آنان/و شلاق زبان شعر است

بیمارِ شعرم در وقتِ سکوت، تو آدمیزادِ سردِ دد، دوری از شمایلِ زردِ بیماریِ من! امّا قریبانه، سعی کن، غریبانه برای این ابرِ سفید که از آسمانِ هزاردستان می‌آید. تا همرهی کنی با بوسه، بر بارانِ آزادی در سردابِ اصحابِ غربت! و ببینی ابرکِ نمناکی را به اسارت می‌کِشند که پدر‌مادرش، با بخارِ اشک‌ و رنج‌، حجم‌اش داده بودند! و نیز بدانی هر دم برای تو در باریدن، می‌شکافد قلمِ قلبِ آبیِ من با بختک و غلتکِ ابرها. غمبار و پایدار، می‌چکد جانمْ در رگباری کوتاه بر زمین. و می‌بارد خلافِ ریزشِ همگان با نطفهٔ فنا، در آخورِ خیالِ بقا. و در قرارِ قید اهورایی‌ش تولایِ نابودی و برابری دارد برای همگان! پس ای سوارِ ویرانی و باد بر تن ابرِ شاعر، بنشین و بفهم قلبی را جریحه‌دارِ خود. بنشین و بفهم، آینه‌وار، در حلولی مدام، با نگاهِ یک تکه سنگ، کلمه را متکی به خود و دوزخ. تا آسمان و زمین، چشم‌ش به تو و عرشِ ملوکانهٔ شعرِ سوختهٔ من دوخته شود. برای دیدن، درین وقتِ سکوت که شمایلِ زرد بیماران در تو آدمیزادِ سردِ دد، حلول می‌کند. دوری، در وقتِ سکوت، نزدیکِ بیمار می‌شود؛ بس که، بیمارِ شعرم. #مهدی_اسماعیلی @anaan