عشاق به معشوق نرسیده💔

گاهی آدم با خودش حرف می‌زنه و انتظار داره کسی صدای دلش رو بشنوه ، نه برای نصیحت، نه برای قضاوت، فقط برای اینکه حسش دیده بشه. گاهی کافیه کسی فقط کنارمون باشه، بدون هیچ توضیحی. اما من دلم گرفته. گاهی از همه‌چیز خسته میشم و میرم تو غار تنهایی خودم. گاهی فکر می‌کنم حتی خدا هم دیگه دوسم نداره. اشکالی نداره من همون‌جا میشینم  و با دلم حرف می‌زنم. دیگه از خسته شدنم خسته ا‌م. این تنهایی گاهی دلچسبه، آرامش میده، مثل یه پناه امن. اما گاهی هم زجرآوره، سنگین و خفه‌کننده، مثل یه دیوار بلند. گاهی دل آدم مثل آسمون ابری میشه ، پر از بغضی که هیچ بارونی جرات ریختنش رو نداره. میشینی یه گوشه و به همه چیزایی که گذشت فکر می‌کنی و انگار خستگی دنیا روی شونه‌هات افتاده. گاهی تنهایی مثل یک پناه امنه، جایی که می‌تونی فقط خودت باشی، بدون هیچ نقابی. اما گاهی همون تنهایی مثل دیواری میشه که دور و برت کشیده شده و هیچ راه فراری نداری. چرا بعضی وقتا با اینکه اطرافت پر از آدمه، بازم احساس تنهایی می‌کنی؟ چرا خنده‌ها و حرف‌هاشون دل تو رو گرم نمی‌کنه؟ انگار انگار یه دیوار نامرئی بین تو و دنیا کشیده شده می‌بینیشون، می‌شنویشون، ولی هیچ‌وقت جزوشون نیستی. تنهایی وسط جمع، از هر سکوتی سنگین‌تره. همه می‌خندن و من فقط نگاه می‌کنم، حضور دارم ولی غریبه‌ ام همین‌جا دلم بیشتر از همیشه می‌گیره. گاهی همه چیز شبیه یه بازی می‌شه، آدما می‌خندن، حرف می‌زنن، نقش بازی می‌کنن، و من از دور نگاه می‌کنم، بدون اینکه توان بازی کردن داشته باشم. گاهی دلم می‌خواد فقط یکی باشه که بگه: «می‌فهممت»، نه برای نصیحت، نه برای دلداری، فقط برای اینکه حس کنم دیده شدم. و آخرش… دل خسته‌ام هنوز نفس می‌کشه، تنهایی‌ام هنوز سنگینه، ولی همون دل‌تنگی‌ها یه جای کوچک توی قلبم روشنایی کوچیکی درست کرده. همین نور کوچیک، گاهی کافیه که باز هم ادامه بده 🖤💔🖤 @roya5445