-او

میشه؟

سلام بچه‌ها حوصله‌م سررفته میشه بیاین حرف بزنیم؟ http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

می‌فرمائید معاشرت؟

سلام دارم می‌میرم میشه بوجی‌موجیم کنید؟ http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

یک‌سالِ پیش، همین روز، رها زنده بود. لحظه‌های معمولی رو زندگی می‌کرد و سرشار از زیبایی بود. رها و هزاران جانِ عزیزِ دیگر.

اوریانا فالاچی کتاب «زندگی، جنگ و دیگر هیچ» رو در جواب به سوالِ «زندگی چیست؟» خواهرش نوشته! بغض دارم.

تنها چیزی که می‌تونم ازش بنویسم، مرگِ ناگهانیِ امید توی ایران زمینه. نه چون موضوع جالبیه، بلکه به این خاطر که غمش توی وجود من تموم نخواهد شد. ده ماه، فاصله‌ی خیلی زیادیه. اما نه اونقدر زیاد که این زخم ترمیم بشه. فکر می‌کنم هیچ فاصله‌ای این زخم رو ترمیم نخواهد کرد. کفتارهایی که روی این آبادی خیمه زدن، اگر تا قطره‌ی آخر خونِ تموم ماهارو هم بمکند؛ هنوز هم تشنه می‌مونن. زمان هیچی رو درمان نمی‌کنه، حداقل درباره‌ی این غم. هنوزهم کل بدنم مورمور میشه وقتی حتی به صدای مامان آراز فکر می‌کنم. هنوز اشک توی چشمام حلقه می‌بنده وقتی به اون کاورای مشکی فکر می‌کنم. هنوز دنیا رو سرم آوار میشه وقتی به خاطر میارم مردم چطور برای جونشون دوییدن و چه جان‌های عزیزی که دیگه به خونه نرسیدن. من هیچوقت فراموش نمی‌کنم دی ماه رو. ایران تا ابد توی سوگِ عزیزانِ مشتاق به زندگی می‌مونه. _او

میشه لطفا چیزهای جالب؟ http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

#تکنیک_پاستل✨️ سبک هایپررئال🌚❤️

#تکنیک_پاستل 💙 امیدوارم دوسش داشته باشین✨️🌚

سلام زیبا من نقاشم خوشحال میشم بیای چنلم و ازهمدیگه حمایت کنیم ✨️🤝 https://t.me/vangokk21

بیدارید؟ نمی‌دونم بی‌دلیل پر از اضطرابم امشب میشه حرف بزنیم یکم؟ http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

یه کوچولو صحبت؟ http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

ابن زمستان را نبین ماهم بهاری داشتیم

...

چقد ویو اینجا داغونه

می‌مانم، همینجا، منتظر تا تو بیایی. نمی‌آیی، می‌مانم، هنوزهم. عمرم به سر می‌رسد، پای آن بید خشکیده؛ بید جان می‌گیرد، سبز میشود. می‌آیی، می‌نشینی، برگ‌های بید بر سر و رویت می‌بارد. من که نه اما خاکسترم تو را بوسید.

چه تلخ بود عزاداری برای عشقی که هرگز فرصت زیستن نیافت و من در فقدان کسی میسوختم که نه روزی از آنِ من بود و نه حتی جهان فرصتی برای از دست دادنش به من داده بود.

در کوچه پس کوچه‌های آن شهر به سوگِ خاطراتی نشسته بودم که هرگز زندگی‌شان نکرده بودم، دلتنگِ روزهایی که تنها در خیالِ بودنش جان گرفته بودند و اکنون چون رویایی مرده زیر آوار واقعیت مدفون شده بودند.