حروفِ صدآدار

دلم میخواد برای فرصت مطالعاتی برم قبرستون.

مامان‌بزرگ مرحومم وقتی برای اتفاقات مهم دعا می‌کردیم با عصبانیت می‌گفت: «اینجور چیزا رو از خدا نخواین اون نمی‌تونه. فقط ابلفض! کارای بزرگو از ابلفض بخواین!» مرحوم تصورش از آقام ابلفض، فراتر از خدا بود.

چند روزه ندیدتم یادش رفته خُلم! منظورش اینه که دوستت دارم طوبا. دوستام علاقه‌شونو در لفّافه ابراز میکنن.

محمدجواد یهو اینطوری باهام معاشرت میکنه. دوستام الحمدلله همه سلامت روان دارن.

خیلی دوست دارم زمان بگذره. چون همیشه میدونم «زمان، خداست» و همه‌چیز رو ترمیم می‌کنه؛ اما گاهی نیچه رو می‌بینم که با اون سیبیلاش وایساده روبه‌روم و میگه: «نوچ! گاد ایز دِد.»

امروز به دوستم گفتم «التماس دعا. خیلی دعام کن.» بدون اینکه خنده‌م بگیره!! سال‌ها بدون معنویت زندگی می‌کنی و تهش هم باز می‌بینی نجات‌دهنده توی ملکوته. دسترسی بهش قطعه؛ ولی انگار تنها پادزهر باقی‌مونده‌ست. که البته اگر کار کنه. اگر کار کنه...

بغل قشنگ‌تره؛ از حرف!

انگار تو یه گردابی‌ام. دارم می‌چرخم و می‌چرخم و می‌چرخم. آدما بغلم می‌کنن و میگن هیچی نیست! بخدا تموم میشه و من فقط می‌چرخم...

امشب ویدئویی دیدم که یه پسری توی خیابون با مردم مصاحبه می‌کرد و می‌پرسید «هدفتون از زندگی چیه؟» خیلی فکر کردم و دیدم هدف من همیشه "کنجکاوی برای فردا" بود. اینکه فردا دوباره آدمایی که دوسشون دارم رو ببینم، طعم‌های موردعلاقه‌م یا مزه‌های جدید رو بچشم، با مامانم تلفنی حرف بزنم، به بابام بگم عاشقشم، با بهنام سریال ببینم و چایی گیلان بخورم، برم سر کار و با همکارام بخندم، کتاب جدید بخونم، بچه‌ کوچولوها رو دوباره ببینم و کف دستاشونو بو کنم یا ببینم باهام حال میکنن و خوشحال بشم، با بهاره و کوثر و نازنین و سپیده و زینب و مریم و آرتین و محمدعلی و دوستای دیگه‌م حرف بزنم و کافه برم، پول بیشتری دربیارم کخ لباس‌های جدید بخرم و کلاس‌های جدید برم، کتاب کودک-نوجوان تازه بخونم و به بچه‌ها و بزرگسال‌ها هدیه‌ بدمشون، آشپزی کنم و بوهای جدید وارد مشامم بشه، آهنگ آذری بذارم و برقصم، سفر به شهرهای تکراری مثل رشت و اصفهان و شیرازو برای باز چندم و سفر به جاهای جدید مثل گرگان و لرستان و هرمز و... رو برای بار اول تجربه کنم، رانندگی کنم و پادکست گوش بدم، توی ورزش جلوتر برم و بدنم رو بیشتر بسازم، به حرفای آدما گوش بدم و کیف کنم از معاشرت با بشریت، خونه رو تمیز کنم و زیر نور زرد شبونه‌ش دراز بکشم و استراحت کنم، شوخی کنم و تکیه‌کلام‌های جدید یاد بگیرم، محبت کنم و محبت بگیرم... هر چیزی که برای «فرداست» و کنجاوم می‌کرد برای ادامه‌دادن. ولی دختر امیدبخش و امیدوار درونم، دیگه کنجکاو نیست. جالب‌ترین بخش ماجرای زیست این روزام اینه که دیگه برای فردا کنجکاو نیستم. مهم نیست واسم که فردا چی میشه. صادقانه، خوشم میاد که اصلاً فردایی نباشه.

آخرشم «باز نشد اون در، صبح نشد اون شب!» شهرزاد جون! همه‌تون دسته‌جمعی به فنا رفتید.

آره دخترکم.

خسته شدم انقدر وسط کار زل زدم به یه گوشه و گفتم «ای وای!» هر بار هم «ای وای‌»هام عمیق‌تر میشه. زندگی یک زن، واقعا جای جالبیه. نصب کنید!!

به سمتم بیا حتی اگر گلوله‌ای در اسلحه‌ای بودی!

هی داره مرحله‌ی جدید آنلاک میشه. آفرین به خلاقیتت باری‌تعالی! دست مریزاد اوستا 👌

خداوند، خداوندِ سوپرایزهاست!

نکته الهام‌بخش ماجرا اینجاست که نصف همین هزینه‌ی اندک هم صرف بچه‌های کار میشه! اگه طراحی دوست دارید شرکت کنید. 🪄

سلام خوبیی✨🥲 @artnazanin_2 من کلاس های آنلاین آموزش طراحی چهره رو شروع کردم دارم برگزار می کنم خوشحال میشم عضو کانالم بشی و همراهم باشی❤️❤️ هزینه کل دورم ( ۶ ترم ) که بچه ها می تونن ۰ تا ۱۰۰ طراحی چهره رو یاد بگیرن برای ظرفیت محدود فقط ۲۹۰ هزار تومانه😭😍❤️

و فهمیدم برای خیلیا توی زندگی این سوال، بازدارنده‌ست. مادر تو چه مفهومی هستی‌...

الان تنها چیزی که توی مرگ برام ترسناکه اینه که «مامانم چی میشه؟»