Віцебская Вясна

Яны - ужо на волі ‼️ У выніку двухдзённых перамоў спэцыяльнага пасланніка прэзідэнта ЗША для Беларусі Джона Коўла з Аляксандрам Лукашэнкам 16 верасня вызвалілі 25 зняволеных. Гэты фотаздымак Джон Коўл размясціў у сваім акаўнце ў Х. Сярод тых, хто выйшаў на волю - ураджэнка Віцебска Яна Пінчук, палітзняволеная, асуджаная за мадэрацыю пратэстных Telegram-каналаў.

На волі - палітзняволеная Яна Пінчук, якую асудзілі за мадэрацыю віцебскіх Telegram-каналаў у 2020-м Яну Пінчук вызвалілі з Гомельскай калоніі №4 пасля перамоваў Джона Коула з Аляксандрам Лукашэнкам. 6 чэрвеня 2023 года палітзняволенай Яне Пінчук прысудзілі 12 гадоў зняволення ва ўмовах агульнага рэжыму. Яе абвінавацілі паводле артыкулаў аб удзеле ў «экстрэмісцкім фармаванні» (частка 1 артыкула 361-1 КК), дзеяннях супраць нацбяспекі (частка 3 артыкула 361 КК), распальванні варожасці (частка 3 артыкула 130 КК), удзеле ў масавых беспарадках (частка 3 артыкула 293 КК) і стварэнні «тэрарыстычнай арганізацыі» альбо ўдзеле ў ёй (частка 1 артыкула 290-4 КК). Паводле версіі следства, яна кіравала трыма «экстрэмісцкімі» Telegram-каналамі: «Витебск 97%», «Орша 97%» и «Новополоцк и Полоцк 97%». Яну Пінчук затрымалі ў Расіі ў 2021 годзе і экстрадзіравалі ў Беларусь. У лістападзе 2023 года дзяўчыну ўключылі ў спіс "тэрарыстаў" і пералік "асобаў, датычных да экстрэмісцкай дзейнасці".

Газета «Витебские вести» стварыла «відэастрашылку» пра «гаротнае жыццё пры панскай Польшчы», але падвёў ШІ У рэдакцыі стварылі відэаролік, каб «паказаць», як у 1935 годзе праходзіў «звычайны дзень селяніна» у Заходняй Беларусі, як «па вечарах з зайздрасцю глядзеў на другі бераг рэчкі, бо там – савецкая Беларусь». У гэтым «шэдэўры» выкарыстаны ўсе штампы сучаснай прапаганды, як  эканамічныя - галод, праца да змогі «на пана», забіранне апошняй каровы «за падаткі», так і ідэалагічныя. Іх варта разабраць асобна – проста каб яшчэ раз пераканацца, што беларуская прапаганда хлусіць. У відэароліку сцвярджаецца, што «за беларускае слова – штраф або нагайка», а яшчэ «зачынілі школу для тваіх дзяцей». На неадпаведнасць такіх сцвярджэнняў мы звярталі ўвагу раней, бо пры «панскай Польшчы» дзейнічалі беларускія школы (у адрозненне ад цяперашняга часу» і выходзілі газеты на роднай мове. Але віцебскія прапагандысты пайшлі далей, з дапамогай шучнага інтэлекту стварыўшы «дакумент», які нібыта выдаваўся мясцовым жыхарам – «тутэйшым». Дакумент «напісаны» відавочна не па-польску, і гэта не дзіўна: такіх дакументаў проста ніколі не існавала.  У пашпартах ці пасведчаннях асобы (па-польску -  dowód osobisty, а не тая тарабаршчына, якую паказваюць аўтары відэароліка) пазначалася не нацыянальнасць, а грамадзянства, і ў тыя часы яно было відавочна польскім. І пра тое, ці паглядалі “з зайздрасцю” на БССР жыхары той самай “панскай Польшчы”, лепей пачытаць арыгінальныя ўспаміны або аб’ектыўныя гістарычныя даследаванні. А не верыць на слова прапагандыстам, якія нават ШІ выкарыстоўваюць “на троечку”.

США снимут санкции с двух беларуских предприятий В обмен на это будут освобождены 25 политзаключенных. https://mediazonaby.com/news/2026/09/16/sanctions Не работает ссылка? Читайте здесь

Біяграфію яшчэ адного культурніцкага дзеяча спрабуюць зрабіць аргументам "за народнае адзінства" Пасля няўдалай спробы выкарыстаць у прапагандысцкіх мэтах біяграфію мастака Язэпа Драздовіча газета "Віцьбічы" апублікавала яшчэ адзін прыклад, калі жыхар Заходняй Беларусі пацярпеў ад "антыбеларускай палітыкі польскіх уладаў". Так з'явіўся артыкул "А вы знали, за что уроженец Глубокского района писатель Алесь Дубрович оказался в тюрьме?" Прапагандысты прыгадалі, што паэт быў удзельнікам I нелегальнага з’езду пісьменнікаў, і за гэта два гады правёў за кратамі ў Віленскай турме на Лукішках. У 1936 г. ён выйшаў на волю адразу пасля суду. Праўда, у сучаснай Беларусі за такі "экстрэмізм" людзям за такія праявы "экстрэмізму" даюць куды большыя тэрміны пад абвінавачанні ў "здрадзе Радзіме", але гаворка зараз не аб тым. Аўтар артыкула "забыўся" паведаміць, што Алесь Дубровіч "за панскай Польшчай" шмат друкаваўся ў мясцовых беларускіх выданнях - у газетах, якія вольна выходзілі на тэрыторыі Заходняй Беларусі. Канешне, згадваць такія факты непажадана, бо яны робяць не такой трагічнай "карцінку" пра "вынішчэнне усяго беларускага". І -так, аўтары, якія разам з Дубровічам друкаваліся ў газетах з назвамі “Доля працы”, “Беларуская газета”, “Літаратурная старонка”, “Беларускі летапіс”, “Калоссе” і гд, насамрэч "призывали к освобождению родного края от угнетения". Можаце сабе уявіць нешта падрбнае зараз? На жаль, жыццё Алеся Дубровіча скончылася трагічна - ён быў расстраляны нацыстамі ў 1942-м годзе.

‼️ Пасля апошняга буйнога памілавання палітвязнямі прызналі яшчэ 224 чалавекі 19 сакавіка ў выніку памілавання на волю выйшлі 250 палітвязняў. З таго часу праваабаронцы прызналі палітычнымі вязнямі яшчэ 224 чалавекі, якія ўтрымліваюцца за кратамі паводле палітычных матываў. Акрамя таго, за гэты ж перыяд праваабаронцы постфактум прызналі палітвязнямі яшчэ 138 чалавек — на момант прызнання яны ўжо выйшлі на волю. Такім чынам, пасля вызвалення 250 палітвязняў 19 сакавіка праваабаронцы зафіксавалі і прызналі палітычна матываваным зняволенне яшчэ 362 чалавек.

🤡 «Ніякіх палітвязняў у Беларусі няма». Лукашэнка заявіў, што рэпрэсіі ў краіне нібыта не працягваюцца Падчас сустрэчы з амерыканскай дэлегацыяй, якую ўзначальвае спецпасланнік прэзідэнта ЗША па Беларусі Джон Коўл, Аляксандр Лукашэнка заявіў, што ў Беларусі няма палітвязняў, а інфармацыя пра працяг рэпрэсій пасля вызваленняў — «абсалютная няпраўда».

«Ніякіх палітвязняў у Беларусі няма, таму што няма такога артыкула ў нашым заканадаўстве. Нашы ўцекачы разганяюць тэму на Захадзе і вас, адчуваю, паводле маіх звестак, пераканалі ў тым, што мы кагосьці тут адпускаем, але, працягваючы рэпрэсіі, на гэтае месца ўдвая больш затрымліваем людзей. Я хачу публічна вам сказаць, што гэта абсалютная няпраўда», — заявіў Лукашэнка.

Нагадаем, што па стане на сёння 912 чалавек прызнаныя палітычнымі вязнямі ў Беларусі. Пры гэтым рэпрэсіі працягваюцца: людзей па-ранейшаму затрымліваюць і судзяць паводле палітычна матываваных спраў, а праваабаронцы працягваюць штодня атрымліваць інфармацыю пра новыя выпадкі пераследу.

⚡️ Из колоний в Бобруйске и Витебске вывезли нескольких политзаключенных Их точное количество и местонахождение пока не известны.

Сайт газеты "Витебские вести" змяніў дызайн: на яго вярнулі рубрыку "Рэдакцыя". Але пасада галоўрэда па-ранейшаму вакантная Змены ў дызайне чытачы заўважылі яшчэ ў мінулыя выходныя. Але на той момант было зроблена яшчэ не ўсё, і паўнавартасна сайт у абноўленым выглядзе запрацаваў учора. На яго зноў вярнулася рубрыка са складам рэдакцыі галоўнага абласнога выдання, якую былі прыбралі сёлета ў красавіку. Фотаздымкі супрацоўнікаў засталіся тыя самыя, і віцябляне, паглядзеўшы на іх, дакладна разумеюць: маладых кадраў у газеце няма, і на пасадах карэспандэнтаў працуюць даўно вядомыя асобы пенсійнага і перадпенсійнага веку. Можна пераканацца і ў тым, што ў газеце "Витебские вести" ўжо год як няма галоўнага рэдактара - яго шукаюць з верасня мінулага года. Патрабаванні да прэтэндэнтаў - 5 год стажу на рэдактарскай пасадзе і "чыстая" біяграфія, бо давядзецца праходзіць ідэалагічную праверку з улікам меракавання КДБ.

Звольнены Максім Субота, начальнік УУС Віцебскага аблвыканкама У адпаведным загадзе Аляксандра Лукашэнкі гаворыцца, што ён вызвалены ад сваёй пасады і звольнены па ўзросце. Атрымліваецца, што Максіма Суботу накіроўвалі ў Віцебск дачакацца пенсіі, і працаваў ён тут усяго паўтара гады. Яго прызначылі на пасаду ў красавіку 2025-га – перавялі з Брэста, дзе ён займаў пасаду намесніка кіраўніка ў аналагічнай абласной структуры.

Напярэдадні 17 верасня прапагандысты Віцебшчыны працягваюць распавядаць пра «польскі прыгнёт». Што з іх аргументамі не так? Шаркаўшчынская раённая газета апублікавала артыкул пра тое, як цяжка жылося ў рэгіёне «пад панамі». Аргументы старыя і зацёртыя – маўляў, да 1939 года Беларусь была няразвітым «сыравінавым прыдаткам», дзе знішчалася ўсё нацыянальнае. Цяпер, маўляў, усё інакш. Але што змянілася для Шаркаўшчынскага рэгіёна пры «самай дэмакратычнай» цяперашняй уладзе? На сенняшні дзень ён так і застаўся сельскагаспадарчым «прыдаткам» – тут няма ніводнага буйнога прамысловага прадпрыемства. Заробкі ў рэгіёне – на перадапошнім месцы ў вобласці. Пасаж пра тое, што з 1921 па 1939 гг тут зачыняліся беларускія школы – таксама не переканаўчы. Сёння на весь Шаркаўшчынскі раён засталося ўсяго 6 школ, самыя буйныя – 2 школы ў райцэнтры, дзе выкладанне вядзецца па-руску. Астатнія 4 школы – на паперы беларускамоўныя, але нават у такім фармаце гэта мізер, бо колькасць вучняў – усяго некалькі дзясяткаў. Напрыклад, у Германавіцкай – усяго 80 вучняў. Яшчэ адзін «козыр» мясцовых прапагандыстаў: тут, маўляў, за захаванне беларускага духу змагаўся мастак, навуковец і педагог Язэп Драздовіч. Але пра яго нялёгкае жыццё менавіта пры савецкай уладзе мы нядаўна згадвалі. Што ў гэтым артыкуле можа адгукнуцца сучаснаму чытачу, дык гэта сказ «Местные жители были людьми второго сорта на собственной родине, а за любое проявление национального самосознания можно было оказаться в концлагере”. Але асацыяцыі ён выклікае зусім не з “панскай Польшчай”...

Спецпасланнік Трампа па Беларусі Джон Коўл прыбыў у Вільнюс Спецпасланнік прэзідэнта ЗША па Беларусі Джон Коўл у панядзелак сустрэўся ў Вільнюсе з міністрам замежных спраў Літвы Кястуцісам Будрысам. Пра гэта паведамляе МЗС Літвы. Падчас сустрэчы яны абмеркавалі намаганні амерыканскай адміністрацыі па вызваленні беларускіх палітвязняў, сітуацыю з бяспекай у рэгіёне і дзеянні рэжыму Лукашэнкі супраць Літвы і суседніх краін.

«Вызваленне палітвязняў — надзвычай важная гуманітарная мэта. Мы высока ацэньваем лідарства Злучаных Штатаў і намаганні па вяртанні свабоды людзям, якія былі незаконна зняволеныя за свае погляды і грамадзянскую дзейнасць», — заявіў Будрыс.

Міністр падкрэсліў, што Літва працягне аказваць усю неабходную падтрымку гуманітарным намаганням ЗША, а таксама вызваленым палітвязням. Пры гэтым Будрыс адзначыў, што, нягледзячы на вызваленні, колькасць палітвязняў у Беларусі застаецца высокай, а рэпрэсіі супраць грамадзянскай супольнасці працягваюцца.

Гарадоцкая прапагандыстка сцвярджае, што ў Еўропе людзі перастаюць мыцца – так эканомяць ваду Газета “Гарадоцкі веснік” размясціла чарговы “сенсацыйны” опус намесніцы рэдактара Любові Шляйко, якая вядзе рубрыку «Анализируя факты. Авторский взгляд». Гэтым разам жыхарку памежнага з Расіяй рэгіёна ўсхвалявала экалогія. А дакладней, дэфіцыт вады на тэрыторыі Еўразвяза. Маўляў, няшчасныя еўрапейцы і раней эканомілі ваду – усталёўвалі лічыльнікі, выкарыстоўвалі эканамічныя рэжымы для працы кухоннай тэхнікі» - нібыта жыхары Беларусі ніколі так не рабілі. Але далей жыхароў Еўразвязу і ўвогуле чакаюць заўсёдная смага і антысанітарыя, бо яны «не увлекаются умыванием», як сцвярджае Любоў Шляйко: «Время гигиенических процедур сокращают, используют лейки с малым напором. В некоторых странах душ принимают не ежедневно, а через день и реже». Паводле гарадоцкай прапагандысткі, Еўропу ўвогуле чакае апакаліпсіс: праз дэфіцыт вады спыняецца праца цеплавых і атамных электрастанцый, бо іх няма чым ахалоджваць, і таму “население и производства испытывают нехватку энергии”. Што характэрна, усе гэтыя жахі Любоў Шляйко апісвае без ніводнай спасылку на крыніцу сваіх ведаў пра жыццё ў Еўропе. Гэта ўжо такі “аўтарскі стыль” местачковай аглядальніцы: мінулым разам яна падобным чынам разважала пра ўзровень беднасць насельніцтва ў Літве. І шкадавала літоўцаў, дзе паказнік “абсалютнай беднасці” – прыбытак, меншы за 446 €/месяц, тым часам як заробкі ў яе родным раёне да гэтай лічбы часам і блізка не дацягваюць.

Дзе ў Віцебску знайшлі "удзячных гледачоў" для мерапрыемстваў да Дня народнага адзінства Арганізатары вырашылі скарыстацца прынцыпам "калі гара не ідзе да Магамета, то Магамет ідзе да гары": калі народ палкай не загоніш на ідэалагічныя імпрэзы, то іх можна перанесці туды, дзе народ будзе па-любаму. Што гэта за месцы, дзе заўсёды ёсць людзі? Бінга! Гэта гандлёвыя цэнтры 🛍! У гандлёвым цэнтры "Марко_сити" правялі дыялогавую пляцоўку да Дня народнага адзінства, для гарантыі наяўнасці публікі сагнаўшы туды яшчэ пэўню колькасць студэнтаў. Крэслы для гледачоў раставілі проста проста ў фае ГЦ. Так вырашыла адміністрацыя Чыгуначнага раёна Віцебска. Па тым самым шляху пайшло і кіраўніцтва Кастрычніцкага раёна, зладзіўшы мерапрыемства з канцэртам у гандлёвым цэнтры "Интериум". Паколькі канцэрт ладзілі сіламі вучняў гімназіі №3, то публіку стваралі пераважна іх бацькі. Але эфект "масавасці" для фотарэпартажаў быў дасягнуты 🙂

У Полацкім дзяржаўным універсітэце правялі адмысловы “круглы стол”, дзе раскрытыкавалі палітыку і эканоміку Латвіі Мерапрыемства называлася «Латвия – Беларусь: конфронтация vs диалог». Яго сэнс зводзіўся да ухвалення пазіцыі Беларусі, якая адкрыла “бязвіз” для заходніх суседзяў насуперак пазіцыі “глыбокай канфрантацыі” з боку Латвіі. Апошнюю папракнулі за “канцэпцыю савецкай акупацыі” і “палітычныя амбіцыі Рыгі”, якая захацела “разарваць масты , супрацьпаставіўшы гэтаму “фундамент национально-государственного строительства и индустриализации” у Беларусі. У той час, як ідэолагі і праўладныя навукоўцы спаборнічалі ў папроках на адрас суседняй дзяржавы, іх красамоўства прымусілі слухаць студэнтаў, а таксама памежнікаў Полацкага памежнага атрада. А потым, паўтарыўшы асноўныя тэзы аратараў, пра гэта напісала і абласныя газета «Витебские вести» - каб чытачам таксама дасталася порцыя нянавісці да заходніх суседзяў.

Палітзняволеную Яну Пінчук адправілі на 15 сутак у ШІЗА пасля размовы з супрацоўнікам ГУБАЗіКу  Пра гэта распавяла «Медыязона», спасылаючыся на атрыманую інфармацыю. Паводле крыніцы «Медыязоны», у канцы жніўня ў Гомельскую жаночую калонію прыязджаў начальнік аддзела ГУБАЗіК Артур Гайко. Ён выклікаў на гутаркі некаторых палітвязняў. Сярод іх была і Яна Пінчук, на якую, праз тыдзень пасля размовы з Гайко, сталі пісаць рапарты. У выніку яе пазбавілі спаткання, а неўзабаве адправілі ў ШІЗА. «Калонія сама б не ініцыявала гэтыя рапарты, гэта робіць ГУБАЗіК. 1 верасня ёй далі 15 сутак ШІЗА, а ў Яны астма. І ў нейкі момант яе не было ў калоніі. Ёсць верагоднасць, што яна была ў шпіталі», - распавяла крыніца «Медыязоны». 6 чэрвеня 2023 года палітзняволенай Яне Пінчук прысудзілі 12 гадоў зняволення ва ўмовах агульнага рэжыму. Яе абвінавацілі паводле артыкулаў аб удзеле ў «экстрэмісцкім фармаванні» (частка 1 артыкула 361-1 КК), дзеяннях супраць нацбяспекі (частка 3 артыкула 361 КК), распальванні варожасці (частка 3 артыкула 130 КК), удзеле ў масавых беспарадках (частка 3 артыкула 293 КК) і стварэнні «тэрарыстычнай арганізацыі» альбо ўдзеле ў ёй (частка 1 артыкула 290-4 КК). Паводле версіі следства, яна кіравала трыма «экстрэмісцкімі» тэлеграм-каналамі: «Витебск 97%», «Орша 97%» и «Новополоцк и Полоцк 97%». Яну Пінчук затрымалі ў Расіі ў 2021 годзе і экстрадзіравалі ў Беларусь. У лістападзе 2023 года дзяўчыну ўключылі ў спіс "тэрарыстаў" і пералік "асобаў, датычных да экстрэмісцкай дзейнасці".

Таццяну Веціарэц з Оршы прызналі палітычнай зняволенай Віцебскі абласны суд прызнаў 47-гадовую жанчыну вінаватай паводле частак 1 і 2 арт 361-4 КК РБ – Садзейнічанне экстрэмісцкай дзейнасці . Ёй прысуджаны рэальны тэрмін зняволення, жанчына ўжо адбывае пакаранне. 4 верасня яе імя і прозвішча ўнеслі ў пералік "экстрэмістаў" на сайце МУС. Вядома, што жанчына працавала настаўнікам -дэфектолагам і ў 2020-м годзе падпісала калектыўны зварот супраць пераследу незалeжных журналістаў. Беларуская праваабарончая супольнасць 10 верасня прызнала палітычнымі зняволенымі 14 чалавек. Сярод іх, апрача Таццяны Веціарэц, яшчэ адзін ураджэнец Віцебшчыны. Гэта Сяргей Валадзько, псіхолаг з Пастаўскага раёна. Яго затрымалі за каментары ў інтэрнэце, зараз ён пад следствам у СІЗА-1. каментары, падрабязнасці пераследу невядомыя.

Учора ў базу вышуку на тэрыторыі Беларусі і РФ абвясцілі траіх віцяблян Гэта Наталля Пратасевіч, Павел Максімовіч і Максім Ламонаў. Іх шукае УУС Віцебскай вобасці. У вышук падаюць звесткі на асобаў, супраць якіх у Беларусі распачатая крымінальная справа. Але якая менавіта - у пошукавай базе не пазначаецца. У выпадку Наталлі Пратасевіч (на фота) -найхутчэй палітычна матываваная. Віцебская актывістка была вымушана пакінуць Беларусь пасля падзеяў 2020 года пад пагрозай судовага пераследу. У міждзяржаўную базу вышуку ўключаюць і па не палітычных прычынах, калі чалавека шукаюць, каб прыцягнуць да крымінальнай адказнасці за сапраўдныя злачынствы.

Памёр Генадзь Шэпелеў, грамадскі актывіст і шчыры беларус з Барані Гэтага чалавека добра ведалі на Аршаншчыне за яго беларускія справы – у 1990-я ён ладзіў у Оршы беларускія імпрэзы, быў Ініцыятарам і кіраўніком Караткевіцкага сплаву па Дняпры ад Воршы да Рагачова, 5 верасня 1992 года на Крапівенскім полі, дзе ўшаноўвалі памяць ваяроў, палеглых падчас Аршанскай бітвы, ён адным з першых прымаў прысягу на вернасць Беларусі. На ўгодкі бітвы ён прыязжаў на гэтае поле практычна штогод. Нават тады, калі ўлады забаранілі публічна адзначаць Дзень беларускай вайсковай славы бардаўскім фэстам “Аршанская бітва”, ён ставіў на Крапівенскім полі намёт і начаваў у ім, углядаючыся ў адвечныя зоры, якія памятаюць усё... На гэтым полі ен ночыў і сёлета 6 верасня. Праз некалькі дзён Генадзя Шэпелева не стала. Віцебская вясна прыносіць свае спачуванні яго родным і блізкім.

Біяграфію Язэпа Драздовіча паспрабавалі зрабіць аргументам за «народнае адзінства» У віцебскіх дзяржСМІ разгарнуляся цэлая інфармацыйная кампанія напярэдадні 17 верасня – дня, калі ў 1939 годзе тэрыторыі заходняй часткі Беларусі былі далучаны да БССР. Мяжа праходзіла ў тым ліку і на тэрыторыі сучаснай Віцебшчыны, і таму газета “Віцьбічы” вырашыла заінтрыгаваць чытачоў, размясціўшы артыкул “А вы знали, за что Язепа Дроздовича уволили из Глубокской гимназии?” Гэта факт агульнавядомы: у 1924 годзе вядомы мастак працаваў настаўнікам у польскай гімназіі ў Глыбокім, а паралельна займаўся адраджэннем беларускай культуры. Паводле “Віцьбічаў”, “праз два гады ён быў звольнены за патрыятычную грамадзянскую пазіцыю”. Аўтар артыкула падае гэта як прыклад ідэалагічнага прыгнёту за часам “панскай Польшчы”. Хаця пры той самай уладзе нічога не перашкодзіла яму па звальненні настаўнічаць у Радашковічах і Віленскай беларускай гімназіі, супрацоўнічаць з беларускай Акадэміяй навук і атрымліваць прэміі за навуковыя і мастацкія здзяйсненні. Але – што прынесла Язэпу Драздовічу ўз’яднанне з “братамі з Усходу”? Якраз нічога добрага: у савецкай Беларусі чыноўнікі ад культуры ставіліся да творчасці Драздовіча як да нявартай увагі, яго не прымалі ў Саюз мастакоў Беларусі, ен не мог знайсці вартай працы. Асноўнай крыніцай заробку для яго былі маляваныя дываны для сялян, якія ён ствараў падчас вандровак па вёсках, і якія цяпер складаюць гонар мастацкай спадчыны Беларусі. Жыццё мастака скончылася трагічна: беспрытомнага «дзядзьку Язэпа» знайшлі на дарозе сяляне. Яго адвезлі ў Падсвільскі шпіталь, дзе праз некаторы час ён памёр ва ўзросце 66 гадоў.