Farid Khan

زندګـې راته ماته ماته پریښــوده زه یوچا داسې په ځان پسې خراب کړم

د سلګـو شور مې د ارمان غوږو ته ورسوئ زما ژړا څوک دجـــانــــان غوږ ته ورسوۍ هرڅو که وسو دسیند خــوا کښې خو له تندې نه مرو دغه ګیــله مې د بـــاران غوږ ته ورســــوئ دزوي علاج ته یوه مور خـپله ګُرده خرڅوي دغه خبره څــوک دخـان غوږو تـه ورسـوئ بس دی هوښیار شول پښتانه په ډیران مرګ نه کوي دګټـې زیــري  دتـــاوان غوږ ته ورســـ‌وئ عاجـز سړی یم فنکارانو درته سوال کومه زمـا دا غږ لــږ د دوران غــــوږتــه ورسـوئ

او مونږ خپله خپل د زړه سره زیاتی وکړ کله چې مو نور زړونو ته هم خپل د زړه په څېر ګمان وکړ..

موږ لوی شو، او زموږ خوشحالۍ په ماشومتوب کې پاتې شوې...!

حتا که یوه ورځ دا غم پای ته ورسېږي هم، ما نور د خوشحاله ژوند کولو هنر هېر کړی دی…)

خپګانونه، غمونه او دردونه کله چې یو په یو راټول شي، بیا نو چوپتیا ترې جوړه شي..؛

په کومه لاړشمه ارمانه، راته لار وښایه اخر به مړ شم له خفګانه، راته لار وښایه ستړی یم نور په تخیل، تخلیق سوچ او فکـر ای زما وهـم او ګمـانه راتــه لار وښایـه زه به تر کومه دهجران تیارو کې ژوند کومه دعزرائیل واحـد احسانه راته لار وښایه

د دې لپاره چې پوه دې شي، هیڅکله فریاد مه وهه.؛ هغه څوک چې تا درک کوي، ستا د چوپتیا غږ تر هر څه ښه اوري...)

کومې هیلې ته ورسېدو چې بیا هیله وکړو…

کله کله باید لاړ شې او هغه څه چې پاتې کېدونکي دي، پرېږدې لکه یاد، لکه خاطره، لکه مسکا...:)

کله چې تللې، ما درنه وپوښتل: ستا له تلو وروسته به زه څه شم؟ زه خو له تا پرته هېڅوک نه لرم.. ته لاړې، او له تا سره زما د زړه هغه برخه هم لاړه چې په سبا یې باور درلود. اوس خلک مې یوازې موسکا ویني، خو نه پوهېږي چې د دې موسکا تر شا یو مات انسان پټ دی. تارښتیا ویلي وو؛ ځینې خلک چې لاړ شي، انسان نه مري… یوازې د ژوند کولو معنا ورسره ځي. ..🥀