Farid Khan

په هغــه درد وسوځي، چې زه دي وسوځولم(:

د نړۍ تر ټولو ښکلی میراث، هغه پوهه ده چې له یوه نسل څخه بل نسل ته لېږدول کېږي؛ او استاد د دې میراث تر ټولو ستر امین دی. خو زموږ په ټولنه کې ډېر استادان د همدې ستر مسؤلیت تر څنګ، د ژوند له سختو اقتصادي شرایطو، کم معاش او د مسلک له کم رنګه درناوي سره هم مخ دي. سره له دې، دوی لا هم د راتلونکي نسل په ذهنونو کې د رڼا تخمونه کري. د ښوونکي ورځ دې ټولو درنو او ستړو استادانو ته مبارکه وي.

تلل د نړۍ تر ټولو دردناک درد دی، چې ته یې زما په برخه کړې، کاشکې چې راتلل نه وای، ترڅو تلل هم نه وای...:)

ځینې زخمونه انسان نه وژني؛ بدلوي یې… 💗

تبادله ولا ړاشې @Ehsaan_123

غم مه کوه! اوس مې حالت ښه دی، په یوه ارام ځای کې ناست یم؛ یوازې ستا سره لیدلي خوبونه یو ـ یو خاورو ته سپارم… او ځان ته د هېرولو تمرین کوم. 🥀

ویل ئې: زما تر تګ وروسته اوس څنګه یې؟ ما ویل: ښه یم اوس ډېر درمل نخورم سلګۍ نه وهم ځان سره نه ږغېږم د شپې سپوږمۍ ته کیسې نه کوم شبګیر مي لږ سوی خو ته مي بیا هم یادیږې او ستا په نوم اوس یوازي ځان ته ږغ کوم ځان مي امیده! نور ته یې سترګو کي مسکۍ سوه ویل ئې اوس دي هم یاده یم نو!!! امید

په هره خبره کی يي سکون دي. مُحَمَّدﷺ❤😘

تبادله ولاراسی @Ehsaan_123

او خاطرات لکه د زړو زخمونو په څېر، د هر ساه سره نور هم تازه کېږي:)

د هر ځل بمبار او بیا زموږ د خاموشۍ سره مې زړه ځکه درد وکړي او ډېر خفه سم چې، دا به سلګونه کلونه زموږ نسلونو او افغانانو ته پېغور پاتې وي چې، وحشي، بې ننګه او بې ضمیره دښم.ن به خورا په غرور سره د افغانستان پر مقدسه خاوره تجاوز کاوه او پاک حریم به یې نقض کاوه خو د دوئ غرور د خاورو مل نسو. دا غرور یې نړیدل غواړي، دا کږه غاړه یې توري ته سیخېدل غواړي، دا پر مظلوم پورته لاسونه یې قطع کول غواړي، دا پر مادیاتو تکیه یې سم د عمري توري په څوکه سره چپه کیدل غواړي.

څوک پاتې شول، چې ته به پاتې شې؟! ما هم یو وخت باور درلود چې ځینې خلک نه ځي... خو اوس مې زړه دومره له تللو ستړی دی، چې د هر چا په راتګ کې هم د بېلتون غږ اورم. 🍁🥀

یوازېتوب دا دی چې: داسې خلکو ترمنځ وې چې وایي درسره مینه لرو، خو ستا د خپګان او تنهایۍ په وخت کې درسره نه وي…!

ستا له تګ وروسته دلته یو لوی ناورین رامنځته شو؛ دومره ستر،لکه د دې کور له هېندارو څخه,چې د موسکا وروستی څرک هم ورک شوی وي… 🥀

خدایه، زړه مې تنګ دی… نه پوهېږم چېرته لاړ شم، په دې دومره لویه نړۍ کې ولې مې د سکون لپاره یو وړوکی ځای هم نه پیدا کېږي؟ خلک شته، خبرې شته، شور شته؛ خو د زړه په دې ستره دښته کې لا هم یو داسې تش ځای پروت دی چې نه څوک ورته رسېږي، نه یې څوک ډکولای شي… 🥀💔