دوباره

حکمت خاصی داره که اتفاقات هیجان‌انگیز همیشه باهم می‌افتن و بعد صبر می‌کنن، صبر می‌کنن تا صد سال بعد دیگه نمی‌افتن تا آدم توی بی‌ذوقی غرق بشه؟

این که تاثیرگذارترین روزهای زندگی تو احتمالاً برای آدم‌های دیگه، روزهایی کاملاً رندوم‌ان و بالعکس، خیلی بامزه‌ست نه؟‌ مثلاً تو تمام عمرت رو برای یه روز خاص برنامه ریزی می‌کنی و دقیقاً یه نقطه‌ی دیگه ی دنیا، آدم‌های بسیاری از اون روز متنفرن یا هیچ اهمیتی براشون نداره.

تموم شدن کتابی که کمک کرده بود حواست پرت بشه رو برای هیچ کتاب‌خونی نمی‌خوام.

آدم‌ها دغدغه دوست دارن. بهشون اول دغدغه بدید و بعد عشق.

داشتم بهش می‌گفتم وقتایی که سرم شلوغه، آهنگ توی گوشم با صدای بلند پخش می‌شه و سعی می‌کنم دنبالِ شلوغی‌های روزهام بدواَم؛ حس می‌کنم همه‌ی همه‌ی این زندگی درباره‌ی منه. این حس رو دوست دارم.

واقعاً این در شأن اشرف مخلوقاته که توی هوای بارونی اینهمه درس داشته باشه؟

«جوانی آبی بود پاریس آبی بود اصفهان آبی بود.. نمی‌دانم ناگهان چرا قلبم آبی شد آن‌ها را که دوست داشتم آبی بودند.»

مرسی که این مدت حالم رو توی ناشناس پرسیدین. حقیقتاً انتظارش رو نداشتم و با هر پیام واقعاً خوشحال می‌شدم. و شرمنده بابت این‌که جوابی دریافت نکردین. زندگی مدتی سخت گرفته بود و من متاسفانه یا خوشبختانه عادت دارم بی‌سر و صدا با سختی‌ها سر و کله بزنم. سعی می‌کنم کم کم به این‌جا هم برگردم. دوباره.

Miss me?

یا به‌قول رویایی که پرسیده بود: «تازه چه داری؟ از لحظه‌هایت راضی هستی؟» و هوشنگ ایرانی که پاسخ داده بود: «چیز مهمی در زندگی من این‌جا نیست، جز گاهی گناهی که وقتی سر می‌رسد در ارتکابش شک نمی‌کنم».