кермек дәм

оқиға басталысымен-ақ көз жасымды бір тыйғызбады бұ атам

“тұғыр мен ғұмыр” оқып отырғанмын, “нау неғылған табынушылық?” дедім сосын

иәиә, апа, клиент тауып берсейш

сөйтсеем ана апым оталды ғой, көрдіңдер ме оранып алып есірткі сатқан қызды, вот сендер де сондайсыңдар, өмірлерің толған өтірік деп уын шашып кетті

далаға шығып, енді жайланып отыра қалып едік, ізімізден бір орыс кемпір жетіп келді. әлдеңе сұрайтын шығар деп түріне қарадым, жүзі жылы ғой деп аузынан сөзін күттім. “мұсылмансың ба?” деп бастад, көрініп тұрған соң үндемедім де, телефоныма қарап отыра бердім.

еркек деген Тұрардай болсашы бір

бірінші кітабын ебіл-дебілім шығып, енді екіншісін жаным алқымыма тығылып, тақымымды қыса отырып оқып шықтым, аааа

“қызыл жебе” 2 тәмам!

папым екеуіміз стиралка көтеріп, орнын ауыстырып жатқанбыз, аяғым стиралкаға тиіп кетіп, кәәмг гііірд деген дыбыс шықпай мааа, сөйтіп әкем түсінбей қараған соң, аяғымды соғып алдым деп түсіндіріп тұрсам, “аа, ой, стиралканы сырып алды ма деп шошып кеттім” дееееейді😭 менің аяғыыым ше

осыны қарапсадым жаңа жааатып алып😍🙏🏽

«даже если это любовь исчезнет завтра»

дым істемеймін, бірақ шаршай беремін

мысығымнан түк айырмашылығым қалмады

кинаууы

саусақтан шақпайтын сүйкімді-сүйкімді масалар бар ма бір

“қызыл жебе” екінші кітабын, дәлірек айтқанда Маңырақ уақиғасын дәл осындай түрмен оқып отырмын: