تصویر و زندگی

ولی حیرت‌آوره که سینمای برسون با یه درب آغاز میشه و با یه درب تموم میشه. حد فاصل فیلم‌های اول و آخرش: ۴۰ سال. حیرت‌آورتر: در اولین فیلمش، درب نشانِ حضور و رحمت است و در آخرین فیلمش، نماد جنایت و مرگ. حرکت از قوسِ فیض به قوسِ تباهی.

‍ «میراث هیتلر» منتشر شد. حسن شهیدنورایی (۱۳۳۰-۱۲۹۱) امروز بیشتر به‌واسطهٔ نامه‌نگاری‌های صادق هدایت با او شناخته می‌شود، اما در دههٔ ۱۳۲۰، در مقام استاد حقوق دانشگاه تهران و نویسنده و مترجم، با انتشار مقالات متعدد در روزنامه‌ها، از جایگاه و اعتبار تثبیت‌شده‌ای برخوردار بود. میراث هیتلر، پنج هفته در آلمان امریکایی روایت ناتمامی است از سفر شهیدنورایی به منطقهٔ تحت اشغال امریکا در آلمان در تابستان ۱۳۲۵ ـــ یک سال و چند ماه پس از سقوط رایش سوم. این سفرنامه در نیمهٔ دوم همان سال در دو روزنامهٔ چاپ تهران به‌صورت مسلسل منتشر شد. شهیدنورایی در هر منزل از این سفر در پی آن است تا دریابد چرا کار آلمانی‌ها به نتیجه‌ای خفت‌بار در پایان جنگ جهانی دوم انجامید و اکنون این ملت درهم‌شکسته در فلاکت و بی‌سامانی چطور روزهایش را به شب می‌رساند و با چه توش‌و‌توانی می‌خواهد از رؤیاهای بربادرفته و کابوس‌های برجای‌مانده برخیزد. نویسنده برای یافتن پاسخ این پرسش‌ها به هر گوشه‌‌ای سرک می‌کشد و با طیف گسترده‌ای از ساکنان این سرزمین بلازده به گفت‌و‌گو می‌نشیند. پاسخ‌ها طبیعی است که یکسان نباشند، اما در کنار یکدیگر تصویری کمابیش زنده از حال‌و‌هوای آلمان در روزهای اشغال به دست می‌دهند. میراث هیتلر | نوشتۀ حسن شهیدنورایی | گردآوری و گزارش علی سطوتی قلعه | نشرنو، چاپ اول ۱۴۰۵، قطع رقعی، جلد شومیز، ۲۰۸صفحه، قیمت: ۶۸۰.۰۰۰تومان، #منتشر_شد. ــــــــــــــــــــــــــــــــ سفارش و خرید از وب‌سایت نشرنو: @nashrenow | nashrenow.com @alisatvatiqale

ویدیویِ جلسه هشتم از نشست‌های حیوانیت که جمعه‌ی گذشته برگزار شد: لابستر و ادبیات. خاستگاه و شیوه‌ی مواجهه‌ی نویسنده-متفکر با این موجودِ دریایی؛ خاصه اگر علاقه به ادبیاتِ متاخرِ آمریکا و فاستر والاس دارید▪️ تصویر و زندگی

https://youtu.be/_Fg0QU1xz48?si=k9TI5oZ5-Anr4tZF ویدیویِ جلسه هشتم از نشست‌های حیوانیت که جمعه‌ی گذشته برگزار شد: لابستر و ادبیات. خاستگاه و شیوه‌ی مواجهه‌ی نویسنده-متفکر با این موجودِ دریایی؛ خاصه اگر علاقه به ادبیاتِ متاخرِ آمریکا و فاستر والاس دارید▪️

🔻 چیزکی نوشتم از جنایتِ مدرومادرِ بابک خرمدین و آن صحنه‌ی آسانسور. ترسناک‌ترین صحنه‌ی زندگی‌ام. اینجا بخوانید◾️

🔻 حَظِّ مدام از این شعرِ کوتاهِ ریلکه؛ از این که فاتح بودن به "بُردن" نباشد، بلکه به این باشد که آدمی، حریفِ درستی برای شکست خوردن انتخاب کند. سال‌ها خیال می‌کنیم باید از پسِ چیزها بربیاییم و کوچک‌شان کنیم تا اندازهٔ دست‌مان شوند؛ ریلکه اما می‌گوید آنچه واقعاً بزرگ است تن به این رام‌ شدن نمی‌دهد. باید با آن کشتی گرفت و باخت، آن‌هم قاطعانه. همچونِ باختِ یعقوب از فرشته در عهد عتیق. چه تخیل غریبی: اندازهٔ آدم را فتوحاتش تعیین نکنند بلکه بزرگیِ چیزی تعیین کند که توانسته او را زمین بزند.

This is how he grows: by being defeated, decisively, by constantly greater beings.

◾️ تصویر و زندگی

از هیجانِ یوشیج‌خوانیِ یک سینه‌فیل: مفتونِ «اندوهناکِ شب*» نیما شده‌ام؛ آن جبروتِ شومِ طبیعت، آن قیرگونیِ شب، وحشتِ دریا و جنونِ درّه‌ها. و آخ از «عنکبوتِ رنگ»؛ چه ترکیبی، چه تخیلی. فکر کنید به این ترکیب؛ طبیعت دوربین دارد انگاری و میزانسن. مدام از خودم می‌پرسم سینماتوگرافیِ نیما چه وحشتِ چندلایه‌ای می‌توانست داشته باشد. گوتیکِ صخره‌ها، مِه‌ای که دوال‌پاست، یا شقاوتِ نسیم. همان زیباییِ منحوسِ رمانتیک‌های قرن نوزدهم، وقتی طبیعت از فرط شُکوه، خوف دارد. حالا که به برکتِ بلک‌باسترهای نولانی، اقتباس از حماسه و شعر دوباره نقلِ مجلس شده، بد نیست یادی کنیم از آن جواهر کم‌دیده‌ی تنگیز ابولادزه، «نیایش» (Vedreba، ۱۹۶۷)؛ یک اقتباس سینمایی از شعر. فیلمی که شعرِ رواییِ گرجی را برنمی‌دارد تا برایش قصه و شخصیت و نقطه‌عطف بتراشد، بلکه چیزی کم‌وبیش ناممکن‌تر را امتحان می‌کند: ترجمه‌ی شعر به اقلیم. اینجا ببینیدش. *این تکه از اندوهناک شب، مو بر تن سیخ می‌کند:

خاکسترِ هوا بنشانده جغد را زبَرِ شاخه‌های خشک واویخته به سقفِ سیه، عنکبوت رنگ.

تصویر و زندگی

🔻 در نشست هشتم از سلسله‌نشست‌های «حیوانیت» با عنوان لابستر؛ یک فیگور تاریخی و ادبی، درباره‌ی لابستر حرف می‌زنیم. لابستر در هنر و ادبیات غرب حضوری دیرپا و چندلایه دارد، از اسطوره و فلسفه یونان و روم تا ادبیات مدرن و هنر قرن بیستم، از بهشت گمشده جان میلتون تا نقاشی های طبیعت بی جان، از سالوادور دالی و ساموئل بکت تا تی‌اس‌الیوت و در نهایت مقاله‌ی مشهور دیوید فاستر والاس با عنوان به لابستر بیاندیش. این فیگور همزمان خوراک، نماد، بدن و مسئله اخلاقی بوده است. در این نشست، تاریخ فیگور لابستر در فرهنگ اروپا و آمریکا بررسی می‌شود و با رجوع به آثار پیشین، محدودیت‌های انسان‌محورانه در این مواجهه توضیح داده می‌شود. سخنران اصلی این جلسه احمدرضا توسلی است؛ داستان‌نویس و پژوهشگر «ادبیات، زبان و تمدن کشورهای انگلیسی‌زبان» در دانشگاه پاریس هشت. بوطیقای رمان دائره‌المعارفی و نسبت آن با مسئله‌ی علم و تکنولوژی، محور اصلی پژوهش‌های ایشان را تشکیل می‌دهد. برای شرکت: در اینجا عضو شوید. زمان نشست: جمعه ۲۰ شهریور (یازده سپتامبر)، رأس ساعت ۲۰:۳۰ به‌وقت ایران شرکت در این سلسله‌نشست برای عموم آزاد است◾️ تصویر و زندگی | سینمانیا | رئالیسم تاریک

🔻 «آگونیا»ی الم کلیموف رو دیده‌اید [اینجا تماشا کنید]؟ همان کارگران فیلمِ مهمِ "بیا و بنگر". فیلم آشکارا پروپاگانداست؛ علیه فیگورِ گریگوری راسپوتین. فیلم با نقل‌قولی از لنین علیه راسپوتین شروع می‌شود و راسپوتین را هیولایی شهوت‌ران و خشن تصویر می‌کند. ازین جهت انگاری فیلم‌های صداوسیما درباره طاغوت را میبینی. سیاهِ سیاه. ولی چیزی که مهم است: کلیموف حاضر نیست سینما را فدای پیام کند. میزانسن‌های بی‌نظیرِ باروکی، مونتاژ عصبی، بازی دیوانه‌وار پترنکو و آن صحنه‌های هذیانی، مدام از ایدئولوژی جلوتر می‌زند و توانِ استتیکیِ کیلیموف را به رخ می‌کشد. در سینمای شوروی از این نمونه‌ها زیاد است؛ از بوندارچک تا میخالکوف. فیلم‌هایی که موضع ایدئولوژیک‌شان روشن است و ساده‌سازی شده، اما فرم هیچ‌وقت صرفاً کارگزار پیام نمی‌شود. واقعاً در سینمای پروپاگاندای کشورهای دیگر چند نمونه سراغ داریم که فرم این‌قدر مستقل و سرکش باقی بماند؟◾️

علی جمشیدی عزیز (تصویر و زندگی) اخیراً پست انتقادی خوبی دربارهٔ مجموعهٔ «به روایت یک شاهد عینی» آزاده اخلاقی منتشر کرده. از چگونگی مرگ دیگر چهره‌های مشهور این مجموعه بی‌خبرم، اما از آنجا که سال‌ها بر زندگی و سینمای سهراب شهیدثالث کار کرده‌ام؛ از این رو یک ایراد اساسی می‌گیرم و به آن پست اضافه می‌کنم. تصویر نخست، صحنهٔ بازسازی‌شده‌ است: مورخ ۱۰ تیر ۱۳۷۷ در شیکاگو، سهراب را جلوی درب خانه، غرق در خون می‌بینیم. تا اینجا نسبتاً درست است. اما خانه اشتباه است. این خانه (تصویر دوم)، اولین اقامتگاه شهیدثالث در آلمان، در محلۀ شارلوتنبورگ (از ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰) بود؛ نه خانهٔ او در شیکاگو (تصویر سوم – که داخل آن هم در مستند «دور از خانه» می‌شود دید که هیچ شباهتی ندارد). فقط تصویر چخوف و کتابخانۀ کوچکش، بزرگ‌تر شده و جایشان عوض. (و آن خانم‌ بی‌ربط در ته آشپزخانه...) دوم، به روایت دوستانش، سهراب ابتدا سراغ تلفن رفته، اما چون قبضش را نپرداخته بود، خود را خون‌آلود تا جلوی در کشانده تا همسایه‌ها را خبر کند که همانجا هم جان می‌دهد. درحالی‌که در این بازسازی، تلفن سر جایش است و خون هم فقط جلوی در ریخته شده... @Ciinemathequee

چهارشنبه ۲۱ مرداد، پس از هشت ماه تأخیر ناخواسته، هفتمین جلسه از سلسله‌نشست‌ها درباره‌ی مفهوم حیوانیت را با حضور رضا نگارستانی، فیلسوف ایرانی-آمریکایی، برگزار کردیم. بحث از الکساندر بوگدانوف و تکتولوژی شروع شد؛ از ایده‌ی علم عام سازمان، از این‌که بتوان زیست، جامعه، فناوری، اندیشه و در نهایت هر آنچه را که سازمان می‌یابد، از خلال فرایندهای اتصال، گسست، تعادل و بازسازمان‌یابی فهمید. اما مسئله خیلی زود از صورت فعلی چیزها عبور می‌کند و به تاریخ ساخته‌شدن‌شان می‌رسد؛ به این‌که آنچه اکنون در برابر ماست، احتمالاً فقط آخرین برش از مسیری بسیار طولانی از شکست، محاسبه، کار، یادگیری و بازسازی‌ست. مفهوم عمق منطقی و ابژه‌ی ژرف‌ساختی از همین نقطه وارد بحث می‌شود. ساده‌ترین شی هم ممکن است تاریخی بسیار طولانی از طراحی، آزمون، خطا و اصلاح را در خود فشرده کرده باشد؛ تاریخی که دیگر در صورت نهایی به چشم نمی‌آید و بااین‌حال عمق شی چیزی جز همین تاریخ انباشته نیست. همین منطق وقتی به انسان می‌رسد کمی پیچیده‌تر می‌شود: انسان هم از خودش آغاز نمی‌شود. زبان، کار، تکنیک، نهاد، حافظه و مناسبات جمعی پیشاپیش در ساختن صورت انسانی دخالت داشته‌اند و همچنان دارند. ژرفای انسان، در این معنا، در امتداد همان تن جمعی شکل می‌گیرد؛ آنجا که فرد تنها یکی از صورت‌های موقت و موضعی تاریخ بسیار طولانی سازمان‌یابی آن است. - طبعاً نزد نگارستانی، حیوانیت نمی‌تواند چیزی باشد که در سوی دیگر انسان، همچون حدی بیرونی و ازپیش‌معلوم، قرار گرفته باشد. اگر خود انسان محصول تاریخی از سازمان‌یابی، انباشت، تمایزگذاری و بازسازی‌ست، آن مرزی هم که میان انسان و حیوان کشیده شده چیزی طبیعی و نهادینه نیست. مسئله دیگر این نیست که انسان در کجا از حیوان جدا می‌شود، شاید حتی برعکس، باید پرسید چه فرایندهایی این جدایی را ساخته‌اند و چه چیزهایی برای برپا ماندن آن پیوسته باید سازمان داده شوند. در این معنا، حیوانیت، بیرون انسان نمی‌ماند؛ در عمق تاریخ او رسوب می‌کند و خودِ صورت انسانی هم از دل همین درهم‌رفتگی بیرون می‌زند. یکی از مناقشه‌برانگیزترین مفاهیم نگارستانی هم از همین‌جا دوباره سر برمی‌آورد: The Inhuman، یا دقیق‌تر Inhumanism؛ مفهومی که خود نگارستانی آن را «انسان‌گشایی» یا «انسان‌کاوی» ترجمه می‌کند. درواقع چیزی که در نگاه اول ممکن است به نفی انسان اشاره کند، نزد او درست به گشودن خودِ انسان مربوط است؛ به بیرون کشیدن هسته‌ی هنجاری انسان‌گرایی از صورت‌های منجمد و ذات‌گرایانه‌ی آن و امکان بازبینی و بازساختن چیزی که «انسان» نامیده می‌شود. - اگر در این جلسه حضور نداشتید، نسخه‌ی ضبط‌شده‌ی آن در یوتیوب در دسترس است؛ نزدیک به دو ساعت جابه‌جایی مداوم میان تکتولوژی، نظریه‌ی اطلاعات الگوریتمی، عمق منطقی، سازمان، حیوانیت و پروژه‌ی انسان‌گشایی، با اتصالاتی که مدام یک مسئله را به سطحی دیگر پرتاب می‌کنند. از آن جلسه‌ها که در آن ایده‌ها دائماً به هم برخورد می‌کنند و دستگاهی موقت از مفاهیم می‌سازند که تا پایان در حال بازآرایی خودش است. دیدنش را از دست ندهید؛ دو ساعت آتش‌بازی نظری و فوران بی‌وقفه‌ی اندیشه است. تصویر و زندگی | سینمانیا | رئالیسم تاریک

🔻 چیزکی نوشتم درباره‌ی زنانِ فیلم‌سازِ محبوبم؛ آن‌ها که فیلم می‌سازند همچنان؛ البته نیشگونی هم گرفتم از مفروضاتِ جاافتاده و هویت‌محور تحت لوای "سینمای زنانه". اینجا بخوانید◾️

دیدم کسی به نقل از کافکا نوشته: "نامه، تقریبا یک دیدار است". آشنا اومد برام ولی شک کردم که این‌را کافکا عیناً نگفته. رفتم و کاملش رو در نامه‌ای به میلنا، در مه ۱۹۲۰، یافتم:

«نامه‌ات بسیاری از تردیدها را کنار می‌زند؛ تو را روشن‌تر می‌بینم، حرکت‌های بدنت و دست‌هایت را، چنان سریع و مصمم؛ تقریباً یک دیدار است.»

معرفی رسوب رسوب کارگاهی‌ای برای شکل‌گیری گفت‌وگوها و پروژه‌های مستقل است؛ جایی که هر فصل حول یک مسئله، ماده یا پرسش مشخص شکل می‌گیرد. در دل وضعیتی در هنر معاصر ایران که کمبود رخدادهای مستقل هنری و تحقیق‌محور چشم‌گیر است، رسوب شرایطی را بوجود می‌آورد که در آن هر دانشجو با دسترسی به داده‌های جدید و بستر آموزشی متفاوت به مسیر تحقیقاتی خود ادامه دهد. هدف، ارائه‌ی یک پاسخ نهایی نیست، بلکه ایجاد شرایطی است که در آن یک ایده بتواند گسترش پیدا کند، مورد پرسش قرار گیرد و به پروژه‌های بدیع تبدیل شود. هر دانشجو با یک مسئله یا پروژه‌ی اولیه وارد برنامه می‌شود و در طول فصل، آن را از خلال مطالعه، گفت‌وگو، ارائه و نقد زیر نظر هدایت کنندگان گسترش می‌دهد. نخستین فصل رسوب با دو برنامه‌ی مستقل و موازی و در ۹ جلسه آغاز می‌شود: "رسالاتی در باب شورش ارضیه" هدایت برنامه: عرفان غیاثی و راه استودیو 🔙مهمانان رسالاتی در باب شورش ارضیه پاملا کریمی- تاریخ نگار هنر و استاد معماری در دانشگاه کرنل رضا نگارستانی- فیلسوف و نویسنده محمدهادی فروزش‌نیا- مترجم فلسفه و ادبیات رها خادمی- پژوهشگر هنر و فرهنگ دیداری ایران مریم کتان و شاهین پیمانی - هنرمند چند رسانه‌ای محمد غزالی- عکاس _____________________________________________ "رتوش" هدایت برنامه: محمد غزالی و راه استودیو 🔙مهمانان رتوش رضا حائری-فیلم ساز کاوه اقدامی-فلاح نگار باقری-روزنامه نگار بابک کبود-نقاش کوروش محمدی-کارگردان و طراح حرکت عرفان غیاثی-هنرمند و کیوریتور مستقل ثمر صارمی-معمار _____________________________ 🔹نحوه‌ی درخواست برای حضور برای دریافت توضیحات کامل درباره‌ی شرایط حضور و مدارک موردنیاز، ابتدا به نشانی زیر ایمیل بزنید: info@raah.studio و یا با صفحه اینستاگرام این رخداد تماس بگیرید: 🔗 https://www.instagram.com/rosoob.research/ 📅 آخرین مهلت تکمیل و ارسال مدارک: ۲ شهریور ۱۴۰۵

رسوب رسوب کارگاهی‌ای برای شکل‌گیری گفت‌وگوها و پروژه‌های مستقل است؛ جایی که هر فصل حول یک مسئله، ماده یا پرسش مشخص شکل می‌گیرد. در دل وضعیتی در هنر معاصر ایران که کمبود رخدادهای مستقل هنری و تحقیق‌محور چشم‌گیر است، رسوب شرایطی را بوجود می‌آورد که در آن هر دانشجو با دسترسی به داده‌های جدید و بستر آموزشی متفاوت به مسیر تحقیقاتی خود ادامه دهد. هدف، ارائه‌ی یک پاسخ نهایی نیست، بلکه ایجاد شرایطی است که در آن یک ایده بتواند گسترش پیدا کند، مورد پرسش قرار گیرد و به پروژه‌های بدیع تبدیل شود. هر دانشجو با یک مسئله یا پروژه‌ی اولیه وارد برنامه می‌شود و در طول فصل، آن را از خلال مطالعه، گفت‌وگو، ارائه و نقد زیر نظر هدایت کنندگان گسترش می‌دهد. نخستین فصل رسوب با دو برنامه‌ی مستقل و موازی و در ۹ جلسه آغاز می‌شود: "رسالاتی در باب شورش ارضیه" هدایت برنامه: عرفان غیاثی و راه استودیو 🔙مهمانان رسالاتی در باب شورش ارضیه پاملا کریمی- تاریخ نگار هنر و استاد معماری در دانشگاه کرنل رضا نگارستانی- فیلسوف و نویسنده محمدهادی فروزش‌نیا- مترجم فلسفه و ادبیات رها خادمی- پژوهشگر هنر و فرهنگ دیداری ایران مریم کتان- فیلم‌ساز و هنرمند بینارشته‌ای محمد غزالی- عکاس _____________________________________________ "رتوش" هدایت برنامه: محمد غزالی و راه استودیو 🔙مهمانان رتوش رضا حائری-فیلم ساز کاوه اقدامی-فلاح نگار باقری-روزنامه نگار بابک کبود-نقاش کوروش محمدی-کارگردان و طراح حرکت عرفان غیاثی-هنرمند و کیوریتور مستقل ثمر صارمی-معمار _____________________________ 🔹نحوه‌ی درخواست برای حضور برای دریافت توضیحات کامل درباره‌ی شرایط حضور و مدارک موردنیاز، ابتدا به نشانی زیر ایمیل بزنید: info@raah.studio و یا با صفحه اینستاگرام این رخداد تماس بگیرید: 🔗 https://www.instagram.com/rosoob.research/ 📅 آخرین مهلت تکمیل و ارسال مدارک: ۲ شهریور ۱۴۰۵

🔻 کسی رو می‌شناسید روی نسبتِ مفهومیِ شعرهای نیما یوشیج و سینماتوگرافی پژوهش کرده باشه؟ خاصه اونایی که آکنده‌ست از مه، باران، جنگل، کوه و صداهایی که از دل تاریکی میاند. در برخی کارهاش، نوعی ناتورالیسم از جنسِ هرتزوگی وجود نداره؟ همان طبیعتِ عظیم، بی‌اعتنا و جنون‌زایی که در سینماتوگرافیِ "آگیره، خشم پروردگار" و "فیتزکارالدو" می‌بینیم. مثلا در شعر «هست شب»، طبیعت نیروی هیولاوشِ فضاست، نیرویی که بر ما انگاری که بتازد:

هست شب، یک شبِ دم‌کرده و خاک رنگِ رخ باخته است. باد، نوباوه‌ی ابر، از برِ کوه سوی من تاخته است

◾️ تصویر و زندگی

🔻 جلسه‌ی هفتم از سلسله‌نشست حیوانیت ژرفنای تنِ جمعی: بوگدانوف و مسئلهٔ تکتولوژی با رضا نگارستانی در نشست هفتم از سلسله‌نشست‌های «حیوانیت» میزبان رضا نگارستانی، فیلسوف و نظریه‌پرداز ایرانی خواهیم بود. نگارستانی از متفکرانی‌ست که فلسفه را به ابزاری برای بازطراحی جهان تبدیل می‌کنند. در آثار او، منطق، علم، هنر و سیاست در ساختاری دقیق و جسورانه به هم می‌رسند و مرزهای معمول اندیشیدن از نو ترسیم می‌شوند. برای شرکت در این نشست، در این گروه تلگرامی عضو شوید: [لینک گروه] ◄ زمان نشست: چهارشنبه بیست‌ویک مرداد (دوازده آگوست)، رأس ساعت ۲۰:۳۰ به‌وقت ایران ◄ شرکت در این سلسله‌نشست برای عموم آزاد است. تصویر و زندگی | سینمانیا | رئالیسم تاریک

🔻 جلسه‌ی هفتم از سلسله‌نشست حیوانیت ژرفنای تنِ جمعی: بوگدانوف و مسئلهٔ تکتولوژی با رضا نگارستانی در نشست هفتم از سلسله‌نشست‌های «حیوانیت» میزبان رضا نگارستانی، فیلسوف و نظریه‌پرداز ایرانی خواهیم بود. نگارستانی از متفکرانی‌ست که فلسفه را به ابزاری برای بازطراحی جهان تبدیل می‌کنند. در آثار او، منطق، علم، هنر و سیاست در ساختاری دقیق و جسورانه به هم می‌رسند و مرزهای معمول اندیشیدن از نو ترسیم می‌شوند. برای شرکت در این نشست، در این گروه تلگرامی عضو شوید: [لینک گروه] ◄ زمان نشست: چهارشنبه بیست‌ویک مرداد (دوازده آگوست)، رأس ساعت ۲۰:۳۰ به‌وقت ایران ◄ شرکت در این سلسله‌نشست برای عموم آزاد است. تصویر و زندگی | سینمانیا | رئالیسم تاریک