خونه‌ی روشن.

«آیدای خودم، آیدای احمد. شریک سرنوشت و رفیق راه من! به خانه‌ی عشقت خوش آمدی! قدمت روی چشم های من! از خدا دور افتاده بودم؛ خدا را با خودت به خانه‌ی من آوردی. سرد و تاریک بودم، نور و روشنایی را به اجاق من باز آوردی. زندگی، ترکم کرده بود؛ زندگی آوردی. صفای قدمت! ناز قدمت! عشق و پاکی را به خانه‌ی من آوردی. از شوق اشک می‌ریزم. دنبال کلماتی می‌گردم که بتوانند آتشی را که در جانم شعله می‌زند برای تو بازگو کنند، اما در همه‌ی چشم انداز اندیشه و خیال من، جز تصویر چشم های زنده و عاشق خودت هیچی نیست… دست مرا بگیر. با تو می‌خواهم برخیزم. تو رستاخیز حیات منی.» -نامه احمد شاملو؛ به آیدا سرکیسیان، ۱۷فروردین ۱۳۴۳.