سیموس

سلام مامان، این نامه را برایت از تبریز مینویسم، اینجا هوا گرم نیست و میشود پشه‌ها را چند ساعتی پشت پنجره معطل کرد. بیشتر روزها را به مرکز شهر میروم، به بازار سرپوشیده، شبیه همدان است، اما شلوغ‌تر، انگار یک نفر گرفته از گوشه‌ها و بازار کش آمده! اینجا گل بابونه هم دارند، بابونه ی زرد، صابون مراغه و پنیر. صبح به صبح فروشنده‌ها پنیر‌ها را از سطل در می‌آورند و روی سینی‌ها میچینند، گونی‌های برنج را، زردچوبه، عسل، کفش، فرش، گردو.. مامان اینجا لازم نیست حرفی بزنم، دهان باز نکرده همه می‌فهمند غریبه‌ام، احتمالا از نگاه کردنم، از اینکه سرتاپای مغازه‌هایشان را طوری نگاه میکنم که انگار چیزی پنهان کرده‌اند و من مامور گم‌شده‌ها.. با این حال یکی از آن‌ها فکر کرد دنبال چای خانه باشم، گفت برو بالا، بعد حاتم را صدا زد که یک چای به خانم بدهد. من نگفتم نه، رفتم بالا، چای خوردم، یک قند انداختم گوشه‌ی لپم.. قند تلخی دهان را میگیرد مامان، تلخ دل را چه؟ چند قند؟ چند قندان؟ @simosdoll