𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

اگه خوشش میومد تو ناشناس میگفت😔

‎ شاید یکی خوشت میاد ازت ولی میترسه چیزی بگه

با یکی از بچه‌ صحبت کردم و صحبت از این قراره که هیچکس از بنده خوشش نمیاد و حالا ادامه پیاما:

دوستان عزیز اینجا دانشگاه نیستا😒

جدی موقع پست کردنش به این فکر کردم که احتمالا فکر می‌کنید این شخص منم😭

‎ رو کی کراشی اون آهنگ تو کانالت برای کی بود قول میدم به کسی نگم

‎ به شوهرت بگو سه روز صبر کنه واسه قسط وامش

سوالای بی مزه می‌پرسید انتظار چنین جوابی رو هم داشته باشید😏

شوهرم صاحب بلوبانکه

‎ چرا بلوبانک گذاشتی

الان یه کنکور دیگه هم دارم به اکیپ بامعرفت ها بپیوندید💀

یکی از بچه ها بهم پیام داده میگه بزرگ شدی باید رفتار هام رو تغییر بدم میگم چندساله منو می‌شناسی میگه از وقتی که کنکور داشتی😭 بامعرفت باشید مثل ایشون🥰

جدا بفرستم بخونید؟ (اگه موافق هستید توت فرنگی بدید)

بعضی از ناشناس هارو جدی نمی‌شه فوروارد نکنم

ممبرای منو

‎ تسلای جدید

حالا اگه به بلو اعتماد دارید بلو هم هستش دیگه حوصله‌م سر رفته واقعا😭 حرفای جالب بزنید، خبرای جالب، مثلا تسلای جدید🥰 http://t.me/BluChtBot?start=61a0a003b1dda3808b41

راه ارتباطی جدید و همیشگی 💌 بیاید صحبت کنیم، هرچیزی که دل تنگتون می‌خواد بنویسید. @Mahdiora_bot

این ترک درباره‌ی شیفتگی به کسیه که می‌دونی نمی‌تونی داشته باشیش؛ کسی که در زندگی واقعی به دیگری تعلق داره، اما در جهان درونی تو به چیزی فراتر از یک انسان معمولی تبدیل شده. از منظر روانکاوانه، میل همیشه از حضور ابژه تغذیه نمی‌کنه؛ گاهی دقیقا در فاصله‌ ای زنده می‌مونه که میان ما و ابژه‌ی خواستنمون وجود داره. دست‌ نیافتنی بودن معشوق، امکان آرمانی‌ سازی اون رو فراهم می‌کنه؛ چون در غیاب تجربه‌ی واقعی، تصویر ذهنی ما از دیگری می‌تونه دست‌ نخورده باقی بمونه، فارغ از تناقض‌ ها و محدودیت‌ هایی که هر رابطه‌ ای در نهایت آشکار می‌کنه. راوی از یک سو نمی‌خواد در زندگی معشوق مداخله کنه و از سوی دیگه نمی‌تونه میل خودش رو انکار کنه؛ گویی میان احترام به آزادی دیگری و اشتیاق به نزدیک شدن به اون شخص گرفتار شده. عمیق‌ترین لایه‌ی موسیقی همین تناقض هستش: اینکه خواستن دیگری لزوما به معنای میل به تصاحب او نیست، اما همیشه هم نمی‌شه مرز میان دوست داشتن خود دیگری و دلبستگی به تصویری رو که از او ساختیم به‌ سادگی تشخیص داد. گاهی ما فقط در تمنای رسیدن به یک نفر نیستیم، بلکه درگیر خود تمناییم؛ میلی که با فاصله زنده می‌مونه و شاید اگر روزی به واقعیت تبدیل بشه، دیگه هرگز به همون شکل سابق وجود نداشته باشه.