اعتِرافِ آخَر

خیلی گفتم: ـ مواظب باش. دستم هنوز دور مچش بود،اما او دستش را پس کشید. گفت: ـ تشکر. فقط همین. تشکر. قبلاً اگر دستش را می‌گرفتم، تا یک هفته خجالت می‌کشید. اما حالا،فقط تشکر. آن شب وقتی به خانه برگشتیم، همه خسته بودند. بعد از صرف غذا، مادرم و هوسی زود خوابیدند. من اما خواب نداشتم،از اتاق بیرون شدم. چراغ آشپزخانه روشن بود،یگانه آنجا نشسته بود. مقابلش نشستم. برای چند لحظه هیچ‌کدام حرفی نزدیم. بعد گفتم: ـ یگانه. سرش را بلند کرد. ـ بلی؟ خیلی چیزها می‌خواستم بگویم. معذرت‌خواهی کنم،از تمام شب‌هایی که منتظر مانده بود،از تمام اشک‌هایی که ندیده بودم. از تمام حرف‌هایی که نباید می‌زدم. اما غرور لعنتی هنوز در گوشه‌ای از وجودم زنده بود. بیشتر فکرهایی که یگانه از آنها فرار می‌کند، من هستم. و برای اولین بار در زندگی آرزو کردم کاش می‌توانستم زمان را به عقب برگردانم،به همان روزهای اول، پیش از آنکه بشکند،که حالا تمام آرامش دنیا در آن زندگی می‌کرد... ادامه دارد…