بَبَلیچه.

به مناسبت ایامی که توجهات به سمت شهر قم‌ه، این مقاله‌ی جالب رو پیشنهاد می‌کنم. «اشعریان و تاسیس نخستین دولت‌شهر شیعی»

«با اهل درد شرح غم خود نمی‌کنم تقدیرِ قصه‌ی دلِ من ناشنیدن است» #امین

دوران اوج شور وقتی بود که علی مؤمنی، شور ترکیبی‌ش، تلفیقی از اشعار آقای سازگار بود. از اون به بعد شورخوانی با تنفس مصنوعی زنده‌ست بل دیگه زنده هم نیست.. لذاست که ادب قضیّه اینه‌که بعدش دست به «عیون» بری گوشه‌ی صحن یا رواق.

ای خراسان تو رشک روضهٔ رضوان ما سایهٔ گلدسته‌هایت بر سر ایران ما خاک کویت در تمام دردها درمان ما جان گرفته از نسیم بارگاهت جان ما تربت تو هم نجف هم تربت پیغمبر است زائرت از زائر کل امامان برتر است گنبد زرین تو تا حشر مصباح‌الهدی است پرچم سبز تو را امنیت ملک خداست خشت‌خشت بارگاهت را به عالم این نداست شهریار عالم است آن‌کس که بر این در گداست ای فتاده بر سر خلق دو عالم سایه‌ات عالمی در سایه‌ات، ایرانیان همسایه‌ات دل که شد از آن تو بیت‌الحرامش می‌کنی هر که گردد زائرت اول سلامش می‌کنی روز محشر صاحب قدر و مقامش می‌کنی هر که باشد هشت جنت را به نامش می‌کنی دست زوّار شما در حشر در دست شماست بلکه باشد نامهٔ اعمال او در دست راست درد جان خلق را درمان تویی دارو تویی کبریا مظهر علی، آیین محمد، خوتویی هشتمین آیینه‌دار حسن ذات هو تویی هم جمال غیب هو، هم ضامن آهو تویی زائر قبر تو نزد تو عزیز از ابتداست احترامش می‌کنی زیرا که زوّار خداست آسمان‌ها سفرهٔ رنگین احسان تو اَند آسمانی‌ها سر این سفره مهمان تو اَند قدسیان دنبال آهوی بیابان تو اَند عرشیان پیوسته زوّار خراسان تو اَند هم ادب در آستانت شخص موسی می‌کند هم نسیم بارگاهت کار عیسی می‌کند #غلامرضا_سازگار کی‌ام من سائل دربار سلطان خراسانم عجب دیگر سلاطین جهان خوانند سلطانم به توفیق تولّایش شده تکمیل ایمانم رضا فکرم، رضا ذکرم، رضا قلبم، رضا جانم سرم خاک سر کویش، دلم دنبال آهویش تنم ریگ ته جویش، لبم دائم ثناگویش سر و جان و تن و آباء و ابناءم به قربانش رضا فکرم، رضا ذکرم، رضا قلبم، رضا جانم به هر سو رو کنم باشد ضریح او در آغوشم صدای یا رضای زائرش پیوسته در گوشم محال است دَر کند با این همه رأفت فراموشم رسد با خانهٔ صحنش، شراب نور می‌نوشم بلایش راحت جانم، نسیمش روح و ریحانم ولایش کل ایمانم، حریمش باغ رضوانم #غلامرضا_سازگار

«في 14 يونيو 1985 اختطف مسلحون طائرة TWA الرحلة 847 أثناء رحلتها من أثينا، واحتجزوا الركاب والطاقم رهائن لمدة 17 يومًا. أُجبرت الطائرة على الهبوط في بيروت، ثم تنقّلت الأزمة بين بيروت وملابسات تفاوض وضغط سياسي وإعلامي مكثف. قُتل خلال الحادثة أحد ركاب البحرية الأمريكية، وهو الغطاس البحري روبرت ستيثَم. لاحقًا أُفرج عن الرهائن تدريجيًا، وانتهت الأزمة مع إطلاق سراح عدد من السجناء الشيعة، وهو ما عُدَّ عند بعض التحليلات الهدفَ الأهمّ والنتيجةَ الناجحة للعملية. وقد نُسبت العملية لاحقًا إلى عناصر مرتبطة بحزب الله، وبرز اسم عماد مغنية في هذا السياق، مع استمرار الجدل حول التفاصيل الدقيقة.»