кермек дәм

“истинное образование” қарап жатырмын, ааааа

мен жалпы “балам қақшаңдап, жұрттың аузындағысын жұлып жесінші, еті тірі боп өссінші” дейтіндерді түсінбейм, өйткені мама маған солай ұрысатын, пысықсынып жүр, өлімсіреме деп, меен өлімсірейм, менен шыққандар да өлімсірейд, одан өліп қап жатқан жоқ ешкім, есесіне тып-тыныш, ешкімнің энергиясын жемейтін боп өсед

сөйтіп ол байыпты мінез қорқыныштан тумайд, просто дұрыс семья боламыз, вот сол балаға керегі, аузынан шыққанды “а” дегізбей алдына тоса беру емес, одан травма алып қалмайд

түсінбейм мен, менің балам байыпты боп өсед

ағамның қызы жылаңқылап қоймаған соң ұрысқанмын ғой “еркеліктің шегін білмейсің, науың тәлпіштік қой” деп, сөйтіп сөзін сөйлед әке-шешесі, ертең өзің балалы болғанда түсінесің деп

ағам ұйқыдағы күйімде де маңдайымнан иіскеп кетуді ұмытпайтын, үйленгелі сүймейтін бопты, фу😔👊🏻

шілдеде жемпір кием деп…

жан, пауза ала тұрайық, өзімді цунбей жүрм

«қилы заманмен» токсик қарым-қатынастамын-ау деймін: бывшаясы құсап тастап кетемін, сосын ештеңе болмағандай қайта ораламын

«үндемейсің, үндемеймін, үнсізбіз, көңілдерде тоғысады мұңсыз күз. түйсінсек те іштегі бір алауды, үшеуміз де тіл қатпаймыз түн, сіз, біз»

шүкір, тілім де, етегім де ұзын

бір кабинеттің қайда екенін сұрап, таппай, жынды ұқсап бір айналып келсем, мен не айттым, жап-жас боп не тыңдайсыңдар өзі деп бір бұлданад, ооой сорлыыы күнде ауру әкеліп жүр дейсің ба мені десем, әкелші бері, шықшы бар дейді, неғып отырсың онда жаңалы бері мелшиіп, жұмысың екен жасамайсың ба😀

кеше ғой. түнгі бір жарым. уақытым тапшы. орамалдың түсін таңдап, оны әрлеп тағатын жағдайым да, мүмкіндігім де болған жоқ. қолыма қара орамал ілінген соң, ештеңе ойламастан соны тағып кете бардым. сөйтсем сіңіліме “жанындағы сәләф қызды шақыр” деп айтып жіберіпті, бір қайнадым, екінші біреуі жеңгеме “жап-жас қызды неге бұлай киіндіріп қойғансыңдар?” депті, жоқ біләд, мен ауруханаға аса мұқтаждықпен, көмек күтіп келіп тұрмын ғой, киімімді талқыға салыңдар, мә демедім ғоооой, сонда ұят қара орамал таққан мені мазалау керек па, әлде месқарын, өсектен ауызы босамаған сол қатынды мазалауы керек па? енеңдіемгір, айуан

сусабыным бітіп қап, шешемдікімен жуып едім, осы үйде бір служанка баар

“жұмыс іздедің бе өзі?” десе, “жоқ” деп смело айтамын. “ертеңіңді ойламайсың ба?” десе “қалтамда соқыр тиын қалмаса да, көңілім тоқ болса болды” деймін. өйткені әр адамның бұл өмірдегі жолы мен миссиясы әртүрлі. құдай Тағала біреуге үлкен арман беріп, соған жету үшін ерекше күш берді делік, дәл сол сияқты енді біреуге тыныш, қарапайым, жүрегі жайлы өмір сүру үшін керек күшті береді. құдай әділ ғой. әркімге өз несібесін, өз сынағын, өз жолын береді. әр нәрсенің өз есебі, өз уақыты бар. менің қол қусырып жүргенім біреуге уайым, жүк болмаса екееен, мен өзімнің тыныш өмірімді сүріп жүрмін🫐✨

адамның малын алар, мансабын жығар, абыройын төгер. бірақ түбіне дейін талаған соң, тағдырдың да дәрмені кемиді. содан бәрінен айырылған сәтте адамның бойында ешкім тартып ала алмайтын бір нәрсе қалады. не дейсің? “өзінің ішкі еркіндігі” все, Төлен екеуіміз “сана биігінде” кездестік)

Шымкент, концертке бармай қалған интроверттер үшін жеті минут үнсіздік🤣

қарбыз жеп, кухняда отырмын, “светті өшірсеңдерші” деп бір айтты әкем, “ой, мен отқан шығармын” дегенімнен соң “ааа” деді де, он минуттан кейін “ей, Пәленше(шешемнің аты) болды ғо жатсай” демей ме, әкем екеуіміз араласып болдық-ау уже, нанға жұмсаааап жіберейін бе тураа😒