♪ܝِ݅ܝܦ̇ܝ̇ߺߊ
رفتن به کانال در Telegram
209
مشترکین
-224 ساعت
اطلاعاتی وجود ندارد7 روز
-1630 روز
آرشیو پست ها
Repost from اینجادیوانهایمینویسد!
این پیام رو فور کنید، بیام چنلتون رو بخونم، اگه از چنلی خوشم اومد جوین شم و بهش استارز بدم.
ظرفیت نداره. جوین باشی خوشحالم میکنی.
Repost from Eternity
این پیام رو فوروارد کنید تا بهتون بگم پارادوکسِ شما چیه؛ اون دو حس متضادی که همزمان تو وجودت زندگی میکنن.
دیگر هیچ، مطلقاً هیچ.
انگار تمامِ جانی که روزی داشتم، در یک شبِ طولانی، در میانِ تاریکیهایِ بیانتها، ذرهذره تبخیر شده است. من دیگر آن کسی نیستم که میشناختم؛ من فقط زخمی هستم که یاد گرفته چطور با لبخندی بیروح، جلویِ چشمِ جهان زندگی کند.
خستگی، این بار دیگر از ماهیچه نیست، از استخوان است؛ از مغز است؛ از ریشههایِ روح که در این خاکِ بیآب و علف، خشک شدهاند. از نگاهها خستهام؛ از آن چشمهایی که با بیخیالی یا با قضاوت، از میانِ من عبور میکنند، انگار که من اصلاً وجود ندارم، انگار که من فقط یک سایهیِ نیمهجان در گوشهیِ این اتاقِ تاریک هستم. از حرفها خستهام؛ از آن صداهایی که مثلِ خنجرهایی کند، بر روحِ زخمیِ من فرو میروند و هیچ تسلیای نمیدهند، جز اینکه درد را عمیقتر کنند.
زندگی برای من، دیگر یک مسیر نیست؛ یک کِشِ مداوم و بیرحمانه است. انگار یک طنابِ نازک را به گردنم بستهاند و هر لحظه، هر ثانیه، آن را کمی محکمتر میکشند. من از این کشش، از این تکرارِ تلخِ روز و شب، از این تماشایِ بیهودهٔ انتهایِ یک تونلِ تاریک، درمانده شدهام.
کاش… کاش این تکرارِ لعنتی، این تماشایِ تدریجیِ فروپاشیِ خودم، تمام شود. مرگ، برای من دیگر یک ترس نیست؛ یک آرزویِ شیرین، یک پناهگاهِ گرم در میانِ این سرمایِ بیپایان است. میخواهم در سکوتی مطلق، در جایی که دیگر نه نگاهی باشد، نه حرفی، و نه حتی خاطرهای از این خستگی، از همهچیز رها شوم. میخواهم در تاریکیِ مطلق، در آرامشِ ابدی، غرق شوم… و دیگر هرگز، هرگز بیدار نشوم.
دیگر نمیتوانم.
نه از راه رفتن، نه از ایستادن، و نه از این تظاهرِ مزخرفِ «بودن». انگار تمامِ وجودم در یک تکرارِ بیپایانِ خاکستری فرو رفته است؛ مثلِ ساعتِ دیواری که در خانهای متروکه، بیهدف تیکتیک میکند و تنها همراهِ تنهاییِ آن است.
خستگی، دیگر یک حس نیست؛ یک موجودِ زنده است که در رگهایم میخزد. از نگاهها خستهام؛ از آن نگاههای کنجکاو، از آن چشمهایی که گویی میخواهند چیزی را از من بیرون بکشند که دیگر وجود ندارد. از حرفها خستهام؛ از کلماتی که مثلِ قطراتِ سردِ باران بر پوستِ بیحسِ من مینشینند و هیچ اثری نمیگذارند، جز اینکه مرا بیشتر در این سرمای ابدی غرق کنند.
زندگی، برای من دیگر نه یک جریان، که یک بنبستِ طولانی شده است. گویی در اقیانوسی از آبهای سیاه و عمیق، بدونِ پارو و بدونِ ستارهای برای راهنما، غوطهورم. هر چقدر دست و پا میزنم، سنگینیِ این سکوتِ مطلق مرا بیشتر به قعر میکشاند.
کاش… کاش این تکرارِ بیهوده تمام شود. کاش سکوتِ ابدی، جایگزین این هیاهویِ خستهکننده شود. مرگ، در این لحظه، نه یک پایان، که تنها یک راهِ گریز است؛ یک فرار از این نمایشِ پردهدری، از این لبخندهایِ مصنوعی که پشتِ آنها، روحی در حالِ خاکستر شدن است. میخواهم تمامِ این خستگی، تمامِ این سنگینی، در یک چشمبستهٔ بزرگ تمام شود.
Repost from اینجادیوانهایمینویسد!
احساس خالیبودن میکنم. نه از اون خالیبودنهای کلیشهای که دنبال یه همصحبت باشم، نه. صرفا خالی بودنی که حتی نمیدونم باید با چه کلمهای وصفش کنم که بتونه ذرهای احساساتم رو نشون بده. یه جور خالیبودنِ بیصدا. انگار زندهای، بیرون میری، زندگی میکنی، میخندی، با آدمای اطرافت صحبت میکنی، اما دیده نمیشی.
Repost from اینجادیوانهایمینویسد!
سلام. نمیدونم وقتی این نامهرو داری میخونی کجایی و چیکار میکنی، فقط اینرو میدونم که من هنوز هم دلم برای تو تنگ میشه، دلم برای حرفهای نصفهشبیمون تنگ میشه، دلم برای لقبهایی بهم میدی تنگ شده، دلم برای کنار هم بودنمون هم تنگ شده. من هیچوقت اینرو بهت نگفتم اما تو با تمومِ کارهات و رفتارهات و همهچیزت برام فرق داری.
Repost from چامههای ناگهان.
گیسو حنایی من!
ای چشمهایت فریاد
و بازوانت گردباد!
آه ای بنفشهگیسو
بگذار تا بنفشه بروید
از بطن سرد خاک
بگذار تا بنفشه تو باشی
از خاک من برویی.
بگذار تا حضور تو را بشنوم
از بطن سرخِ زادن
در لحظهوار سبز شکفتن
بگذار تا نگاه تو ناگاه
ویران کند سکوت سترون را!
«میم آزاد.»
Repost from دکترعلی،خارجازشیفت'
چالش جایی که هنوز منتظرته"
این پیام رو فوروارد کنید و یک مکان قدیمی از زندگیتون رو بگید؛
مدرسه، خونه، کوچه، کافه، پارک یا هر جایی که یه خاطرهای باهاش دارید.
من براش داستانی مینویسم
انگار اون مکان هنوز سر جاشه و هنوز منتظر برگشتن شماست...
فقط اسم مکان رو بگید.
بقیهش رو بسپارید به داستان.
ظرفیت این چالش تا وقتی بازه که خودم خطش بزنم
چه کسی می داند
که تو در پیله تنهایی خود، تنهایی؟
چه کسی می داند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی؟
پیلهات را بگشا؛
تو به اندازه ی پروانه شدن، زیبایی.
-سهراب سپهری.
