بَبَلیچه.

خصم دون تا راه بر صدیقه اطهر گرفت انتقام بدر را از فاتح خیبر گرفت آنقدر گویم که ضرب دست آن بیدادگر جان حیدر را میان کوچه از حیدر گرفت بود دست مجتبی در دست مادر، بعد از آن مجتبی در راه خانه دست از مادر گرفت بشکند دستی که بر پهلوی قرآن زد لگد آیه ای از سوره ی نورانی کوثر گرفت من نمی‌گویم چه شد، آنقدر گویم در جنان دست بر پهلوی خود یکباره پیغمبر گرفت بارها کشتند زهرا را و آن بیدادگر جان او را گه به کوچه گاه پشت در گرفت وای از آن کافر که دعوی مسلمانی نمود رکن قرآن را شکست و جای بر منبر گرفت دید زینب مادر مظلومه اش را می‌زند دست خود بر روی چشم آن نازنین دختر گرفت با که گویم این مصیبت را که آن بیدادگر با فشار در گلاب از غنچه ی پرپر گرفت؟ «میثم!» آن آتش که شد از خانه ی زهرا بلند شعله اش از خیمه های آل عصمت سرگرفت #غلامرضا_سازگار

کتاب بسیار جالب که کلمات حضرت صدیقه رو ذیل دو بخشِ روایات ایشان به ترتیب تاریخی، و ایضاً به حسب موضوعی تقسیم‌بندی کرده.

- آن‌ها در باطل خود متّحدند و شما در حقّ‌تان پراکنده

برنامه‌ریزی‌ها و انگیزه‌دادن‌های این جماعت را می‌بینم، با خودم می‌گویم ما چه‌قدر فاقد غیرت‌ایم..

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ هَارُونَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ مَسْعَدَةَ بْنِ صَدَقَةَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: «كَانَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُومُ فِي اَلْمَطَرِ أَوَّلَ مَا يَمْطُرُ حَتَّى يَبْتَلَّ رَأْسُهُ وَ لِحْيَتُهُ وَ ثِيَابُهُ فَقِيلَ لَهُ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ اَلْكِنَّ اَلْكِنَّ فَقَالَ إِنَّ هَذَا مَاءٌ قَرِيبُ عَهْدٍ بِالْعَرْشِ..» علی علیه‌السلام پیوسته به زیر باران می‌رفت؛ اوّلین کسی بود که زیر باران قرار می‌گرفت تا جایی‌که سر و محاسن و جامه‌ی مبارک‌ش تَر می‌شد. به ایشان عرض شد: به زیر سقفی بروید. پس فرمود «همانا آب باران قریب العهد به عرش است..»

آخر سر نفهمیدیم این برانگیختگی و وسواسِ پیشگامی اعلام خبر مرگ و میر افراد از کجا می‌آد.

[در باب سبّاب و فحّاشی نسبت به ساحت مراجع که خود را از برچسب BUL و أنا رافضی آویزان کرده بود:] «آخر و عاقبت خودْ رافضی*خوانده‌های متشیّعِ ناصبی‌صفت، همان منتهی‌الیه سلطنت‌طلب‌هاست.» *جا دارد این جماعت فضائل‌سازِ فضیلت‌سوز را مقایسه کنیم با جناب عمّار دُهنی از روات قرن دوّم. ایشان رضوان الله علیه در روایت نسبتاً مفصّلی وقتی از طرف اعداء منسوب به روافض می‌شود با ناراحتی گوید: «فالرافضي من رفض كلما كرهه الله تعالى وفعل كل ما أمره الله فأين في الزمان مثل هذا؟» سپس گریه می‌کند که چطور این اسم شریف بر مثل منی تطبیق پیدا می‌کند؟! حالا مقایسه کنید سیره‌ی اصحاب را با یک مشت مدعیِ مقامات که ترجمه‌ی حدیث را نمی‌توانند از رو بخوانند امّا به هر عالِم خرد و بزرگی می‌تازند. به جای اخذ روایت از کتب، به استوری‌خوانی و کانال‌بینی روی آورده‌اند. گر نیک بنگری ولیجه‌ی‌شان فلان مداح و صنم‌شان بهمان ذاکر است. غایة الامر هم کارشان را با تک‌روایت و احادیث دل‌بخواهی پیش می‌برند. نه در تطبیق هیچ فضیلتی بر فرقه‌ی‌شان باک دارند، و نه از تطبیقاندنِ هیچ رذیلتی بر غیرِ خودشان استنکاف می‌ورزند. همین است که این جماعت بیش از آن‌که رافضی باشند یک مشت از خود راضی‌اند.

از شکست دل نه تنها آب و رنگ عیش ریخت ناله‌ای هم داشت این ساغر نمی‌دانم چه شد #بیدل

و چه‌قدر این در سال‌های ۹۳-۹۴ قشنگ بود که همین سبک در دو مکتب نوحه‌گری مشهد و تهران با دو شعر متفاوت به اجراء در اومد.

وضعیت علیرضا در این ایام: 5:54

وضعیت علیرضا در این ایام: 5:54

وضعیت علیرضا 6:54

وضعیت: