-او

قربان شما😭

اگه ذهنم یاری کرد حتما😭

قربان شما

نوشتن را از یاد بردم😔

چون زیبا ان محتواهایی که به اشتراک میذاری

واه چه حرفا کاری نکردم که

حوصله‌م سررفته بیاید براتون فال حافظ بگیرم توی‌دلتون نیت کنید و به من پیام بدین براتون عکس بفرستم🎀 http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

هستین یه کوچولو صحبت کنیم؟ http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

هیچوقت فکر نمی‌کردم قرار باشه تا این حد متوجه گذر زمان نشم. غیرقابل‌باور‌ترین گذر نُه ماه تاریخ توی ذهنم رقم خورد. از اون روز تاریخ فقط جلو می‌رفت؛ زندگی احساس نمی‌شد. تمام مدت سعی کردم زندگی رو پیدا کنم، اما هربار غمِ توی دلم خودش رو به وضوح نشون می‌داد. از بابتش ناراضی نیستم. این غم بهم یادآوری می‌کنه چه چیز‌هایی رو پشت سر گذاشتیم. من هنوز توی اون شب‌هام. عددِ رویِ تقویم، ماهِ رویِ تقویم و حتی سالِ روی تقویم هیچ اهمیتی نداره. ایران تا ابد توی هجدهم و نوزدهم دی ماهِ سالِ هزار‌وسیصد‌وچهار باقی ‌می‌مونه. لیست نام‌هایِ جاویدِ پایان‌‌ناپدیز، تشابه‌های اسمی، اعدام، غم، غم و بازهم غم. گذر زمان هیچ‌چیز رو تغییر نداد، من هنوز نپذیرفتم و هنوز منتظرم یک ایران از این کابوس بیدار بشه و جان‌هایِ عزیزِ رفته از دست برگردند. اما چه خیالِ مهالی. _او

یه کوچولو به صرف چای و گپ و گفت مهمون بنده میشین؟ http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

لطفا بیاید حرف بزنیم درد گوشم رو یادم بره😭 http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

گفت بچه‌ها نخندینا و قلب‌ما لبخند را از یاد برد.

تو را روزی از یاد خواهم برد، زمانی که بیدِ مجنون راست قامت بایستد.

🌻این پیام رو فور کنید براتون رندوم بنویسم.

خط می‌زنم و ممکنه یه کوچولو طول بکشه.

هرچه می‌خواهد دل تنگت بگو. http://t.me/HidenChat_Bot?start=5779617137

خوشحال میشم بدونم به نظرتون چطور داستانیه http://t.me/BluChtBot?start=63a1af09bedcac888e47

یه چکیده ازش دستتون باشه

ساعت 3:17AM لس‌آنجلس برای کلارا مورگان همیشه شهری بود که هیچ‌چیز در آن واقعا عجیب به نظر نمی‌رسید؛ تا شبی که در میان هزاران پرونده‌ی قدیمی، به چیزی برمی‌خورد که نباید آنجا باشد. چیزی که باعث می‌شود مرز میان گذشته و آینده، حقیقت و خیال، کم‌کم برایش محو شود. از آن شب به بعد، کلارا دیگر نمی‌تواند به هیچ‌چیز با اطمینان نگاه کند. نه به آدم‌هایی که می‌شناسد، نه به چیزهایی که می‌بیند، و شاید... نه حتی به خودش.

فکر کنم این رو هزاران بار گفتم که من هیچ ادعای خاصی در نوشتن ندارم؛ فقط نوشتن رو دوست دارم و گاهی داستان‌ها و ایده‌هایی توی ذهنم شکل می‌گیرن که دلم می‌خواد بهشون فرصت زندگی بدم. این بارهم تصمیم گرفتم چیزی رو که به عنوان یک داستان کوتاه توی ذهنم شکل گرفته، با شما هم به اشتراک بذارم. شاید کامل و بی‌نقص نباشه، اما امیدوارم بتونه برای چند دقیقه هم که شده، شما رو با خودش همراه کنه. کم کم می‌ذارمش اینجا، امیدوارم دوسش داشته باشید🤍