من

ساقی بیا که هاتفِ غیبم به مژده گفت با درد صبر کن که دوا می‌فرستم | حافظ |

امروز رو اگر بخوام با غذا نشون بدم:

صبح اونایی که دور از خانه هستند بخیر.

ما ترک سر بگفتیم تا دردسر نباشد.

دیگه نوشتن هم فایده نداره، هرچی بوده رو دیگران قبلا گفتند. صحبت کردن هم که سال‌هاست کارایی خودش رو از دست داده. اینجا بوده که اخوان ته یک شعر طولانی نوشت: «زمستان است.»

باشه؟

باز اختلاف ساعت ۲.۵ ساعت شد. یک ساعت از خونه دورتر شدم.

انقدر آهنگ‌های خوب‌ تازگیا گوش دادم اما بخیلم نمی‌فرستم اینجا.

حالا نگید پسره چقدر کثیفه‌ها، تازه اومدم این خونه زیر تخت رو دارم تمیز می‌کنم.

شما ببین آخه! آدم کیف می‌کنه. یکم دیگه منم می‌شوره خشک می‌کنه :))))

یه جارویی خریدم که همزمان تی هم می‌کشه و خشک می‌کنه. تهشم خودشو با آب داغ می‌شوره و خشک می‌کنه. دیشب خوابش رو دیدم که دارم باهاش خونه رو می‌سابم و بسیار خرسند و شاد بودم. آدمیزاد بیکباره عجیب می‌شه.

امروز چنانم که قدح مست من است.

امروز کاش یک قاصدک در شهر پدری بودم.

My favorite part of the night is when I set the whole world aside and immerse myself in the world of a film or a book.

با هایده‌ای که گوش می‌دادم خیلی بهتر بود :)))