اُدَیِب

می‌خواهم بخوابم. این بار با سیگارم. آن‌گه که بر لبم نشست و کامم سنگین شد، پلک‌هایم بیوفتد. از بالکن عروج کنم به آسمان. همچون پیامبرِ کتابِ قصه‌ها. ماه را دو نیم کنم. یکی را روی نانم بمالم و به یاد بیاورم که والاس و گرومیت هم ماه می‌خوردند و نیمِ دیگر را روی لبخند‌های تو بگذارم. که هر بار می‌خندی، بتابی به آسمانِ سیاهِ آن کَس که از من دردمند تر است.