Farid Khan

حتا که یوه ورځ دا غم پای ته ورسېږي هم، ما نور د خوشحاله ژوند کولو هنر هېر کړی دی…)

خپګانونه، غمونه او دردونه کله چې یو په یو راټول شي، بیا نو چوپتیا ترې جوړه شي..؛

په کومه لاړشمه ارمانه، راته لار وښایه اخر به مړ شم له خفګانه، راته لار وښایه ستړی یم نور په تخیل، تخلیق سوچ او فکـر ای زما وهـم او ګمـانه راتــه لار وښایـه زه به تر کومه دهجران تیارو کې ژوند کومه دعزرائیل واحـد احسانه راته لار وښایه

د دې لپاره چې پوه دې شي، هیڅکله فریاد مه وهه.؛ هغه څوک چې تا درک کوي، ستا د چوپتیا غږ تر هر څه ښه اوري...)

کومې هیلې ته ورسېدو چې بیا هیله وکړو…

کله کله باید لاړ شې او هغه څه چې پاتې کېدونکي دي، پرېږدې لکه یاد، لکه خاطره، لکه مسکا...:)

کله چې تللې، ما درنه وپوښتل: ستا له تلو وروسته به زه څه شم؟ زه خو له تا پرته هېڅوک نه لرم.. ته لاړې، او له تا سره زما د زړه هغه برخه هم لاړه چې په سبا یې باور درلود. اوس خلک مې یوازې موسکا ویني، خو نه پوهېږي چې د دې موسکا تر شا یو مات انسان پټ دی. تارښتیا ویلي وو؛ ځینې خلک چې لاړ شي، انسان نه مري… یوازې د ژوند کولو معنا ورسره ځي. ..🥀

لیونی زه شوم او ته وایې د خـندا دې کړمه یاره ریښتیا وایه، رسوا شوې، که رسوا دې کړمه زما خالقه! زه دخپل ژوند په قېصه پوی نه شوم بس نو پیدا دې کړمه، لوی دې کړم، فنا دې کړمه دزمــانې دکشالو نه دې خلاص کړی یمه ای محبته، دخپل غم په مشغولا دې کړمه خلق مې اوري، خو دچا زړه کې مې لار ونکړه یـه یې وسۍ، څه دیتیم دکور ژړا دې کـړمه راشه تلوار وکړه، ما بیا راګرځولې نه شې دجنازې لمونځ یم لالیه، که قضا دې کـړمه کماله تاسره دغم څومره قیصې پرتې دي نن چې دي بیرته غزل اووې په ژړا دي کړمه

اوښکې او غمونه زموږ له وجوده ستړي شوي دي.:)

تبادله ولا شته؟ @Ehsaan_123

هغه څه چې ستا په برخه کې نه وي، بار بار به دې ناهیلی کړي، ترڅو بالاخره زده کړې چې هغه پرېږدې.…(

السلام علیکم ورحمة الله وبرکاته https://t.me/islamic_tv110 📌 له موږ سره پاتې شئ @Mahm_ood2 تبادیله

ساقې! سه ته بندوې دمیکدي ور لاخو خدای بندکړی نه دی د توبې ور دزړګې ناقراري مې د لیدو ده درزوي مې څه بې واره دسینـي ور دراتلو نه مې خبر شوې نه راوځې که په تیر کې مې نیولی دی دپردی ور چې گلچین راباندي سیل دگلو بنـد کړو راته خلاص کړو دخیالونو گلکدې ور بدلیدونکې ده دنیا ذاهـده ټوله کلک کړه ځان پسې راپورې د کوټې ور په کوڅه کې دي دربان ته څه حاجت و؟ زه دي هسې هم ساتمه دکوڅې ور داسرار په زړه کښې راشي، جوړ ته راغلې چې هوا چیرته را لري کړي دشپې ور

نور د خپلو غمونو د له منځه وړلو په فکر کې نه یم، اوس د همدې غمونو تر څنګ د وړو خوښیو په لټه کې یم.🥀

کله کله زړه دې له یوې خبرې دومره مات شي، چې د اعتراض توان هم نه لرې؛ یوازې ګورې او په چوپتیا کې ماتېږې..:)

ای کاش هغوی چې، د پاتې کېدو زړه نه لري، د راتلو پښې یې هم نه درلودای..)