آنها نوشتن، ما خواندیم

برای یه کرکس مجازی، اصلا فرقی نداره اون متن واقعا به نظر شما زیبایی ادبی داره یا یه طعنه‌ست به پارتنری که یه امروز رو باهاش شکرآبی. برای یه شغال مجازی، اصلا مهم نیست که شما اون پست و استوری دلشکستگی‌ت رو برای رفیقت گذاشتی یا برای پارتنرت یا اصلا صرفا گذاشتی چون آهنگش برات گوش‌نوازه. یه لاشخور مجازی رو نمی‌شه توجیه کرد که آقا من و همسرم خوبیم. این آهنگه و این متنه و این عکسه صرفا به نظرم قشنگه یا اصلا مربوط به دنیای درونی منه نه زندگی مشترکم. کرکس و شغال و لاشخور بو می‌کشن. میان. شاید بیان ببینن زنده‌ای و سالمی و ناامید راهشون رو کج کنن و برن. اما میان. همیشه میان. و من متنفرم از اینکه برای این جماعت استخون بندازم حتی اگه اون آهنگ و اون متن و اون تکست خیلی قشنگ باشه.

زن بودن خودش یه کار تمام وقته و بیست‌وپنج سال طول می‌کشه توش راه بیافتی و بتونی هورمون‌هات رو کنترل کنی؛ ‏نصف ماه در تلاشی در PMS و پریود مرتکب قتل و خودکشی نشی و نصف دیگه‌ش تلاش می‌کنی با اولین چیزی که از جلوت رد می‌شه و می‌تونه تولید مثل کنه ازدواج نکنی چون رحم می‌گه اگه من تخمک می‌ذارم، تو باید بچه‌دار شی عزیزم پس بپر روی اسپرم‌ها. بعد این وسط باید بری سر کار پول دربیاری قسط بدی و با مردهایی که تصور می‌کنن داری از زن بودن و نوسان هورمون‌هات سوء‌استفاده می‌کنی تا بتونی عصبی بودنت رو توجیه کنی سروکله بزنی و بهشون ثابت کنی بالا پایین شدن هورمون‌ها و زیاد بودن زورشون افسانه‌ای نیست که زن‌ها تراشیدن برای نپذیرفتن مسئولیت رفتارهاشون. واقعن آه.

گاهی یکی می‌گه من نمی‌خوام تو به خاطر من زندگی‌ات رو زیر و رو کنی، و تو همه‌ی عمر دنبال کسی می‌گشتی که دلت بخواد بتونی زندگی‌ات رو به خاطرش زیر و رو کنی.

"کافیست که تو، بپرسی احوالم را تا خوب کند سوالِ تو، حالم را"

حتی مثل سابق نیست استقامت قلمم، بزن خنجرو از هرجا که مایلی.

این دوری از دوست صمیمی دیگه چی بود خدایا

غیرقابل کنترل، خوشگلی.

دیدی بعضی‌ها حواسشون هست گوشیشون ۱۰۰٪ که میشه از برق می‌کشن؟ بخدا دنیا دو روزه و نیازی نیست حواست به این چیزا باشه. شب بزن تو برق، صبح درار. در هر صورت قراره این باتری خراب بشه.

شما هم بوی بارون رو حس کنید.

نمیدونم تولد چندسالگیم بود، ولی چیزی که اون زمان آرزوشو داشتم توی این تولد کادو گرفتم، خیلی دلم میخواست دوچرخه داشته باشم و بابا یه دوچرخه قرمز و سفید با روبان های سفید گذاشته بود وسط پذیرایی. فقط دلم میخواست زود همه برن تا سوارش بشم. یادمه همون شب رفتیم تو کوچه و یه صدایی مدام از دهن همه به گوشم میرسید، « پایدون بزن، پایدون بزن» اگر پایدون نمیزدم با کله میخوردم زمین چون پام به زمین نمیرسید، به پایدون زدن باید ادامه میدادم حتی اگر خیلی نرم اینکارو میکردم، اینجوری حداقل نمیخوردم زمین. اون دوچرخه خراب شد و توی انباری خاک خورد، ولی من یادم موند، به پایدون زدن باید ادامه بدم، حتی اگه نرم باشه حتی اگه کم باشه.

سفارش یک لیوان آبجوش بدون شین.

عجیب‌ترین حسی که تجربه‌کردم اونجایی بود که با خودم گفتم "چقدردلم‌واسهٔ‌این‌لحظه‌تنگ‌میشه" درصورتی که هنوز تموم نشده . .

وقتی میگم حال ندارم، یعنی پول کافی ندارم. چون هرچقدر زور میزنم، جمع نمیشه.

ماه چرا موزه

کسی می‌دونه کِی قراره با این موضوعاتی که کنار اومدیم واقعی کنار بیایم؟

من اصلا دلم میخواد سفر کنم که چاییم و تو جای دیگه بخورم...

این زندگی ناجالب در شأن انسان جالبی مثل من نیست واقعا.

زندگی می‌کنم؛ زندگی نکنم مامان ناراحت میشه.