تصویر و زندگی

🔻 دیشب «شادی من» (My Joy) ساختهٔ سرگئی لوزنیتسا رو دیدم [تماشا]. اگر بنا باشه سه فیلم جاده‌ای محبوبم رو نام ببرم، بی‌بر و برگرد این فیلم یکی از اون‌هاست. از آن "سینمای آزار"های اعلا. تو گویی لوزنیتسا ایدهٔ سریال‌کیلر رو در چند بدن و چند دورهٔ تاریخی توزیع کرده. قاتل مدام عوض می‌شه، اما منطق جنایت پابرجاست. گسست‌های زمانی فیلم هم به همین کار میان؛ هر بار که به گذشته برمی‌گردیم، با حرکت انگلیِ آزار طرفیم. از حیث ترکیب‌بندی، فیلم به مناظر پرجمعیت بروگل پهلو می‌زنه؛ انبوهی از فیگورها که هرکدوم در گوشه‌ای از قاب مشغول قساوتی پیش‌پاافتاده‌اند. در مرکز این منظره، آدمل اصلی فیلم به فیگور مسیحِ حامل صلیب شباهت پیدا می‌کنه؛ مسیحی که زیر فشار مصائب، به‌تدریج فرسوده می‌شه، حافظه و زبانش رو از دست می‌ده و سرانجام خودش به یکی از عاملان خشونت بدل می‌شه. تصور هولناکیه: مسیحی که چنان در تاریخِ رنج فرسوده شده که دیگه حتی مصائب خودش رو به یاد نمی‌آره و عاقبت شبیه یکی از جلادانش میشه. فیلم درجه‌ی یکه. خوشحالم سه روز دیگه قراره با لوزنیتسا هم‌کلام شم▪️

تصورات و کنش ها کارگاه آنلاین "هنرهای ایرانی ، از سرشت تا سرنوشت" در هفت جلسه برگزار می شود برای اطلاع از جزئیات ثبت نام به ادمین این کانال @aminhamikhah پیام دهید. این کارگاه می کوشد تا با تامل بر سرشت و سرنوشت هنرها در ایران از دیرباز تا امروز ، فلسفه هنرها را از نظرگاه اکنون بیازماید و بویژه بر تجربه تخیل جمعی هنرها در ایران و شیوه های پدیدار گشتن آنها تامل ورزد. جلسه اول : جلوه های شر و تاریکی در هنرهای ایرانی جلسه دوم: زیباشناسی شیئیت و تخیل در آثار سعدی جلسه سوم : ساختار شکنی در غزلیات مولانا جلسه چهارم: فیگورها و ژست های " دوستی" و " رندی" در غزلیات حافظ جلسه پنجم : درآمدی انتقادی بر تاریخ عکاسی در ایران جلسه ششم: تاریخ اشیا  از هاله تا غیاب  در سینمای   "علی حاتمی" و " سهراب شهید ثالت " جلسه هفتم: فرم های ایماژ در آفرینش های " فروغ فرخزاد " و " سهراب سپهری" تصورات و کنش ها

اگه فیلم‌ساز تجربی هستید یا دوست دارید با آرشیوی که دارید، فیلمکی بسازید، پیشنهاد: در دوره‌ی "تصویر جنون" در آکادمی شمسه [جزییات اینجا]، قراره درباره تصاویر مجنون حرف بزنیم و راه‌های استفاده از ان‌ها. سرفصل‌ها: ▪️جلسۀ اول: چه کسی دیوانه است؟ مدخلی برای فهم جنون، عقل و اصطلاحات نزدیک ▪️جلسۀ دوم: سینما چگونه دیوانه می‌سازد؟ از شخصیت مجنون تا قراردادهای دیداری و روایی ▪️جلسۀ سوم: دیوانۀ ایرانی ایماژ جنون در سینمای پس از انقلاب ایران ▪️جلسۀ چهارم: جهان از چشم مجنون وقتی سینما وارد ادراک شخصیت می‌شود ▪️جلسۀ پنجم: وقتی خود تصویر دیوانه می‌شود. جنون در مونتاژ، میزانسن، صدا و فرم سینمایی

🔻 از میان فیلم‌های وحشت اخیر، Never After Dark, 2026 را بیش از همه پسندیدم [تماشا]. تلفیق درجه‌ یکی از تریلر معمایی، وحشت فراطبیعی و اسلشر. خاصه از حیث میزانسن و بازی با قواعد ژانر. فیلمساز خوب بلد است چطور با کمترین تمهیدات، تعلیق بسازد و مدام منشأ تهدید را جابه‌جا کند. از آن فیلم‌هایی که به قراردادهای ژانر اشراف دارد و میداند چه وقت زیر پای تماشاگر را خالی کند. فقط آهنگ فیلم در ابتدا اندکی کند است. صبور باشید▪️

‍ 🔻 در نقد برخی از مواضع فلسفی/سیاسی محمدمهدی اردبیلی عنایت چرزیانی محروم کردن جامعه از امکان‌های «تولید معنا» نسبت به رخدادهای اجتماعی، یکی از سیاست‌های رسانه‌ای چند دهه‌ی اخیر در ایران است. عموماً بعد از هر حادثه‌ی مهمی در جامعه (جنبش، اعتراض و…) خبرنگاران و روزنامه‌نگاران و مستندسازان مستقل و غیر وابسته، اولین گروهی هستند که باید از صحنه کنار گذاشته شوند. شاید بتوان ذیل همان مفهوم کلاسیکِ سانسور این اقدام را دسته‌بندی کرد. اما مسأله‌ی بغرنجی که در این میان رخ می‌دهد فراتر از معضل سانسور است. در فقدانِ پیمایش‌ها و آمارها و مستندات کافی و معتبر، چهره‌هایی سر می‌رسند که روایت خود را بر واقعیت اجتماعی تحمیل می‌کنند و ممکن است عواقبی بر جای بگذارند. اینجا دیگر مهم نیست مردمی که در یک وضعیت تاریخی و اجتماعی حضور بدنی و ذهنی داشتند چه ادراکی از کنش خود داشتند. مردم از فرایند «تولید معنا» کنار نهاده می‌شوند اما کنش آنها به مثابه یک امر معناپذیر، ماده‌ی خام روایت‌ها می‌شود و در اختیار چهره‌های دارای تریبون و حاضر در رسانه‌ها قرار داده می‌شود. محمدمهدی اردبیلی از جمله‌ی کسانی است که در این «فقدان» یا «شکاف» اجتماعی ایستاده است. 🔺 در نقد برخی از مواضع فلسفی/سیاسی محمدمهدی اردبیلی [ Website / Telegram ] [ Instagram / YouTube ]

🔻 آیا فیلم «شهرتِ دیررَس» (Late Fame)-2026 را دیده‌اید [تماشا]؟ ساختهٔ کنت جونز، با بازی ویلم دفو. روایت پیرشاعری حاذق اما ازیادرفته که جمعی از جوانان پرشور به صرافت کشف دوباره‌اش می‌افتند. سال‌هاست شعر نمی‌نویسد ولی ناگهان خود را نابغه‌ای قدرنادیده می‌یابد. از این منزلت تازه کیف می‌کند و به تصویر جوانان از خود دل می‌بندد. جوانان نیز بیش از شعرهایش، شیفتهٔ حافظهٔ جمعی‌ای هستند که او نمایندگی می‌کند: نسل بیت و فیلان و بیسار. فیلم نشان می‌دهد که هیچ موهبتی به‌اندازهٔ تحسینِ بی‌حساب خطرناک نیست. جوانان محتاج اعتبار پیرشاعرند اما از این احتیاج ناخرسند. حسادت‌شان در بطن تحسین‌شان نهفته. به کسی رشک می‌برند که خود برساخته‌اند. عجب معاملهٔ پرضرری! شاعر نیز گرفتار است. یا منزلت استاد را بپذیرد و اسیر ایماژ دیگران گردد یا در فروتنی افراط کند و اعتبار خود را کتمان. شخصاً این دوگانه برایم آشناست؛ نمایشی فرساینده. در پایان، جوانکی پیرشاعر را نابغه می‌خواند و از او می‌خواهد نوشته‌اش را بخواند. پیرمرد می‌پرسد آیا خودت شعری از من خوانده‌ای؟ پاسخ منفی است. پیرمرد نیز امتناع می‌کند. چه‌بسا آنچه جوانک تاب تحملش را ندارد، اقتدار شاعر نیست، خاطرهٔ وابستگی خودش به اوست▪️

در حاشیه یادداشت «استیک حسادت» علی جمشیدی در یادداشت «استتیک حسادت»، دیوارنگارهٔ «حسد» اثر جوتو را از دریچهٔ پیوند حسادت و چشم می‌خواند. ماری از دهان زن بیرون می‌آید و به سوی چشم‌های خودش بازمی‌گردد. به تعبیر او، «حاسد خیال می‌کند درباره دیگری سخن می‌گوید، اما غالباً دارد شرح حال خودش را بلندبلند می‌خواند.» این خوانش با سنّت تمثیلی اثر سازگار است. پروست در رمان «در جست‌وجوی زمان ازدست‌رفته» از زاویهٔ دیگری به این اثر نگاه می‌کند. راوی «در جستجو…» اولین بار در کودکی و از طریق کپی‌هایی که سوان به او داده با این نقاشی مواجه می‌شود و از آن لذت نمی‌برد. او می‌نویسد که تصویرِ «حسد» بیش از آنکه یک مفهوم اخلاقی را یادآوری کند، شبیه یک لوح آموزشی از یک کتاب پزشکی است؛ تصویری از گلویی که با تومور یا ابزار جراحی فشرده شده. او به دهانِ زن نگاه می‌کند، نه به چشم‌هایش. مار آنچنان بزرگ و واقعی تصویر شده که دهان را پر کرده و عضلات چهره‌ را کشیده است، انگار دارد بادکنکی باد می‌کند. توجه زن و توجه تماشاگر، درگیر این وضعیت جسمانی است. زنِ نقاشیِ جوتو قرار است تجسم حسد باشد، اما چهره‌اش بیش از هر چیز، دشواری نگه داشتنِ ماری در دهان را نشان می‌دهد. تفاوت این دو نگاه فقط در جابه‌جایی تأکید از چشم به دهان نیست. نویسندهٔ «استتیک حسادت» مار را در نسبت با معنای تمثیلی آن می‌خواند؛ اما راویِ پروست بر جسمیتِ مار درنگ می‌کند و فاصله‌ای را می‌بیند که میان مفهوم اخلاقی حسد، و حالت چهره زنی که تجسم آن است وجود دارد. این خوانش پروستی البته به معنای نفی تمثیل نیست. برعکس، راوی در جستجو بعدها و در بزرگسالی، زیبایی خاص این نقاشی‌ها را در همین حضور سنگین و واقعی نمادها کشف می‌کند. به تعبیر او، نماد نه همچون نماد، بلکه مثل چیزی واقعی ترسیم شده است. معنا در تصویر حاضر است، اما حمل می‌شود، نه بیان. دهان، که اندام سخن است، چنان مشغول حمل نماد است که مجالی برای بیان حسد ندارد. پروست همین ناهمخوانی میان معنای تمثیلی و حالت چهره را در نقاشی دیگری از جوتو ـ‌نیکوکاری‌ـ هم می‌بیند که به قرینهٔ دیوارنگارهٔ «حسد» ترسیم شده. زنی که جوتو به عنوان نماد نیکوکاری کشیده، به جای آنکه چهره‌ای سرشار از شفقت و مهربانی داشته باشد، شبیه کدبانویی نیرومند یا آشپزی تنومند است. صورت‌اش عاری از هرگونه احساسات معنوی یا مهربانی کلیشه‌ای است. زن در تابلوی نیکوکاری، قلب آتشین خود را طوری به سوی آسمان گرفته، انگار خدمتکاری دارد از پنجره زیرزمین، دربازکنی را به کسی در طبقه بالا پس می‌دهد. او ثروت‌های زمینی را لگدمال می‌کند، اما شبیه زنی عامی است که روی گونی‌های انبار رفته تا دستش به جایی برسد. سوان، شاگرد باردار آشپزخانه راوی را «نیکوکاریِ جوتو» می‌نامد. او شکمش را مثل نشانه‌ای با خود حمل می‌کند، بی‌آنکه معنای نمادینی را که نگاه دیگران به وضعیت او می‌بخشد در چهره بازتاب دهد. زن در دیوارنگارهٔ حسد مار را حمل می‌کند و زن در دیوارنگارهٔ نیکوکاری‌ قلب را؛ و هیچ‌کدام آنچه را حمل می‌کنند در چهره نشان نمی‌دهند. راوی «در جستجو…» این تعارض را در زندگی هم می‌بیند و بازمی‌شناسد. نیکوکاران واقعی‌ ـ‌که بعدها ملاقات می‌کند‌ـ چهره‌ای مهربان و احساساتی ندارند؛ بلکه اغلب بی‌اعتنا و تندند، مثل چهرهٔ جراحی که عجله دارد و هیچ دلسوزی یا رقّتی در برابر رنج بیمار در آن دیده نمی‌شود. انسان‌های واقعی نیز، درست مثل پیکره‌های تمثیلی، لزوماً آنچه را تجسم می‌بخشند در چهرهٔ خود نشان نمی‌دهند. جان راسکین، منتقد انگلیسی که پروست آثارش را به فرانسه ترجمه کرده بود، در کتاب «جوتو و آثارش در پادوا» فضیلت‌ها و رذیلت‌های نقاشی‌شده را در چارچوب معنای اخلاقی و تمثیلی‌شان شرح داده بود. اما پروست به جای رمزگشایی نمادها، به جسمیت تصویر خیره می‌شود. خوانش پروست از دیوارنگاره‌های جوتو، هم از این جهت و هم از جهات دیگری حائز اهمیت است. او به‌جای اکتفا به شناسایی معنای اخلاقی نمادها، به نحوهٔ حضور آنها در تصویر توجه می‌کند. دیگر آنکه پروست معیار رایج در ستایش جوتو را جابه‌جا می‌کند. جوتو را معمولاً برای قدرتش در بازنمایی عواطف انسانی می‌ستایند؛ برای اندوه، مهر و رنجی که در چهره‌های صحنه‌های روایی‌اش آشکار است. اما پروست زیبایی تمثال‌های او را از قضا در غیابِ احساس می‌یابد. ویژگی دیگر خوانش پروست از جوتو، نگاه دوسویه اوست. نقاشی را با زندگی می‌خواند و زندگی را با نقاشی: شاگرد آشپز به نیکوکاریِ جوتو می‌ماند و نیکوکاریِ جوتو به یک کدبانو. آدم‌ها آنچه هستند را در چهره نشان نمی‌دهند، و ما حقیقتشان را دیر، و از راهی غیرمنتظره درمی‌یابیم. اگر نویسندهٔ یادداشت «استتیک حسادت» یادآوری می‌کند که حسادت کارِ چشم است، خوانش پروست پرسشی تازه کنار آن می‌گذارد: آیا حسد، و همین‌طور نیکی، اساساً محملی در چهره دارند؟ ریحان ریحانی

🔶مدرسه مطالعات سینمای ایران 🔶تصویر جنوب در سینمای پس از انقلاب ایران 🔷 استاد علی جمشیدی ▪️آنلاین_آفلاین 📍سه شنبه ها:۱۶تا ۱۸ پنج جلسه دو ساعته(۱۰ساعت ) ▪️شروع دوره:۵آبان ماه ♦️دوستان و همراهان گرامی و فرهیخته؛ لطفاً جهت کسب اطلاعات تکمیلی و ثبت نام به سایت آکادمی شمسه مراجعه و یا با مؤسسه تماس حاصل فرمایید ☎️ 02188544126 ☎️ 02188544127 🌐 www.academyshamseh.com و یا می توانید به شماره های تلگرام و واتساپ و بله مؤسسه پیام دهید تا برنامه برای شما ارسال گردد. 📞 +98 904 413 0243 جهت کسب اطلاعات بیشتر بر روی لینک کلیک نمایید https://B2n.ir/ostadjamshidi #آکادمی_شمسه #مؤسسه_پژوهشی_آموزشی_مطالعاتی_آکادمی_شمسه #مدرسه_مطالعات_سینما_ایران #علی_جمشیدی

ویدیویِ جلسه نهم از نشست‌های حیوانیت که دیشب (یکشنبه) برگزار شد: هومناد و ددمنشی با معصومه‌ حنیفه‌زاده، روانکاو و روان‌درمانگر▪️ تصویر و زندگی

🔻 از آن کارسون که نوبل ادبیات امسال رو برده، چیزی نخونده بودم. رفتم کتابِ اروسِ تلخ‌وشیرین (۱۹۸۶) رو شروع کردم -که تز دکتراش هم بوده، درباب پیچیدگی شهوت و حُب- و این جمله همون اول من رو گرفت در وصفِ اروس:

«نفس‌بریده در پیِ چیزی دویدن، بی‌آنکه هنوز به آن رسیده باشیم، خودْ لذتی‌ست؛ لحظه‌ای معلق و آکنده از امیدی زنده.»

▪️

🔰 به روایت کدام شاهد عینی؟ درباره‌ی عکاسی صحنه‌پردازی ‌شده و بحران بازنمایی در آثار آزاده اخلاقی متن حاضر تحشیه‌ای به عکاسی صحنه‌پردازی شده به قلم علی جمشیدی است. جمشیدی در این نوشتار به مجموعه‌ی «به روایت یک شاهد عینی» آزاده اخلاقی می‌پردازد. این پژوهش با پیش کشیدن پرسشی اساسی آغاز شده، به فعالیت دو تن از عکاسان تاریخ عکاسی صحنه‌پردازی شده نگاه موجزی داشته و در ۱۰ بخش، با تفسیر عملکرد آزاده اخلاقی در این مجموعه، پایان می‌یابد. به روایت کدام شاهد عینی؟ ...| نویسنده: علی جمشیدی 📌 متن کامل در وب‌سایت عکاسی: https://www.akkasee.com/s5x9 📍کانال تلگرام وب‌سایت عکاسی ⭐️ کانال تلگرام تصویر و زندگی #مقاله

🔻 در نشست نهم از سلسله‌نشست‌های «حیوانیت» با عنوان "ددمنشی و هومناد"، سراغ روان‌کاوی رفته‌ایم و از یک روان‌کاوِ ایرانیِ زن دعوت کرده‌ایم. از معصومه حنیفه‌زاده، نویسنده، مترجم و درمان‌گرِ ایرانی. کلیدواژه‌هایِ نشست: ددمنشی؛ هومناد؛ ارسطو؛ فروید؛ لکان؛ زبان‌داری؛ زبان‌وری؛ سخن؛ پَرانمایه؛ پندارین؛ نمادین؛ رانه؛ خشونت؛ پرخاشگری؛ بهره‌بری؛ توتم؛ فرامن؛ بِهمنشی (ethics). برای شرکت: در اینجا عضو شوید. زمان نشست: یکشنبه ۱۹ مهر (یازده اکتبر)، رأس ساعت ۲۰:۳۰ به‌وقت ایران. شرکت در این سلسله‌نشست برای عموم آزاد است◾️ تصویر و زندگی | سینمانیا | رئالیسم تاریک

🔻 توضیحاتِ تکمیلیِ بابک بیات درباره‌ی کارگاه اتوتئوری و اهمیت‌اش از داستان تا جستار. این کارگاه اولین کارگاهی‌ست که تصویر و زندگی برگزار می‌کند▪️ تصویر و زندگی

🔻 یادداشت سیزدهم مه ۱۹۶۹ از امیل سیوران را خونده‌اید؟ اولش می‌گه زندگی اجتماعی تا حد زیادی با چیزهایی جذاب میشه که چندان شریف نیستند: حسادت، رقابت، تجمل، حرص و میل‌های بدطینت. سیوران می‌گه از قضا بخش زیادی از جنب‌وجوش زندگی از همین‌ شرارت‌ها میاد. بعد سیوران میره سراغِ خودِ نوشتن. می‌گه قصدش نیس که مسیرِ فکر را نشون بده؛ دوست داره چیزی را بنویسه که در آخر باقی میمونه. تفاله‌های فکر، دُردِ فکر. چیزی که بعد از فروکش‌کردن همه‌چیز تهِ ظرفِ احساس می‌مونه. می‌نویسه:

میلِ به نیایش، تفاله‌ی نومیدی‌ست

کمی بعد می‌نویسه:

مالیخولیای مَجاریِ من

و می‌گه از وقتی صفتِ «مَجاری» را به مالیخولیایش اضافه کرده، سبک‌تر شده. انگاری که تا وقتی درد نام نداره، همه‌جا پخشه و نمی‌شود درست گرفتش. اما همین که نامی برایش پیدا می‌کنی، چهره می‌گیره به‌خودش. اغلب، اسم‌ گذاشتن روی رنج، تنها کاریه که از دست آدم برمی‌آید. تجربه بنده با تراپی نیز همین بوده. درمان نشده، نام‌پذیر شده و این چیزِ کمی نیست▪️ تصویر و زندگی

🔻 [برای آگاهی از جزییات ثبت‌نام، پیام دهید] این کارگاه با این فرض پیش خواهد رفت که اتوتئوری ژانری با مرزهای بسته و تثبیت‌شده نیست، بلکه روشی از نوشتن است که در آن تجربه‌ی زیسته و دستگاه نظری، به‌جای آن‌که یکی در خدمت دیگری باشد، در تنشی مولد با هم قرار می‌گیرند. این تنش مولد یکی از مسیرهایی است که امید به گشودگی در فضای نوشتار و پیش‌تر از آن در زبان و اندیشه ایجاد می‌کند. بر همین اساس، کارگاه از ابتدا حول دو محور نظری و عملی پیش می‌رود. این دو محور به‌موازات یکدیگر جاری‌اند: محور نظری: شناخت تبارشناسی، آثار مرجع، عناصر ساختاری، دستگاه‌های صوری (استناد، حاشیه‌نویسی، قطعه‌قطعگی، پژوهش ـ آفرینش)‌، بحث‌های نقادانه‌ پیرامون آن. محور عملی: تولید پیوسته‌ی متن، از تمرین‌های کوتاه هفتگی تا شکل‌گیری تدریجی یک اثر بلندتر با زبان ــ تجربه‌یی شخصی‌تر.  مناسب کسانی است که دست‌کم با یکی از فرم‌های نوشتار خلاق (همچون داستان، شعر، نمایش‌نامه، جستار شخصی، ناداستان) آشنا و مأنوس بوده باشند، همچنین با نوشتار علمی ــ آکادمیک (همچون مقاله‌، رساله، جستار آکادمیک، تز و ... ) و تئوری‌های هنری ـ ادبی، فلسفه و علوم انسانی بیگانه نباشند▪️

📣 #مدرسه_تهران برگزار می‌کند: 📌 «دلوز و تصاویر» ■ تصویر و درونماندگاری [طرح درس] ■ با تدریس: بریر بوجار فارغ‌التحصیل مطالعات سینمایی از سوربن نوول پاریس

۵ جلسه‌ (۶۰۰ دقیقه) یکشنبه‌ها، ساعت ۱۹ تا ۲۱ شروع دوره: ۱۹ مهر آنلاین و آفلاین

■ عناوین جلسات:

۱. دلوز، فیلسوف تصویر و درون‌ماندگاری ۲. هستی‌شناسی تصویر ۳. زمان، حافظه و فضا در سینما ۴. نشانه، معنا و زبان تصویر ۵. دلوز و سیاست تصویر

📮 جهت ثبت‌نام به آیدی زیر مراجعه کنید: ● @pouya_teh_82

ولی حیرت‌آوره که سینمای برسون با یه درب آغاز میشه و با یه درب تموم میشه. حد فاصل فیلم‌های اول و آخرش: ۴۰ سال. حیرت‌آورتر: در اولین فیلمش، درب نشانِ حضور و رحمت است و در آخرین فیلمش، نماد جنایت و مرگ. حرکت از قوسِ فیض به قوسِ تباهی.

‍ «میراث هیتلر» منتشر شد. حسن شهیدنورایی (۱۳۳۰-۱۲۹۱) امروز بیشتر به‌واسطهٔ نامه‌نگاری‌های صادق هدایت با او شناخته می‌شود، اما در دههٔ ۱۳۲۰، در مقام استاد حقوق دانشگاه تهران و نویسنده و مترجم، با انتشار مقالات متعدد در روزنامه‌ها، از جایگاه و اعتبار تثبیت‌شده‌ای برخوردار بود. میراث هیتلر، پنج هفته در آلمان امریکایی روایت ناتمامی است از سفر شهیدنورایی به منطقهٔ تحت اشغال امریکا در آلمان در تابستان ۱۳۲۵ ـــ یک سال و چند ماه پس از سقوط رایش سوم. این سفرنامه در نیمهٔ دوم همان سال در دو روزنامهٔ چاپ تهران به‌صورت مسلسل منتشر شد. شهیدنورایی در هر منزل از این سفر در پی آن است تا دریابد چرا کار آلمانی‌ها به نتیجه‌ای خفت‌بار در پایان جنگ جهانی دوم انجامید و اکنون این ملت درهم‌شکسته در فلاکت و بی‌سامانی چطور روزهایش را به شب می‌رساند و با چه توش‌و‌توانی می‌خواهد از رؤیاهای بربادرفته و کابوس‌های برجای‌مانده برخیزد. نویسنده برای یافتن پاسخ این پرسش‌ها به هر گوشه‌‌ای سرک می‌کشد و با طیف گسترده‌ای از ساکنان این سرزمین بلازده به گفت‌و‌گو می‌نشیند. پاسخ‌ها طبیعی است که یکسان نباشند، اما در کنار یکدیگر تصویری کمابیش زنده از حال‌و‌هوای آلمان در روزهای اشغال به دست می‌دهند. میراث هیتلر | نوشتۀ حسن شهیدنورایی | گردآوری و گزارش علی سطوتی قلعه | نشرنو، چاپ اول ۱۴۰۵، قطع رقعی، جلد شومیز، ۲۰۸صفحه، قیمت: ۶۸۰.۰۰۰تومان، #منتشر_شد. ــــــــــــــــــــــــــــــــ سفارش و خرید از وب‌سایت نشرنو: @nashrenow | nashrenow.com @alisatvatiqale