بَیان

دو تصویر بالا را ببینید. هر از چندگاهی اینستاگرام را نصب می‌کنم و یک چرخی توش می‌زنم ببینم چه خبر است و هربار به غلط کردن می‌افتم. اولین حسی که از فضا می‌گیرم عجیب، پوچ، مهمل و حتی ترسناک است، اما انگار تا وقتی توش غرق هستی حس نمی‌کنی. دوتا عکس بالا را از یک ریلز اسکرین‌شات گرفتم و تازه صورت‌ها هم محو نبود خودم خط‌خطی کردم. یکی از تعدادی رهگذر فیلم گرفته و لباسشان را با هوش مصنوعی عوض کرده‌ که بگوید «اگه آقایون بیشتر به استایلشون اهمیت می‌دادن» چه شکلی می‌بودند. تصور کن صبح پا شدی از خانه زدی بیرون که بری دنبال بدبختی‌هات، شب میای خانه می‌بینی یکی فیلمت را گذاشته اینستا و لباست را به یک لباس «استایلیش» عوض کرده و چند میلیون نفر هم ویدیو را دیده‌اند. چند میلیون نفر دیده‌اند که تو صبح کجای تهران با چه لباسی رفتی بیرون و تازه قضاوت هم شده‌ای که آدم بداستایلی هستی که با ظاهرش اهمیت نمی‌دهد. تنها کلمه‌ای که برای توصیف این محتوا به ذهنم می‌رسد کثافت خالص است. مثل این است که از یک آدم غریبه که هیچ آزاری به تو نرسانده عکس بگیری، زیرش بنویسی «نمونه‌ی یک فرد بدلباس که به ظاهرش اهمیت نمی‌دهد» و بعد این پوستر را به تعداد ۴-۵ میلیون نسخه پرینت بگیری و در سطح مملکت روی در و دیوارها بچسبانی. حتی انسان‌های کم‌عقل هم احتمالاً متوجه می‌شوند که این کار احمقانه و غیراخلاقی است. اما ظاهراً درک این که تماشا کردن و لایک کردن این ریلز اینستاگرامی دقیقاً مثل پخش کردن چندمیلیون پوستر تحقیرآمیز است، برای بسیاری از افراد سخت است. برای خودم متاسفم که یک بازدید به همچین کثافتی اضافه کردم. ____ فرزاد بیان @bayanz