبدیل کنید.» میرهادی این جمله را صرفاً تکرار نکرد؛ آن را زندگی کرد. مدرسه و کودکستان فرهاد را بنیان گذاشت، در تأسیس شورای کتاب کودک نقش داشت و شصت سال از عمرش را صرف آموزش و فرهنگ کودکان ایران کرد. شاید هنرِ واقعیِ زیستن همین باشد: به‌جای آنکه در میان خرابی‌ها بایستیم و بپرسیم «چرا من؟»، روبه‌روی ویرانه‌ها بایستیم و بپرسیم: «از میان این خاکستر، چه معماری تازه‌ای می‌توان ساخت؟» قرار نیست از هر دردی یک شاهکار بیافرینیم؛ گاهی همین‌که رنج، از ما انسانی بافهم‌تر، آگاه‌تر، و بی‌دریغ‌تر بسازد، معجزه رخ داده است. درد عبور می‌کند؛ اما معنایی که از آن می‌سازیم، ممکن است سال‌ها با ما بماند. شاید بلوغ همین باشد: نه اینکه زندگی هرگز زخمت نزند، بلکه نگذاری زخم‌هایت آخرین تعریف تو از زندگی باشند. آکادمی جام‌؛ جستجوی آگاهی و معنا ما را در سایر رسانه‌ها دنبال کنید: اینستاگرام | لینکدین |  بله | ایتا @JaamAcademy

💠⭕️ چه کسی بود صدا زد: سهراب اگر قرار بود فقط سه ماه در یک کشور دیگر زندگی کنیم، چقدر وسایل می‌خریدیم؟ احتمالاً قبل از هر خرید از خودمان می‌پرسیدیم: «واقعاً بهش نیاز دارم؟ وقتی قرار است بروم، به درد من می‌خورد؟» شاید زندگی هم چیزی شبیه همین باشد. خانه بساز، کار کن، یاد بگیر، دوست بدار، موفق شو... اما یادت نرود مسافری. سبک‌بار بودن، یعنی همین. آکادمی جام‌؛ جستجوی آگاهی و معنا ما را در سایر رسانه‌ها دنبال کنید: اینستاگرام | لینکدین |  بله | ایتا @JaamAcademy

چو خدا بود پناهت چه خطر بود ز راهت... 🍃لایو مثنوی با ارائه خانم دکتر مریم محمدی 📅 چهارشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۵ 🕗 ساعت ۸ تا ۹ شب 🍃شرکت برای عموم آزاد و رایگان است. لینک اینستاگرام آکادمی پارسیسان @parsisun_academy

💠⭕️ ظریفی می‌گفت: «وقتی دست و دل و جهان و حوصله با هم تنگ می‌شود، چشم بِشرهٔ بشاش (نیکو و گشاده رو) کجا می‌توان داشت؟» این را در مورد دوران پیری حافظ می‌گفت. حافظی که در دوران جوانی با شادی ایام بواسحاق و شاه شجاع، روزگار خوشی داشت و در نشیب عمر، گرفتار منصورشاه و از همه بدتر، امیرتیمور شد. امیر تیمور برای تحقیر حافظ در دوران پیری به اوگفت: تو که برای یک خال، سمرقند و بخارا را بخشیده‌ای، باید الان وضعت خوب باشد. حافظ که لباس مندرسی داشت به لباس خود اشاره کرد و جواب داد: همین کار را کردم. ⭕️«بزنگاه» آستینش را بالا زد و تا کمر در جوی آب خم شد. گونه‌هایش از شدت باد سرد آذر ماه، سرخ شده بود. این طرف و آن طرف را نگاه کرد. از خجالت اینکه کسی او را ببیند، کلاه پشمی‌اش را پایین‌تر کشید.  - میگم پایین‌تر، ‌پایین‌تر . یالا دیگه مگه نون نخوردی. -چشم اوستا. آخه زنجیر گیرکرده. - پسر، این پایین تو چال، زیر این روغن سیاه و آهن پاره، آخه چقدر باید منتظر توِ حیف نون باشم؟ پسر داشت یک موتور اتومبیل قدیمی را با زنجیر سرد و زمخت جرثقیل دستی، بالا می‌کشید و در تنظیم دقیق جای آن درون ماشین، دچار مشکل شده بود. چند روزی بیشتر نبود که پیش اوس حسام، شاگردی می‌کرد. - دیدم جنم کار داری، گفتم آزمایشی مشغول شی. تا بعد ببینم چی از آب درمیاد. - خیالت تخت اوستا.  - ببینیم و تعریف کنیم. پل آهنی روی جوی آب، سرمای مضاعفی را روی گونه‌های سردش نشاند. همان طور که خم شده بود دست کرد زیر پل. برگ‌های خشک چنارها را که مثل فرشی پر نقش و نگار بود کنار زد. گوشهٔ کیفِ چرمی را دید. لبخند تلخی روی لبش نشست. کیف مدرسه‌اش همیشه پاره بود. مهر هر سال، با خجالت سر کلاس حاضر می‌شد. - ننه میشه امسال دیگه مدرسه نرم؟ - پسرم چرا، مگه طوری شده؟ کسی اذیتت کرده؟ - درس و مقش چه فایده داره؟ توی این اوضاع و احوال ما. می‌خوام برم کار کنم. - تو الان نمی‌خواد فکر کار باشی. تا خودم سرپام، لازم نکرده. نگاه دقیقی به این طرف و آن طرف انداخت. کیف چرمی را بیرون کشید. بلند شد و خاکِ شلوارش را با دست تکاند. رفت به سمت تعمیرگاه. از وسط سررسید روی میز، برگه‌ای کَند و با خودکار، جمله کوتاهی روی آن نوشت: « یک عدد کیف پیدا شده». به آرامی زیر لب گفت:  -خدا رحمتت کنه ننه... 📝رضا مطیعیان آکادمی جام‌؛ جستجوی آگاهی و معنا ما را در سایر رسانه‌ها دنبال کنید: اینستاگرام | لینکدین |  بله | ایتا @JaamAcademy

💠⭕️ ظریفی می‌گفت: «وقتی دست و دل و جهان و حوصله با هم تنگ می‌شود، چشم بِشرهٔ بشاش (نیکو و گشاده رو) کجا می‌توان داشت؟» این را در مورد دوران پیری حافظ می‌گفت. حافظی که در دوران جوانی با شادی ایام بواسحاق و شاه شجاع، روزگار خوشی داشت و در نشیب عمر، گرفتار منصورشاه و از همه بدتر، امیرتیمور شد. امیر تیمور برای تحقیر حافظ در دوران پیری به اوگفت: تو که برای یک خال، سمرقند و بخارا را بخشیده‌ای، باید الان وضعت خوب باشد. حافظ که لباس مندرسی داشت به لباس خود اشاره کرد و جواب داد: همین کار را کردم. ⭕️«بزنگاه» آستینش را بالا زد و تا کمر در جوی آب خم شد. گونه‌هایش از شدت باد سرد آذر ماه، سرخ شده بود. این طرف و آن طرف را نگاه کرد. از خجالت اینکه کسی او را ببیند، کلاه پشمی‌اش را پایین‌تر کشید.  - میگم پایین‌تر، ‌پایین‌تر . یالا دیگه مگه نون نخوردی. -چشم اوستا. آخه زنجیر گیرکرده. - پسر، این پایین تو چال، زیر این روغن سیاه و آهن پاره، آخه چقدر باید منتظر توِ حیف نون باشم؟ پسر داشت یک موتور اتومبیل قدیمی را با زنجیر سرد و زمخت جرثقیل دستی، بالا می‌کشید و در تنظیم دقیق جای آن درون ماشین، دچار مشکل شده بود. چند روزی بیشتر نبود که پیش اوس حسام، شاگردی می‌کرد. - دیدم جنم کار داری، گفتم آزمایشی مشغول شی. تا بعد ببینم چی از آب درمیاد. - خیالت تخت اوستا.  - ببینیم و تعریف کنیم. پل آهنی روی جوی آب، سرمای مضاعفی را روی گونه‌های سردش نشاند. همان طور که خم شده بود دست کرد زیر پل. برگ‌های خشک چنارها را که مثل فرشی پر نقش و نگار بود کنار زد. گوشهٔ کیفِ چرمی را دید. لبخند تلخی روی لبش نشست. کیف مدرسه‌اش همیشه پاره بود. مهر هر سال، با خجالت سر کلاس حاضر می‌شد. - ننه میشه امسال دیگه مدرسه نرم؟ - پسرم چرا، مگه طوری شده؟ کسی اذیتت کرده؟ - درس و مقش چه فایده داره؟ توی این اوضاع و احوال ما. می‌خوام برم کار کنم. - تو الان نمی‌خواد فکر کار باشی. تا خودم سرپام، لازم نکرده. نگاه دقیقی به این طرف و آن طرف انداخت. کیف چرمی را بیرون کشید. بلند شد و خاکِ شلوارش را با دست تکاند. رفت به سمت تعمیرگاه. از وسط سررسید روی میز، برگه‌ای کَند و با خودکار، جمله کوتاهی روی آن نوشت: « یک عدد کیف پیدا شده». به آرامی زیر لب گفت:  -خدا رحمتت کنه ننه... 📝رضا مطیعیان آکادمی جام‌؛ جستجوی آگاهی و معنا ما را در سایر رسانه‌ها دنبال کنید: اینستاگرام | لینکدین |  بله | ایتا @JaamAcademy

💎هیچ چیز در این دنیا ابدی نیست و ما لازم است به پذیرش این حقیقت برسیم و رها کردن را تمرین کنیم؛ مثل درختان در فصل پاییز که برگ‌هایشان را رها می‌کنند. برگ‌هایی که زمانی بخشی از هویت و معنای زندگی‌شان بودند. اما حالا زمان ماندن‌شان به پایان رسیده است. پاییز، فصل خوبی برای بازبینی است؛ بازبینی خودمان، افکارمان، رفتارمان و هرچیزی که مدت‌هاست با خودمان حمل می‌کنیم و سنگینی‌اش را هم حس می‌کنیم. قبل از اینکه دنبال رها کردنِ روابط سمی، آدم‌های سمی، کار سمی و ... باشیم؛ چیزی که متاسفانه در دنیای امروزی به شدت باب شده، شاید بد نباشد نگاهی به خودمان بیندازیم؛ به فکرهایی که هر روز خودمان را با آن‌ها محدود می‌کنیم، به باورهایی که زندگی را برای‌مان رنج‌آور کرده‌اند، به رفتارهایی که بارها تکرارشان کرده‌ایم و نتیجه مطلوبی برای ما نداشته‌اند، به راه‌هایی که ما را از خودمان دورتر و دورتر کرده‌اند، و حتی به تصویری از خودمان که هیچ شباهتی به خودمان ندارد. رها کردن آسان نیست مخصوصا اگر قرار باشد خودناکارآمدمان را رها کنیم. خودی که مانع رشد و جان‌افزایی ما شده است. رها کردن، پاک کردن گذشته نیست. انکار آنچه بوده هم، نیست. رها کردن، انتخاب آگاهانه است. که چه چیزی را با خود به فصل بعدی زندگی‌ام ببرم و چه چیزی را همین جا زمین بگذارم. رها کردن نوعی آغاز است، شروعی تازه برای خلق امکان‌های تازه. شیرین پرتوی @jaamacademy

◼️⭕️ پشت دریاها شهری است! تا حالا هیچ‌وقت این شعر سهراب را خوانده‌اید؟ خیلی مهم است که زندگی را چه بدانیم؟ یک خانه یا یک سفر؟ سهراب می‌گفت زندگی یک سفر است. و در این غوغای دنیای امروزی که همه چیز پر از طمع جمع کردن و حسرتِ داشتن و حرصِ نداشتن است، هستند کسانی که تلنگر می‌زنند به ما که: آهای رفیق! دور باید شد، دور! شب سرودش را خواند، نوبت پنجره‌هاست. یکی از جاهایی که تلنگر می‌زند و آدم‌ها را سوار قایقی می‌کند و می‌برد تا جایی که خاک، موسیقی احساس تو را می‌شنود، موسسه مردم نهادی است که دوره‌های آموزشی زندگی، دین، اخلاق و معنویت برگزار می‌کند. سه شرط اصلی برای ورود به دوره: ◻️ اراده کافی برای پی‌ریزی یک زندگی متعالی ◻️تخصیص زمان برای مهم‌ترین فرد زندگی‌تان: یعنی خودِتان ◻️ کوله پشتی آماده برای مسافرت و کشف سرزمین‌های جدید. تاکنون بیش از ۱۵۰۰ استاد و دانشجوی دانشگاه‌ها به این سفر پیوسته‌اند. هر سوالی دارید به اینجا پیام بدهید و بپرسید: @amozeshshams دوره‌ها رایگان است و در تهران و به صورت حضوری برگزار می‌شود.

💠⭕️مونالیزا رو بچسب، قرمه‌سبزی توی ایران هم پیدا می‌شه!... فرض کنید یک نفر برای اولین بار به پاریس رفته و فقط یک هفته فرصت تماشای شهر را دارد. به نظر شما صبح که از خواب بیدار می‌شود، چه می‌کند؟ می‌رود بازار، سبزی قرمه می‌خرد، خرد می‌کند و قرمه‌سبزی بار می‌گذارد و ظهر با سالاد شیرازی می‌خورد؟ اگر کف اتاق هتل کثیف باشد، نصف روزش را صرف شستن کف می‌کند؟ شامپو فرش می‌خرد و می‌نشیند به برس کشیدن فرش؟ اگر کاشی حمام قدیمی باشد، می‌رود عوضش کند؟ نه... چون آمده پاریس را ببیند. آمده کاخ ورسای را ببیند، شب‌ها کنار نوتردام بنشیند و اجرای موسیقی خیابانی را تماشا کند، نقاشی مونالیزا را در لوور ببیند، در یک کافه بنشیند، طعم یک غذای جدید را بچشد، برود بالای ایفل و منظره‌ی رود سن را تماشا کند. البته که اگر ملحفه کثیف باشد، یک ملحفه‌ی تمیز می‌خرد. اگر کف اتاق کثیف باشد، دمپایی می‌پوشد. اگر حمام به دلش نچسبد، تمیزش می‌کند. ولی نه بیشتر.... چون می‌داند: این خانه، خانه‌ی او نیست. این فقط جایی است که چند شب در آن اقامت کرده. او مسافر است؛ و مسافر، خانه‌ی بین راه را با مقصد اشتباه نمی‌گیرد. زندگی ما در این جهان هم شبیه همان سفر پاریس است. ولی ما گاهی یادمان می‌رود که مسافریم. آن‌قدر سرگرم خانه، ماشین، پول، کار، ظاهر و هزار چیز دیگر می‌شویم که فرصت کوتاه سفرمان را صرف مرتب کردن اتاق هتل می‌کنیم. جان همه روز از لگدکوب خیال وز زیان و سود، وز خوفِ زوال نی صفا می‌ماندش نی لطف و فَر نی به سوی آسمان راهِ سفر البته که باید کار کنیم، باید خانه داشته باشیم، باید پول دربیاوریم، باید مسئولیت‌هایمان را انجام بدهیم. مسافر بودن، بی‌مسئولیتی نیست. مسافر، هتلش را هم تا جایی که لازم است مرتب می‌کند؛ اما هتل را با خانه اشتباه نمی‌گیرد. و حالا یک سؤال مهم: اگر ما مسافریم، پس قرار است از این سفر لذت ببریم... اما از چه چیزی؟ یک جواب، همین چیزهای ساده و زیبایی است که زندگی به ما بخشیده: از یک فنجان قهوه در یک صبح آرام، از قدم زدن زیر باران، از دیدن یک فیلم خوب، از موسیقی، از سفر، از خندیدن با دوستان، از نشستن کنار خانواده، از دیدن یک غروب زیبا و ... این‌ها لذت‌های کوچک، اما واقعیِ سفرند. قرار نیست چون مسافریم، زندگی را جدی نگیریم. برعکس؛ چون مسافریم، باید زندگی را بیشتر بچشیم. اما در کنار همه‌ی این‌ها، یک لذت عمیق‌تر هم هست: پیدا کردن معنای زندگی. این‌که بفهمی برای چه آمده‌ای؟. چه چیزی برای تو آن‌قدر ارزشمند است که حاضر باشی برایش تلاش کنی، سختی بکشی، از راحتی‌ات بگذری و بخشی از خودت را پای آن بگذاری؟. شاید معنای سفر همین باشد: هم از منظره‌های مسیر لذت ببری، هم بدانی به کجا می‌روی. هم بخندی، هم معنای اشک‌هایت را بفهمی. و بعد، آن معنایی را که پیدا کرده‌ای، زندگی کنی؛ شب و روزت را به پایش بگذاری و ردپایی از آن معنا در این جهان به جا بگذاری و یکی دیگر هم به دنبال تو راه بیفتد برای تحقق آن معنا در جهان. تا وقتی روز رفتن رسید، حسرت نخوری که تمام وقتت را صرف مرتب کردن اتاق هتل کرده‌ای و اصلا پاریس را ندیده‌ای!... با الهام از کتاب: «جاده رستگاری، ۲۱ آموزه معنوی برای انسان معاصر» لینک کتاب: https://taaghche.com/book/230308 آکادمی جام، جستجوی آگاهی و معنا @jaamacademy

💠⭕️مونالیزا رو بچسب، قرمه‌سبزی توی ایران هم پیدا می‌شه!... فرض کنید یک نفر برای اولین بار به پاریس رفته و فقط یک هفته فرصت تماشای شهر را دارد. به نظر شما صبح که از خواب بیدار می‌شود، چه می‌کند؟ می‌رود بازار، سبزی قرمه می‌خرد، خرد می‌کند و قرمه‌سبزی بار می‌گذارد و ظهر با سالاد شیرازی می‌خورد؟ اگر کف اتاق هتل کثیف باشد، نصف روزش را صرف شستن کف می‌کند؟ شامپو فرش می‌خرد و می‌نشیند به برس کشیدن فرش؟ اگر کاشی حمام قدیمی باشد، می‌رود عوضش کند؟ نه... چون آمده پاریس را ببیند. آمده کاخ ورسای را ببیند، شب‌ها کنار نوتردام بنشیند و اجرای موسیقی خیابانی را تماشا کند، نقاشی مونالیزا را در لوور ببیند، در یک کافه بنشیند، طعم یک غذای جدید را بچشد، برود بالای ایفل و منظره‌ی رود سن را تماشا کند. البته که اگر ملحفه کثیف باشد، یک ملحفه‌ی تمیز می‌خرد. اگر کف اتاق کثیف باشد، دمپایی می‌پوشد. اگر حمام به دلش نچسبد، تمیزش می‌کند. ولی نه بیشتر.... چون می‌داند: این خانه، خانه‌ی او نیست. این فقط جایی است که چند شب در آن اقامت کرده. او مسافر است؛ و مسافر، خانه‌ی بین راه را با مقصد اشتباه نمی‌گیرد. زندگی ما در این جهان هم شبیه همان سفر پاریس است. ولی ما گاهی یادمان می‌رود که مسافریم. آن‌قدر سرگرم خانه، ماشین، پول، کار، ظاهر و هزار چیز دیگر می‌شویم که فرصت کوتاه سفرمان را صرف مرتب کردن اتاق هتل می‌کنیم. جان همه روز از لگدکوب خیال وز زیان و سود، وز خوفِ زوال نی صفا می‌ماندش نی لطف و فَر نی به سوی آسمان راهِ سفر البته که باید کار کنیم، باید خانه داشته باشیم، باید پول دربیاوریم، باید مسئولیت‌هایمان را انجام بدهیم. مسافر بودن، بی‌مسئولیتی نیست. مسافر، هتلش را هم تا جایی که لازم است مرتب می‌کند؛ اما هتل را با خانه اشتباه نمی‌گیرد. و حالا یک سؤال مهم: اگر ما مسافریم، پس قرار است از این سفر لذت ببریم... اما از چه چیزی؟ یک جواب، همین چیزهای ساده و زیبایی است که زندگی به ما بخشیده: از یک فنجان قهوه در یک صبح آرام، از قدم زدن زیر باران، از دیدن یک فیلم خوب، از موسیقی، از سفر، از خندیدن با دوستان، از نشستن کنار خانواده، از دیدن یک غروب زیبا و ... این‌ها لذت‌های کوچک، اما واقعیِ سفرند. قرار نیست چون مسافریم، زندگی را جدی نگیریم. برعکس؛ چون مسافریم، باید زندگی را بیشتر بچشیم. اما در کنار همه‌ی این‌ها، یک لذت عمیق‌تر هم هست: پیدا کردن معنای زندگی. این‌که بفهمی برای چه آمده‌ای؟. چه چیزی برای تو آن‌قدر ارزشمند است که حاضر باشی برایش تلاش کنی، سختی بکشی، از راحتی‌ات بگذری و بخشی از خودت را پای آن بگذاری؟. شاید معنای سفر همین باشد: هم از منظره‌های مسیر لذت ببری، هم بدانی به کجا می‌روی. هم بخندی، هم معنای اشک‌هایت را بفهمی. و بعد، آن معنایی را که پیدا کرده‌ای، زندگی کنی؛ شب و روزت را به پایش بگذاری و ردپایی از آن معنا در این جهان به جا بگذاری و یکی دیگر هم به دنبال تو راه بیفتد برای تحقق آن معنا در جهان. تا وقتی روز رفتن رسید، حسرت نخوری که تمام وقتت را صرف مرتب کردن اتاق هتل کرده‌ای و اصلا پاریس را ندیده‌ای!... با الهام از کتاب: «جاده رستگاری، ۲۱ آموزه معنوی برای انسان معاصر» لینک کتاب: https://taaghche.com/book/230308 آکادمی جام، جستجوی آگاهی و معنا @jaamacademy

⭕️💠مونالیزا رو بچسب، قرمه‌سبزی توی ایران هم پیدا می‌شه!... فرض کنید یک نفر برای اولین بار به پاریس رفته و فقط یک هفته فرصت تماشای شهر را دارد. به نظر شما صبح که از خواب بیدار می‌شود، چه می‌کند؟ می‌رود بازار، سبزی قرمه می‌خرد، خرد می‌کند و قرمه‌سبزی بار می‌گذارد و ظهر با سالاد شیرازی می‌خورد؟ اگر کف اتاق هتل کثیف باشد، نصف روزش را صرف شستن کف می‌کند؟ شامپو فرش می‌خرد و می‌نشیند به برس کشیدن فرش؟ اگر کاشی حمام قدیمی باشد، می‌رود عوضش کند؟ نه... چون آمده پاریس را ببیند. آمده کاخ ورسای را ببیند، شب‌ها کنار نوتردام بنشیند و اجرای موسیقی خیابانی را تماشا کند، نقاشی مونالیزا را در لوور ببیند، در یک کافه بنشیند، طعم یک غذای جدید را بچشد، برود بالای ایفل و منظره‌ی رود سن را تماشا کند. البته که اگر ملحفه کثیف باشد، یک ملحفه‌ی تمیز می‌خرد. اگر کف اتاق کثیف باشد، دمپایی می‌پوشد. اگر حمام به دلش نچسبد، تمیزش می‌کند. ولی نه بیشتر.... چون می‌داند: این خانه، خانه‌ی او نیست. این فقط جایی است که چند شب در آن اقامت کرده. او مسافر است؛ و مسافر، خانه‌ی بین راه را با مقصد اشتباه نمی‌گیرد. زندگی ما در این جهان هم شبیه همان سفر پاریس است. ولی ما گاهی یادمان می‌رود که مسافریم. آن‌قدر سرگرم خانه، ماشین، پول، کار، ظاهر و هزار چیز دیگر می‌شویم که فرصت کوتاه سفرمان را صرف مرتب کردن اتاق هتل می‌کنیم. جان همه روز از لگدکوب خیال وز زیان و سود، وز خوفِ زوال نی صفا می‌ماندش نی لطف و فَر نی به سوی آسمان راهِ سفر البته که باید کار کنیم، باید خانه داشته باشیم، باید پول دربیاوریم، باید مسئولیت‌هایمان را انجام بدهیم. مسافر بودن، بی‌مسئولیتی نیست. مسافر، هتلش را هم تا جایی که لازم است مرتب می‌کند؛ اما هتل را با خانه اشتباه نمی‌گیرد. و حالا یک سؤال مهم: اگر ما مسافریم، پس قرار است از این سفر لذت ببریم... اما از چه چیزی؟ یک جواب، همین چیزهای ساده و زیبایی است که زندگی به ما بخشیده: از یک فنجان قهوه در یک صبح آرام، از قدم زدن زیر باران، از دیدن یک فیلم خوب، از موسیقی، از سفر، از خندیدن با دوستان، از نشستن کنار خانواده، از دیدن یک غروب زیبا و ... این‌ها لذت‌های کوچک، اما واقعیِ سفرند. قرار نیست چون مسافریم، زندگی را جدی نگیریم. برعکس؛ چون مسافریم، باید زندگی را بیشتر بچشیم. اما در کنار همه‌ی این‌ها، یک لذت عمیق‌تر هم هست: پیدا کردن معنای زندگی. این‌که بفهمی برای چه آمده‌ای؟. چه چیزی برای تو آن‌قدر ارزشمند است که حاضر باشی برایش تلاش کنی، سختی بکشی، از راحتی‌ات بگذری و بخشی از خودت را پای آن بگذاری؟. شاید معنای سفر همین باشد: هم از منظره‌های مسیر لذت ببری، هم بدانی به کجا می‌روی. هم بخندی، هم معنای اشک‌هایت را بفهمی. و بعد، آن معنایی را که پیدا کرده‌ای، زندگی کنی؛ شب و روزت را به پایش بگذاری و ردپایی از آن معنا در این جهان به جا بگذاری و یکی دیگر هم به دنبال تو راه بیفتد برای تحقق آن معنا در جهان. تا وقتی روز رفتن رسید، حسرت نخوری که تمام وقتت را صرف مرتب کردن اتاق هتل کرده‌ای و اصلا پاریس را ندیده‌ای!... با الهام از کتاب: «جاده رستگاری، ۲۱ آموزه معنوی برای انسان معاصر» لینک کتاب: https://taaghche.com/book/230308 آکادمی جام، جستجوی آگاهی و معنا @jaamacademy

⭕️💠مونالیزا رو بچسب، قرمه‌سبزی توی ایران هم پیدا می‌شه!... فرض کنید یک نفر برای اولین بار به پاریس رفته و فقط یک هفته فرصت تماشای شهر را دارد. به نظر شما صبح که از خواب بیدار می‌شود، چه می‌کند؟ می‌رود بازار، سبزی قرمه می‌خرد، خرد می‌کند و قرمه‌سبزی بار می‌گذارد و ظهر با سالاد شیرازی می‌خورد؟ اگر کف اتاق هتل کثیف باشد، نصف روزش را صرف شستن کف می‌کند؟ شامپو فرش می‌خرد و می‌نشیند به برس کشیدن فرش؟ اگر کاشی حمام قدیمی باشد، می‌رود عوضش کند؟ نه... چون آمده پاریس را ببیند. آمده کاخ ورسای را ببیند، شب‌ها کنار نوتردام بنشیند و اجرای موسیقی خیابانی را تماشا کند، نقاشی مونالیزا را در لوور ببیند، در یک کافه بنشیند، طعم یک غذای جدید را بچشد، برود بالای ایفل و منظره‌ی رود سن را تماشا کند. البته که اگر ملحفه کثیف باشد، یک ملحفه‌ی تمیز می‌خرد. اگر کف اتاق کثیف باشد، دمپایی می‌پوشد. اگر حمام به دلش نچسبد، تمیزش می‌کند. ولی نه بیشتر.... چون می‌داند: این خانه، خانه‌ی او نیست. این فقط جایی است که چند شب در آن اقامت کرده. او مسافر است؛ و مسافر، خانه‌ی بین راه را با مقصد اشتباه نمی‌گیرد. زندگی ما در این جهان هم شبیه همان سفر پاریس است. ولی ما گاهی یادمان می‌رود که مسافریم. آن‌قدر سرگرم خانه، ماشین، پول، کار، ظاهر و هزار چیز دیگر می‌شویم که فرصت کوتاه سفرمان را صرف مرتب کردن اتاق هتل می‌کنیم. جان همه روز از لگدکوب خیال وز زیان و سود، وز خوفِ زوال نی صفا می‌ماندش نی لطف و فَر نی به سوی آسمان راهِ سفر البته که باید کار کنیم، باید خانه داشته باشیم، باید پول دربیاوریم، باید مسئولیت‌هایمان را انجام بدهیم. مسافر بودن، بی‌مسئولیتی نیست. مسافر، هتلش را هم تا جایی که لازم است مرتب می‌کند؛ اما هتل را با خانه اشتباه نمی‌گیرد. و حالا یک سؤال مهم: اگر ما مسافریم، پس قرار است از این سفر لذت ببریم... اما از چه چیزی؟ یک جواب، همین چیزهای ساده و زیبایی است که زندگی به ما بخشیده: از یک فنجان قهوه در یک صبح آرام، از قدم زدن زیر باران، از دیدن یک فیلم خوب، از موسیقی، از سفر، از خندیدن با دوستان، از نشستن کنار خانواده، از دیدن یک غروب زیبا و ... این‌ها لذت‌های کوچک، اما واقعیِ سفرند. قرار نیست چون مسافریم، زندگی را جدی نگیریم. برعکس؛ چون مسافریم، باید زندگی را بیشتر بچشیم. اما در کنار همه‌ی این‌ها، یک لذت عمیق‌تر هم هست: پیدا کردن معنای زندگی. این‌که بفهمی برای چه آمده‌ای؟. چه چیزی برای تو آن‌قدر ارزشمند است که حاضر باشی برایش تلاش کنی، سختی بکشی، از راحتی‌ات بگذری و بخشی از خودت را پای آن بگذاری؟. شاید معنای سفر همین باشد: هم از منظره‌های مسیر لذت ببری، هم بدانی به کجا می‌روی. هم بخندی، هم معنای اشک‌هایت را بفهمی. و بعد، آن معنایی را که پیدا کرده‌ای، زندگی کنی؛ شب و روزت را به پایش بگذاری و ردپایی از آن معنا در این جهان به جا بگذاری و یکی دیگر هم به دنبال تو راه بیفتد برای تحقق آن معنا در جهان. تا وقتی روز رفتن رسید، حسرت نخوری که تمام وقتت را صرف مرتب کردن اتاق هتل کرده‌ای و اصلا پاریس را ندیده‌ای!... با الهام از کتاب: «جاده رستگاری، ۲۱ آموزه معنوی برای انسان معاصر» لینک کتاب: https://taaghche.com/book/230308 آکادمی جام، جستجوی آگاهی و معنا @jaamacademy

💠⭕️رها کن؛ شاید وقتِ پوست‌اندازی است. ما گاهی برای یک قدم بالاتر رفتن، باید چیزی را که زمانی بخشی از زندگی‌مان بوده، رها کنیم. بعضی فقدان‌ها پایان نیستند؛ جای خالیِ چیزی هستند که قرار است به دست بیاوریم. آکادمی جام‌؛ جستجوی آگاهی و معنا ما را در سایر رسانه‌ها دنبال کنید: اینستاگرام | لینکدین |  بله | ایتا @JaamAcademy

💠⭕️ با اینکه یک هفته بین کلاسها فاصله افتاده بود اما سوال بچه ها در مورد مرگ از تازگی نیفتاده بود! آری سوالات آدمی در وجودش آنقدررررر می دوند و می دوند تا شاید به خط پایان جواب برسند و قرار پیدا کنند! و برای همین بود که کلاس دیروز نیاز به هیچ هوک و قلابی برای شکار توجه بچه نداشت! توجه آنها دو هفته پیش چنان شکار شده بود که مدام از خودشان پرسیده بودند اگر قرار باشد بمیریم ... پس چرا زندگی کنیم!؟ یا بهتر بگم چرا برای کیفیت زندگی انقدر تلاش کنیم؟ آخرش که چی؟! رفتم سراغ وسایلم و تمام دستخط های خوشنوسیم رو یکی یکی روی میزهاشون گذاشتم گفتم بچه ها من یه استعدادی در وجودم دارم بنام خوش خطی! برای شکوفا شدن این استعدادم هم سعی می کنم روزانه تمرین داشته باشم! بچه ها کمی برگه های چلیپا رو نگاه کردند و گفتند وای خانم چه خوب!! گفتم می دونید من گاهی از خودم می پرسم از خط نوشتن چه هدفی داری؟ میخوای تا سطح استادی بری و آموزش بدی؟ میخوای برای خودت تابلوهای خوشگل بنویسی؟ میخوای آموزشگاه بزنی؟ یا معلم خط مدرسه ها بشی؟ میخوای سفارش بگیری و درآمد داشته باشی؟ فرض کنیم از بین این همه هدف، من داشتن آموزشگاه رو انتخاب کنم و عمری هم براش تلاش کنم اما درست شب قبل از افتتاحیه ... بمیرم! چی میشه؟ بچه‌ها میگفتند وای خانم خدا نکنه! ولی چه حیف! چه بد شانس! گفتم اگر من بمیرم آیا من به هدفم نرسیدم؟ لیلا گفت: چرا خانم رسیدید شما به هر حال خوش خط شدید! گفتم میدونی از زبان و گفتنی هایش از فکر و نتیجه گیری هایش از عمر و دستاوردهایش از مال و از شهرت و از علم و خلاصه هر نعمتی که می‌تواند مارا هم از زمین برکند و هم بر زمین بکوبد! میدونید در واقع با مراقبت از خوبی هامون استعداد مرگ و مهیا بودن برای مرگ در ما شکوفا میشه ! در حقیقت... شکوفایی استعداد مرگ... شکوفایی زندگی ست! با خوب زندگی کردن به خوب مردن می‌رسیم و با خوب ساختن به خوب رفتن می‌رسیم همین ! ندا اسدی @ASADII_NEDAA آکادمی جام‌؛ جستجوی آگاهی و معنا ما را در سایر رسانه‌ها دنبال کنید: اینستاگرام | لینکدین |  بله | ایتا @JaamAcademy

💠⭕️یکی از ویژگیهایی که شخصیت انسان رو توصیف کنه ویژگی‌ای هست به اسم گشودگی به تجربه (Openness to Experience) گشودگی به تجربه، یعنی ذهنی که از کشف نمی‌ترسه. آدم‌های گشوده، در جهان به دنبال تازگی‌ان — ایده‌های نو، دیدگاه‌های متفاوت، و تجربه‌هایی که مرزهای آشنا رو می‌شکنن. این ویژگی با خلاقیت، کنجکاوی و انعطاف ذهنی همراهه. برای اون‌ها، هر موقعیت، فرصتیه برای یادگیری و بازتعریف خودشون. چون در نهایت، رشد یعنی تجربه‌ کردنِ چیزهایی که هنوز نمی‌شناسیم. آکادمی جام‌؛ جستجوی آگاهی و معنا ما را در سایر رسانه‌ها دنبال کنید: اینستاگرام | لینکدین |  بله | ایتا | سروش @JaamAcademy

⭕️💠 🔳⭕دوست‌های خوب یخچالی اول بذارید در مورد مزایای منحصر به فرد یخچال بگم! هر وقت بی‌حوصله‌ای، می‌ری درِ یخچال رو باز می‌کنی. هر وقت گیجی و ایده‌ای نداری، می‌ری سراغ یخچال. هر وقت تشنه‌ای، باز یخچال. نصفه‌شب از خواب پا می‌شی، می‌ری سمت یخچال. خواب بد می‌بینی، می‌ری سراغ یخچال. هر وقت حوصله درس و کار نداری، بی‌هدف می‌ری جلوی یخچال می‌ایستی. هر وقت ناراحتی و دلت گرفته، دنبال یک چیز شیرین توی یخچال می‌گردی. اصلاً یخچال یک جوریه که انگار همیشه هست، همیشه منتظرته، همیشه یک چیزی برای بهتر کردن حالت داره. دوست خوب هم دقیقاً همین‌طوره؛ دقیقا مثل یخچال! لازم نیست همیشه معجزه کنه، اما هر وقت دلت گرفته است تماس می گیری با دوستت. همین که بدونی یک گوشه هست و می‌شه رو حضورش حساب کرد، یعنی خیلی چیزها. دوست خوب هم همینه؛ گاهی فقط می‌ری پیشش، نه برای حرف مهم، فقط برای اینکه حالت جا بیاد. دوست خوب هم همین‌قدر مهم است؛ حتی وقتی می‌گویی کاری ندارم، باز دلت می‌خواهد یک بار دیگر صدایش را بشنوی. جمع بندی کوتاه: دوست های خوب یخچالی پیدا کنیم دست کم 5 تا. و برای آدم ها دوست‌های خوب یخچالی باشیم دست‌کم برای 5 تا. آدم‌ها نیاز به دوست دارند حتی بیشتر از یخچال! تحقیقات هاروارد می‌گه یکی از مهم‌ترین دلایل خوشبختی و شادکامی آدم‌ها، کیفیت ارتباطات آن هاست. آکادمی جام جستجوی آگاهی و معنا @JaamAcademy

🌸🌿🌸🌿🌸 ادبیات کهن ایران در میان نسل نوجوان ایرانی هم زنده است. آکادمی جام‌؛ جستجوی آگاهی و معنا ما را در سایر رسانه‌ها دنبال کنید: اینستاگرام | لینکدین |  بله | ایتا @JaamAcademy