𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

این ترک درباره‌ی شیفتگی به کسیه که می‌دونی نمی‌تونی داشته باشیش؛ کسی که در زندگی واقعی به دیگری تعلق داره، اما در جهان درونی تو به چیزی فراتر از یک انسان معمولی تبدیل شده. از منظر روانکاوانه، میل همیشه از حضور ابژه تغذیه نمی‌کنه؛ گاهی دقیقا در فاصله‌ ای زنده می‌مونه که میان ما و ابژه‌ی خواستنمون وجود داره. دست‌ نیافتنی بودن معشوق، امکان آرمانی‌ سازی اون رو فراهم می‌کنه؛ چون در غیاب تجربه‌ی واقعی، تصویر ذهنی ما از دیگری می‌تونه دست‌ نخورده باقی بمونه، فارغ از تناقض‌ ها و محدودیت‌ هایی که هر رابطه‌ ای در نهایت آشکار می‌کنه. راوی از یک سو نمی‌خواد در زندگی معشوق مداخله کنه و از سوی دیگه نمی‌تونه میل خودش رو انکار کنه؛ گویی میان احترام به آزادی دیگری و اشتیاق به نزدیک شدن به اون شخص گرفتار شده. عمیق‌ترین لایه‌ی موسیقی همین تناقض هستش: اینکه خواستن دیگری لزوما به معنای میل به تصاحب او نیست، اما همیشه هم نمی‌شه مرز میان دوست داشتن خود دیگری و دلبستگی به تصویری رو که از او ساختیم به‌ سادگی تشخیص داد. گاهی ما فقط در تمنای رسیدن به یک نفر نیستیم، بلکه درگیر خود تمناییم؛ میلی که با فاصله زنده می‌مونه و شاید اگر روزی به واقعیت تبدیل بشه، دیگه هرگز به همون شکل سابق وجود نداشته باشه.