𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

خودمونیم، عجب فاجعه ایه ها امروز داشتم فکر می‌کردم عملا شخصی رو ندارم آهنگایی که دوست دارم رو share کنم باهاش، کلا اون انگار اون شخصی که می‌تونیم باهم وجودیتمون رو به اشتراک بذاریم برای یه مدت طولانی ای قراره غیب بشه. برای همینه هی میام اینجا، حالا اینجا ام انگار خبریه.

برنامه‌ی Summer Game Fest هنوز شروع نشده و من راند اول خوابم رو تکمیل کردم، کمک لطفا😭 تا 12 و نیم باید منتظر بمونم💀

I reanimate your bones With my belief And I'm the one who still loves your ghost I reanimate your bones Cause I'm a true believer.

http://t.me/HidenChat_Bot?start=7683908961 🤨

بچه ها الان ویس رو برای چی سیو می‌کنید😂😭😭

هم می‌خوام یه کوچولو صحبت کنیم هم نه، بکنیم یا نکنیم؟

گاهی فکر می‌کنم یکی از قشنگ‌ترین چیزها درباره‌ی موسیقی اینه که هر آهنگ فقط مال خواننده‌‌ش نیست؛ مال همه آدم‌هاییه که یه تیکه از زندگیشون رو باهاش گذروندن. برای همین من عاشق خوندن کامنت‌های آهنگ‌هام. برای اینکه ببینم آدم‌ها کجا و توی چه دوره‌ای از زندگیشون بهش گوش دادن. یکی نوشته تابستون ۹۴، یکی نوشته تو راه دانشگاه، یکی فقط اسم یه خیابون یا یه شهر رو گفته. انگار زیر هر آهنگ، صدها زندگی مختلف برای چند لحظه به هم می‌رسن و ردشون رو برای همدیگه جا می‌ذارن. بعضی وقت‌ها حس می‌کنم دارم بیشتر از اینکه به موسیقی گوش بدم، دارم به خاطرات آدم‌ها گوش میدم.:))

این سه ماهی که اینترنت قطع بود، یه چیزی رو خیلی واضح فهمیدم؛ اینکه اینستاگرام خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم روی حس من نسبت به خودم اثر داشته. جالبه چون من حتی آدمِ خیلی درگیر ترندها و اینفلوئنسرها هم نیستم و اکسپلورم تقریبا مطابق سلیقه خودمه. ولی انگار مهم نیست چی می‌بینی؛ همین که مدام در معرض زندگی بقیه‌ای، ناخودآگاه شروع می‌کنی به اندازه گرفتن زندگی خودت. روان‌شناس‌ها یه مفهومی دارن به اسم "هنجار ادراکی"؛ یعنی مغز ما از روی چیزهایی که زیاد می‌بینه، تشخیص میده چه چیزی عادیه. وقتی هر روز صدها تصویر از سفر، رابطه، موفقیت، مهمونی، باشگاه و زندگی‌های مرتب و قشنگ می‌بینی، کم‌کم مغزت فکر می‌کنه این‌ها وضعیت عادی همه آدم‌هاست. بعد یه روز به زندگی واقعی خودت نگاه می‌کنی و حس می‌کنی یه چیزی کم داری. وقتی اینترنت قطع شد، اون صدای پس‌زمینه‌ای که مدام می‌گفت "بقیه دارن جلو میرن" هم خاموش شد. تازه فهمیدم چقدر از مقایسه‌هام انتخاب آگاهانه نبود؛ فقط نتیجه این بود که هر روز داشتم به یه ویترین نگاه می‌کردم. حالا که دوباره اینترنت برگشته، بیشتر از خود اینستاگرام، از این مکانیزم نامرئی حالم به هم می‌خوره.

یک فریم از یادگیریم تو این دوره‌ی قطعی اینترنت:

می‌خوام از این به بعد اینجا بیشتر راجع به سینما پست بذارم دوست داشتید جوین بدید، شاید یه گروهی زدم که بتونیم باهم بحث کنیم:>

یکم صحبت نکنیم بچه ها؟ از خودتون بگید، توی این چندماه با خودتون و زندگیتون چیکار کردید:)) https://t.me/harfmanrobot?start=7683908961

دلم برای اینجا تنگ شده بود😭