اُدَیِب

وقتی بعد از یه روزِ خوب ازم می‌پرسن چطوری؟ جواب میدم ۴/۹ از ۱۰ چون یه چیزی مدام این وسط داره می‌لنگه. به پاهام خیره میشم. دارم دوباره تکون‌شون میدم. آها یادم اومد. من یه اضطرابِ متحرکم! - چند وقت بود توی سراشیبی بودم. با ماشینی که ترمزش بریده بود. ارابه‌ی مرگ. به در و دیوار مالیدم خودمو که سرعتم رو کم کنم. که دیرتر با سر برم توی بُن بستی که منو شکارِ خودش می‌بینه. یه بار یه بُن بست بهم گفت شام هر چی عاجز تر باشه، راحت‌ُالحلقوم تره. اون عاجزِ راحت‌ُالحلقوم منم؛ که بلاخره بعد از این همه دوندگی، شکار شدم. خبر بد اینه که دیگه ماشینی نداریم. خبرِ خوب؟ دیگه ماشینی نداریم -که ترمزش بِبُره و باهاش بخوریم توی بن بست-. - سفرِ عجیبی بود. وقتی هر بار مرور می‌کنم که چرا اومده بودم گرگان، فقط و فقط تلخی‌ها یادم میاد. جنگ، فوتِ مادرجون، مشکلات حل نشدنی خونواده، دوباره جنگ. یه عروسی این وسط بود که با همه‌ی بالا و پایین‌هاش می‌شد خوشی حسابش کرد که خاله‌ی نازنینم از پیشمون رفت تا مُهرِ این تلخی به بلیط‌های رفت و برگشتم بخوره. - می‌گفتش تو عکسا شبیه تبلیغ خمیردندونم. خواستم بگم احتمالا به زودی زود اونم نباشم. بس که زندگی رو سخت گرفتم که اگه همین یه ذره رو هم ول کنم دیگه چیزی ازش نمی‌مونه. شایدم چیزی نمونده و من توهم زدم. جواد بیراه نمی‌گفت. هر بار که ازش می‌پرسیدم: «جواد، ما داریم جدی جدی بگا میریم؟»، جواب می‌داد: «همینه نگرانی دیگه. هنوز باورت نشده که ما به گا رفتیم قربونت برم.». بعدش هم با چند تا شوخی سر و ته قضیه رو هم می‌آورد که درگیر نمونم. آخ جواد کاش بشه -رسما- همخونه‌م بشی. کاش.

کپشن هر عکس/فیلم جداگانه لحاظ شده است.