خونه‌ی روشن.

«نمی‌دانم آیا می‌توانم سرم را بر شانه‌های شما بگذارم و اشک بریزم؟ با دست‌های فروافتاده و رخوت خواب‌آوری که از پس آن همه خستگی به سراغ آدم می‌آید، به شما پناه بیاورم؛ در حالی که سخت مرا بغل زده‌اید و گرمای تن خود را به من واگذار می‌کنید. گاهی با دو انگشت میانی هر دو دست نوازشم کنید و دنده‌هام را بشمارید تا ببینید کدام‌یک کم است، و گاه که به خود می‌آیید، با کف دست‌ها به پشتم بزنید آرام؟ بی‌آن‌که کلامی حرف بزنید یا به ذهنتان خطور کند که من چرا گریه می‌کنم و چه مرگم است؟»