кермек дәм

еркек деген Тұрардай болсашы бір

бірінші кітабын ебіл-дебілім шығып, енді екіншісін жаным алқымыма тығылып, тақымымды қыса отырып оқып шықтым, аааа

“қызыл жебе” 2 тәмам!

папым екеуіміз стиралка көтеріп, орнын ауыстырып жатқанбыз, аяғым стиралкаға тиіп кетіп, кәәмг гііірд деген дыбыс шықпай мааа, сөйтіп әкем түсінбей қараған соң, аяғымды соғып алдым деп түсіндіріп тұрсам, “аа, ой, стиралканы сырып алды ма деп шошып кеттім” дееееейді😭 менің аяғыыым ше

осыны қарапсадым жаңа жааатып алып😍🙏🏽

«даже если это любовь исчезнет завтра»

дым істемеймін, бірақ шаршай беремін

мысығымнан түк айырмашылығым қалмады

кинаууы

саусақтан шақпайтын сүйкімді-сүйкімді масалар бар ма бір

“қызыл жебе” екінші кітабын, дәлірек айтқанда Маңырақ уақиғасын дәл осындай түрмен оқып отырмын:

Ахтановтың “буранын” оқып тастайтын күш береегөрсе екен енді Құдааай, пжпжпж🤣🙏🏽

яғни трагедия оның интеллектісінің төмендеуінде ғана емес, жоғалтып жатқан нәрсесінің не екенін түсінгенінде шығар🤷🏻‍♂️

адамдарды таныды, сүйіп үлгерді, өзін тұлға ретінде сезінді, сосын осының бәрінен айырылатынын білді

бітті