𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

پاییز امسال به قدری تنها ام که دارم برای گیم و فیلم و سریال شدیدا برنامه ریزی می‌کنم راجع بهشون هم با هیچ شخصی صحبت نکردم.

سلام خواستم بگم عمیقا دلم برای هم اتاقی هام و اتاقمون تنگ شده، دلم می‌خواد یه بار دیگه کنار هم تو بالکن بشینیم و چای بخوریم.😭

با به یاد آوردن من، حداقل یک پاییز رو به این آلبوم معرکه گوش بدید.🕯

آدمی تمام عمرش را صرف ساختن فاصله می‌کند؛ فاصله‌ای میان خودش و جهان، میان نیاز هایش و ترس‌ هایش، میان قلبی که می‌خواهد نزدیک شود و ذهنی که مدام از نزدیک شدن می‌ترسد. بعد، در جایی از زندگی، یک نفر پیدا می‌شود که این فاصله را بی‌ معنا می‌کند. عشق از همین جا آغاز می‌شود؛ از جایی که دیگری دیگر دیگری نمی‌ماند و آرام‌ آرام وارد تعریف ما از خودمان می‌شود. حضورش بخشی از جهان ما می‌شود و نبودنش چیزی بیشتر از فقدان یک آدم. برای همین است که عشق می‌تواند چنین عمیق زخمی کند؛ چون ما فقط کسی را از دست نمی‌دهیم، بخشی از معنایی را از دست می‌دهیم که در کنار او ساخته بودیم. و با این حال، انسان دوباره دل می‌بندد. این شاید عجیب‌ترین حقیقت وجود او باشد. رنج، میل به دوست داشتن را از بین نمی‌برد؛ فقط آن را محتاط‌ تر می‌کند. چون آدمی در نهایت میان هرگز آسیب ندیدن و واقعا زیستن معلق می‌ماند. هیچکس نمی‌تواند دیگری را دوست داشته باشد و هم زمان کاملا از امکان فقدان مصون بماند. شاید عشق دقیقا از پذیرفتن همین بی‌تضمینی آغاز می‌شود؛ از اینکه بدانی هیچ انسانی ملک تو نیست، هیچ ماندنی ابدی نیست، و با این وجود، هنوز حاضر باشی کسی را آنقدر نزدیک کنی که نبودنش بتواند چیزی را در تو تغییر دهد.

اصلا هم دیگه خجالت نکشیدم که پین رو ریپلای کنم 🤓

از سیاستم استفاده کردم حالا مجبورید کل ویسارو گوش بدید.🤨

میگم که، می‌شه منو جلوی ممبرام ضایع نکنید و تشریف بیارید پیشم؟

ببخشید واقعا لازم بود بفرستمشون، اگه الان نمی‌فرستادم یادم می‌رفت.☕️

بخت.

fr.

✨✨

امیدوارم سال دیگه این موقع تو تهران یا اصفهان گوشش بدم درضمن، تنهایی حال نمیده