سیموس

چند وقت پیش این را نوشته بودم حالا بیشتر به آن فکر میکنم، حالا که دست‌هایم تماما قهرند، کاش آدم‌ها را از قلبم بیرون می‌آوردم و آن‌ها را جایشان می‌نشاندم. کاش دست‌هایم را انگشتان بی‌رمقم را به حال خودشان میگذاشتم. مامان اشتباهم همینجا بود،چرا از آن‌ها خواستم همزمان که اشکهایم را پاک میکنند کار کنند و طوری رفتار کنند که هیچ اتفاقی نیفتاده، دیگر کافیست، صندلی بیاورید آن‌ها را می‌نشانم و میخواهم که دست بمانند، نه خانواده، نه دوست نه هیچکس دیگر، اصلا نمی‌خواهم به دستگیره برسند، کسی را برگردانند. فقط لاک بزنند و مرتب باشند، بخوابند، رویا ببینند، ستاره از آن‌ها بچکد، از این چیزها..