-او

چه تلخ بود عزاداری برای عشقی که هرگز فرصت زیستن نیافت و من در فقدان کسی میسوختم که نه روزی از آنِ من بود و نه حتی جهان فرصتی برای از دست دادنش به من داده بود.

در کوچه پس کوچه‌های آن شهر به سوگِ خاطراتی نشسته بودم که هرگز زندگی‌شان نکرده بودم، دلتنگِ روزهایی که تنها در خیالِ بودنش جان گرفته بودند و اکنون چون رویایی مرده زیر آوار واقعیت مدفون شده بودند.

نمی‌دونم، یکم صحبت؟ http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

تو همون چنل فور میکنم بچه‌ها فکر نکنید بی جواب گذاشتم پیامی رو❤️

بیدارین یکم حرف بزنیم؟ http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

قربان شما😭

اگه ذهنم یاری کرد حتما😭

قربان شما

نوشتن را از یاد بردم😔

چون زیبا ان محتواهایی که به اشتراک میذاری

واه چه حرفا کاری نکردم که

حوصله‌م سررفته بیاید براتون فال حافظ بگیرم توی‌دلتون نیت کنید و به من پیام بدین براتون عکس بفرستم🎀 http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

هستین یه کوچولو صحبت کنیم؟ http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

هیچوقت فکر نمی‌کردم قرار باشه تا این حد متوجه گذر زمان نشم. غیرقابل‌باور‌ترین گذر نُه ماه تاریخ توی ذهنم رقم خورد. از اون روز تاریخ فقط جلو می‌رفت؛ زندگی احساس نمی‌شد. تمام مدت سعی کردم زندگی رو پیدا کنم، اما هربار غمِ توی دلم خودش رو به وضوح نشون می‌داد. از بابتش ناراضی نیستم. این غم بهم یادآوری می‌کنه چه چیز‌هایی رو پشت سر گذاشتیم. من هنوز توی اون شب‌هام. عددِ رویِ تقویم، ماهِ رویِ تقویم و حتی سالِ روی تقویم هیچ اهمیتی نداره. ایران تا ابد توی هجدهم و نوزدهم دی ماهِ سالِ هزار‌وسیصد‌وچهار باقی ‌می‌مونه. لیست نام‌هایِ جاویدِ پایان‌‌ناپدیز، تشابه‌های اسمی، اعدام، غم، غم و بازهم غم. گذر زمان هیچ‌چیز رو تغییر نداد، من هنوز نپذیرفتم و هنوز منتظرم یک ایران از این کابوس بیدار بشه و جان‌هایِ عزیزِ رفته از دست برگردند. اما چه خیالِ مهالی. _او

یه کوچولو به صرف چای و گپ و گفت مهمون بنده میشین؟ http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

لطفا بیاید حرف بزنیم درد گوشم رو یادم بره😭 http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

گفت بچه‌ها نخندینا و قلب‌ما لبخند را از یاد برد.

تو را روزی از یاد خواهم برد، زمانی که بیدِ مجنون راست قامت بایستد.