درمانگاه رابطه
Open in Telegram
دکتر رباب حامدی (روان‌شناس و روان‌درمانگر) دست‌های یکدیگر را با مهربانی بگیریم و به سمت آگاهی گام برداریم. شماره برای وقت مشاوره آنلاین: ۰۹۰۳۶۱۰۱۰۴۳ تماس یا پیام واتس‌اپ برای طرح سوال در لینک زیر وارد شوید و سوالتان را بنویسید: @Robab_Hamedi
Show more1 913
Subscribers
-224 hours
+47 days
+130 days
Data loading in progress...
Similar Channels
Tags Cloud
No data
Any problems? Please refresh the page or contact our support manager.
Incoming and Outgoing Mentions
---
---
---
---
---
---
Attracting Subscribers
October '26Oct '26
October '26
+3
in 0 channels
September '26
+33
in 1 channels
Get PRO
August '26
+58
in 0 channels
Get PRO
July '26
+59
in 1 channels
Get PRO
June '26
+28
in 0 channels
Get PRO
May '26
+13
in 0 channels
Get PRO
April '26
+6
in 0 channels
Get PRO
March '26
+2
in 0 channels
Get PRO
February '26
+20
in 3 channels
Get PRO
January '26
+6
in 0 channels
Get PRO
December '25
+41
in 1 channels
Get PRO
November '25
+78
in 1 channels
Get PRO
October '25
+27
in 1 channels
Get PRO
September '25
+28
in 0 channels
Get PRO
August '25
+16
in 1 channels
Get PRO
July '25
+39
in 4 channels
Get PRO
June '25
+44
in 6 channels
Get PRO
May '25
+48
in 1 channels
Get PRO
April '25
+29
in 1 channels
Get PRO
March '25
+43
in 3 channels
Get PRO
February '25
+31
in 0 channels
Get PRO
January '25
+49
in 2 channels
Get PRO
December '24
+73
in 2 channels
Get PRO
November '24
+48
in 4 channels
Get PRO
October '24
+64
in 0 channels
Get PRO
September '24
+40
in 1 channels
Get PRO
August '24
+86
in 3 channels
Get PRO
July '24
+50
in 3 channels
Get PRO
June '24
+59
in 3 channels
Get PRO
May '24
+82
in 4 channels
Get PRO
April '24
+51
in 0 channels
Get PRO
March '24
+33
in 2 channels
Get PRO
February '24
+84
in 2 channels
Get PRO
January '24
+129
in 9 channels
Get PRO
December '23
+66
in 5 channels
Get PRO
November '23
+98
in 3 channels
Get PRO
October '23
+52
in 2 channels
Get PRO
September '23
+45
in 0 channels
Get PRO
August '23
+122
in 0 channels
Get PRO
July '23
+103
in 0 channels
Get PRO
June '23
+106
in 0 channels
Get PRO
May '23
+75
in 0 channels
Get PRO
April '23
+37
in 0 channels
Get PRO
March '23
+40
in 0 channels
Get PRO
February '23
+38
in 0 channels
Get PRO
January '23
+101
in 0 channels
Get PRO
December '22
+77
in 0 channels
Get PRO
November '22
+40
in 0 channels
Get PRO
October '22
+34
in 0 channels
Get PRO
September '22
+30
in 0 channels
Get PRO
August '22
+117
in 0 channels
Get PRO
July '22
+38
in 0 channels
Get PRO
June '22
+52
in 0 channels
Get PRO
May '22
+57
in 0 channels
Get PRO
April '22
+18
in 0 channels
Get PRO
March '22
+44
in 0 channels
Get PRO
February '22
+29
in 0 channels
Get PRO
January '22
+37
in 0 channels
Get PRO
December '21
+21
in 0 channels
Get PRO
November '21
+40
in 0 channels
Get PRO
October '21
+50
in 0 channels
Get PRO
September '21
+29
in 0 channels
Get PRO
August '21
+21
in 0 channels
Get PRO
July '21
+19
in 0 channels
Get PRO
June '21
+28
in 0 channels
Get PRO
May '21
+25
in 0 channels
Get PRO
April '21
+45
in 0 channels
Get PRO
March '21
+38
in 0 channels
Get PRO
February '21
+48
in 0 channels
Get PRO
January '21
+35
in 0 channels
Get PRO
December '20
+847
in 0 channels
| Date | Subscriber Growth | Mentions | Channels | |
| 01 October | +3 |
Channel Posts
| 2 |  وبینار ۲۳۴ آکادمی تفکر
💠«نیاز به تنهایی یا ترس از تنهایی؟
چگونه تنهایی, لذت‌بخش یا دردناک می‌شود؟
گفتارى از:
💠«دکتر رباب حامدی»
روان‌شناس و زوج درمانگر
مترجم کتاب‌های روانشناسی
💠همراه با بخش پرسش و پاسخ
💠دبير وبينار :
آزاده رضائى
⏳زمان:
✳️✳️✳️جمعه دوم اکتبر ۲۰۲۶
۸ عصر به وقت تورنتو و كرانه شرقى
Friday October 2, 2026
8 pm(EDT)
🌐در پلتفرم زوم. لینک ورود:
https://us02web.zoom.us/j/86169638380
شركت در اين جلسات آزاد و رايگان است.
#آکادمی_تفکر
كانال آكادمى تفكر
https://t.me/thinkingacademy_official
#اخبار_تورنتو
📱@haftehtoronto1
🌐 www.hafteh.ca | 264 |
| 3 | .
▫️مامان، غذا و دوست داشتن
موقع شام، مامان غذای مانده از روز قبل را توی ظرف خودش می‌ریزد و غذای تازه‌تر را می‌گذارد برای بابا و بچه‌ها. مامان فداکاری می‌کند و غذای بهتر را به بقیه می‌دهد.
موقع نهارِ فردا، مامان تکه‌های گوشت توی خورش را می‌گذارد برای بچه‌ها و خودش بیشتر لپه و آبِ خورش را بر می‌دارد. مامان فداکاری می‌کند و قسمتِ خوشمزه‌تر غذا را به بقیه می‌دهد.
کسی از بیرون می‌آید. چند تا بستنی خریده، مامان متوجّه می‌شود که بستنی‌ها به تعداد نیست. بلافاصله می‌گوید: " من میخوام چایی بخورم، شما بستنی بخورین". مامان فداکاری می‌کند و از میلش به خوردن بستنی می گذرد.
مامان، فداکار است. مامان، مهربان است. مامان، مادرِ خوبی است. او از روی غریزه و آموخته‌هایش این کار را می‌کند. کار مامان ارزشمند است. امّا مامان حواسش نیست که بچه‌ها (همه یا بعضی از آنها) علاوه بر خوب بودن و مهرِ او چیز دیگری را هم می‌بینند: اینکه انگار دوست داشتن یعنی خود و سلامت خود را در نظر نگرفتن، دوست داشتن یعنی بخشِ خوبِ چیزها را همیشه به دیگران دادن، و دوست داشتن یعنی هروقت چیزی کم بود، خود را محروم کردن. بچه‌ها آرام آرام با هر اتفاق چیز ناخوشایندی را یاد می‌گیرند: اینکه آدمِ خوب، آدمی است که دیگران را دوست دارد و خودش را در نظر نمی‌گیرد؛ آدمِ خوب شهروند درجه دوم است؛ آدمِ خوب استحقاقش از بقیه کمتر است؛ آدمِ خوب را کم‌کم می‌شود نادیده گرفت و گفت لابد دلش نمی‌خواهد.
موقع نوشتن این کلمات خط‌کشِ فضلیت‌کُشی از جنس روانشناسی به دست نگرفته‌ام. قرار نیست مادرانگی را زیر سوال ببرم. تنها دارم نوری بر مدلی از بودن می‌اندازم. مامان می‌تواند غذای شب قبل را یا نخورد یا بین بزرگتر‌های سر میز (بابا و بچه‌های بزرگ‌تر) تقسیم کند. مامان می‌تواند همه گوشت را به بچه‌ها ندهد، و مامان می‌تواند با شوخی و مهربانی، چند گازی از بستنی یکی یا دو تا از بچه‌ها بزند.
مامان می‌تواند به قدر کافی مهربان و مادر باشد و همزمان به بچه‌ها یاد بدهد که عشق یعنی استحقاق و فداکاری توامان، دوست داشتن یعنی خود و دیگری را همزمان دیدن، و مراقبت یعنی مراقبِ خود هم بودن.
مامان می‌تواند به بچه‌ها یاد بدهد که آدمِ خوب حق دارد و قرار نیست همیشه نامرئی و خدمتگذار باشد. مامان می‌تواند "خیلی" خوب نباشد و به بچه‌ها یاد بدهد عاشق‌ها و آدم‌های خوب هم آدمند و کسی حق ندارد آنها را نادیده بگیرد.
دکتر محمود مقدسی
@dr_robab_hamedi | 688 |
| 4 |  صبح است ، باید بلند شد
در امتدادِ وقت قدم زد...
گل را نگاه کرد، ابهام را شنید
باید دوید تا تهِ بودن ...
سهراب سپهری
@dr_robab_hamedi | 735 |
| 5 |  صبح است ، باید بلند شد
در امتدادِ وقت قدم زد...
گل را نگاه کرد، ابهام را شنید
باید دوید تا تهِ بودن ...
سهراب سپهری
@dr_robab_hamedi | 1 |
| 6 |  طعم گیلاس از عباس کیارستمی....
@dr_robab_hamedi | 909 |
| 7 | میخوام یه اعتراف بکنم!!
من با واژه "خاطره‌سازی مشکل دارم"، شایدم کهیر می‌زنم😃 مثل وقتی که یکی میگه " فکر کردیم بریم سفر و خاطره بسازیم" یا " رفتیم تو طبیعت که چند تا عکس بگیریم خاطره بسازیم" یا این که " دور هم جمع شدیم که یه خاطره خوب بسازیم، دعوا بپا شد" و .....
هر وقت این جملات را می‌شنوم، این بخش قضاوت‌گر ذهنم فعال میشه و دلم می‌خواد به کسی که این حرفا رو می‌زنه بگم:
" یعنی تو برای این که خاطره‌ای داشته باشی که در آینده اونو یادآوری کنی، بار و بندیل می‌بندی و راه میفتی و میری سفر؟"
یا
" این که رفتی طبیعت، فقط برای عکس گرفتن زیر یه درخت یا کنار رودخونه و نگاه کردن به اون در آینده بود؟؟
یا
" دور هم جمع شدین و مهمونی رفتین که بعدا تعریف کنید که اونجا چی گذشت و چقدر حرف زدین و خندیدین؟
آخه خاطره خودش خوب یا بد ساخته میشه، لازم نیست براش اراده کنید. مهم حضور در اون موقعیت و لذت بردن از لحظه‌ای است که اونجا هستید. چرا به جای دیدن/ شنیدن/ لمس کردن/ چشیدن و بوییدن، به فکر ثبت لحظه هستید.
چرا به جای دیدن و تجربه یک زیبایی در طبیعت یا لذت بردن از حرف زدن با آدم‌ها به فکر این هستید که چه لباسی بپوشید که تو فیلم و عکس خوب دربیاد یا در اون موقعیت به جای تجربه لحظه اکنون، گوشی رو درمیارین و عکس و فیلم می‌گیرین؟
گویی لحظه را از دست میدیم به امید یادآوری اون لحظه در آینده، در حالی که اگر اون لحظه رو تمام و کمال تجربه و حس نکنیم، یادآوری‌های بعدی هم ناقص میشه. گویی نقد را می‌دهیم که شاید نسیه رو به دست بیاریم. نسیه‌ای که می‌تواند بسیار متفاوت از نقد زمان باشد.
شاید دارید فکر می‌کنید که به کلمات گیر دادم اما بیاین کلاه‌تون رو قاضی کنید و در خودتون و اطرافیان جستجو کنید که وقتی در یک موقعیت خوب مهمونی/ طبیعت/ سفر و .... هستید، چه چیزی برای‌تان مهم‌تره. رفتارها نشون میده که چه چیزی اهمیت بیشتری داره: بودن در لحظه و حضور و لذت بردن از وضعیت موجود یا تلاش برای گرفتن ژست‌های مختلف و عکس و فیلم؟؟
واقعیت اینه که کلمات معنا دارند، محتوا دارند و کلماتی که ما به کار می‌بریم، نگرش و دیدگاه ما را نشان می‌دهند، هدف‌های اصلی ما را برملا می‌کنند و احساس ما را آشکار می‌کنند. بنابراین فرق می‌کند که بگوییم میریم سفر در کنار هم خوش بگذرونیم تا این که بگوییم میریم خاطره بسازیم. البته که رفتار ما در این موقعیت‌ها بیشتر از هر چیزی نشان می‌دهد چه چیزی برای‌مان مهم‌تر است.
شما در این مورد چه نظری دارید؟
@dr_robab_hamedi | 910 |
| 8 |  سلام. اگر مایل هستید در باره تاثیر کمال‌گرایی بر روابط صمیمانه بیشتر بدانید، می‌توانید به مراجعه به کانال یوتوب در آدرس زیر آن را مشاهده و گوش کنید.https://www.youtube.com/channel/UCKqwhNQhsDJVh4sGhJM1lGw | 961 |
| 9 |  با وجود تمام ناتمامی‌ها ادامه دهیم و منتظر کامل بودن و بی‌نقص بودن نشویم!
@dr_robab_hamedi | 1 248 |
| 10 | @dr_robab_hanedi | 1 113 |
| 11 | حقّ بستنِ در
فردین علیخواه
🔺در بیشتر خانه‌ها یک اتاق هست که درِ آن بسته می‌ماند: اتاق کار پدر. بچه‌ها یاد می‌گیرند که پشت آن در نروند، یا اگر رفتند، آرام بروند و زود برگردند. کسی این قانون را جایی ننوشته؛ همه فقط می‌دانند. اما در همان خانه، اگر مادر هم پشت میزی بنشیند تا کاری فکری انجام دهد، معمولاً چنین دری برایش وجود ندارد. حتی اگر دری هم داشته باشد، انگار همیشه نیمه‌باز است: کسی هست که هر چند دقیقه صدایش می‌زند، از او چیزی می‌خواهد، یا فقط مطمئن می‌شود که هنوز آنجاست. شاید بتوان گفت این تفاوت، چیزی بیش از یک عادت خانگی است؛ نشانه‌ی یک تقسیم نانوشته درباره‌ی اینکه چه کسی حق دارد از دسترس بیرون باشد.
🔺جامعه‌شناس فرانسوی مونیک هیکو، در سال ۱۹۸۴، برای بخشی از این پدیده اصطلاحی به کار برد: «بار ذهنی». منظور از بار ذهنی، آن بخش نامرئی از کار خانه است که کمتر دیده می‌شود؛ نه شستن ظرف یا جارو کشیدن، بلکه به‌خاطر سپردن اینکه کی باید ظرف‌ها شسته شوند، کی نوبت دکتر بچه است، کی یخچال خالی شده. این کار، برخلاف کارهای فیزیکی خانه، تعطیلی ندارد؛ حتی وقتی دست‌ها آزادند، ذهن هنوز مشغول است. و در بسیاری از خانواده‌ها، این بار همچنان بیشتر روی دوش زنان است، حتی وقتی هر دو نفر شغلی تمام‌وقت و فکری دارند.
🔺بار ذهنی درست همان چیزی است که در را نامرئی می‌کند. مرد می‌تواند وارد اتاقش شود و در را ببندد، چون می‌داند کسی هست که به آن بخش نامرئی از زندگی خانه رسیدگی می‌کند. زن، حتی پشت در بسته، هنوز آن بار را با خودش می‌برد؛ گوشی‌اش را کنار دستش می‌گذارد، چون احتمالاً کسی زنگ می‌زند. حتی اگر کسی صدایش نکند، بخشی از ذهنش آماده‌ی شنیدن صداست.
🔺آلیس مونرو در داستان کوتاه «دفتر کار» صحنه‌ای می‌سازد که همین تفاوت را روشن می‌کند. راوی داستان می‌خواهد توضیح دهد چرا نمی‌تواند در خانه بنویسد، و برای شوهرش مثالی می‌آورد: مردی که کارش را به خانه می‌آورد، خانه به‌طور طبیعی حول او سامان می‌گیرد؛ کسی از او توقع ندارد به تلفن جواب بدهد یا دنبال وسیله‌ای گم‌شده بگردد. او به‌سادگی می‌تواند در اتاقش را ببندد، و وقتی کسی می‌خواهد وارد شود، در می‌زند و منتظر می‌ماند تا او اجازه بدهد. اما وقتی راوی همین تصویر را برای خودش تصور می‌کند - مادری پشت در بسته - چیزی در آن تصور نمی‌گنجد. برای زن چنین مرزی وجود ندارد؛ کسی برای ورود به فضای او در نمی‌زند و منتظر اجازه نمی‌ماند، چون از ابتدا فضایی که تنها به او تعلق داشته باشد، به رسمیت شناخته نشده است.
🔺این‌جا شاید بتوان یک نکته را روشن‌تر کرد: مسئله فقط این نیست که زن‌ها کمتر بخواهند در را ببندند. در بسیاری از موارد، آنها به همان اندازه‌ی مردان، یا حتی بیشتر، به خلوت نیاز دارند. مسئله این است که خواستنشان به همان آسانی به رسمیت شناخته نمی‌شود. وقتی مردی می‌گوید سرش شلوغ است، اطرافیانش این را دلیلی کافی می‌دانند. وقتی زنی همین را می‌گوید، اغلب باید توضیح بدهد، جبران کند، یا احساس گناه کند.
🔺این الگو را می‌شود در مقیاس کوچک‌تری هم دید. فرض کنیم زن و مردی، هر دو، شب‌ها بعد از خواباندن بچه‌ها یک ساعت وقت آزاد دارند. مرد احتمالاً همان یک ساعت را صرف کاری می‌کند که برایش مهم است؛ خواندن، نوشتن، فکر کردن. زن، در همان یک ساعت، بیشتر وقت را صرف مرتب کردن چیزهایی می‌کند که فردا لازم است: لباس‌ها، ظرف‌ها، وسایل مدرسه. حتی وقتی هر دو زمان برابر دارند، یکی آن را برای خودش خرج می‌کند و دیگری برای دیگران.
🔺شاید نتوان گفت این وضعیت نتیجه‌ی تصمیمی آگاهانه از سوی کسی است. بیشتر به نظر می‌رسد نتیجه‌ی عادتی قدیمی باشد که هیچ‌کس آن را انتخاب نکرده، اما همه در آن سهیم‌اند: خانواده که بیآنکه بخواهد، این تقسیم را بازتولید می‌کند؛ جامعه‌ای که هنوز راحت‌تر می‌پذیرد مردی غایب باشد تا زنی؛ و حتی خودِ زن، که گاهی بستن در را، بدون آنکه کسی از او خواسته باشد، به تعویق می‌اندازد.
🔺آنچه از این مثال‌های کوچک زندگی روزمره بیرون می‌آید شاید این باشد: «حق بستن در»، به همان اندازه که به میل شخصی مربوط است، به این هم مربوط است که اطرافیان چقدر آماده‌اند غیبت ما را بپذیرند. و این آمادگی، دست‌کم در بسیاری از خانه‌ها، هنوز به‌طور نابرابر و غیرمنصفانه تقسیم شده است. | 1 230 |
| 12 |  زندگی...
در هر حال، نبردی سخت است؛
پس گاهی باید از هیولای اندوه به
دلخوشی‌های کوچکِ در دسترس پناه برد.
پناه می‌برم؛
به یک فنجان نوشیدنیِ داغ،
یک کار کوچکِ عقب‌افتاده‌ی قابل انجام،
یک دلگرمیِ عزیز.
جیغ زدن،
دیوانه بودن،
خندیدن.
پناه می‌برم به دوست داشتنِ
آدم‌های دوست‌داشتنی،
به خواستنِ چیزهای کوچکِ خواستنی.
پناه می‌برم به دوست،
رفیق، کتاب، فیلم...
به موسیقی، خیابان، شب...
به آغوش یار.
آغوش یار...
آخرین سنگر، در هجومِ سپاهِ اندوه،
وقتی هیچ دفاعی جز پناه گرفتن نیست.
و شاید تمام این پناه بردن‌ها
برای همین باشد که یادمان بماند:
کتابِ زندگی را نباید به نام زخم بست.
نویسنده: ناشناس
@dr_robab_hamedi | 1 032 |
| 13 | @dr_robab_hamedi | 881 |
| 14 | 👩🦰 پرسش
سلام. وقت به خیر. ادمهایی که زیاده خواهی و جاه طلبی،در وجودشون ندارند، چطور آدمهایی هستند؟
✏ پاسخ
سلام. وقت به خیر. انسان‌ها ممکن است به دلایل مختلف جاه‌طلب یا زیاده خواه نباشند. برخی از این دلایل عبارتند از:
🔸️ برخی افراد به فلسفه خاصی از زندگی باور دارند که جاه‌طلبی را امری منفی به حساب می‌آورد و از آن نهی می‌کند.
🔸️ عده‌ای به دلیل ترس از اشتباه کردن یا شکست خوردن و برای پیشگیری از روبرو شدن با آن، خواسته‌های خود را محدود می‌کنند.
🔸️ بعضی افراد توانایی خود را برای انتخاب هدف‌های جاه‌طلبانه کم برآورد می‌کنند، بنابراین به گونه‌ای زندگی می‌کنند که با پیش‌فرض اولیه خود یعنی ناتوانی روبرو نشوند.
🔸️عده‌ای از افراد به دلیل کمال‌گرایی، آنقدر هدف‌های خود را جاه‌طلبانه انتخاب می‌کنند که قابل رسیدن نیست، بنابراین از آن عقب‌نشینی می‌کنند و به شرایط موجود راضی می‌شوند.
🔸️ برخی افراد فکر می‌کنند دیگران دائم نظاره‌گر آنها هستند، بنابراین به دلیل ترس از قضاوت آنها حرکتی نمی‌کنند تا به دلیل اشتباه یا شکست، با دیدگاه منفی دیگران نسبت به خود روبرو نشوند.
🔸️ در برخی افراد آتقدر نیاز به تفریح بالاست و نیاز به قدرت و پیشرفت کم است که بیشتر وقت خود را به لذت‌طلبی می‌گذرانند و انگیزه‌های جاه‌طلبانه را یا ندارند یا سرکوب می‌کنند.
@dr_robab_hamedi | 921 |
| 15 |  شاید بزرگ‌ترین هدیه‌ای که یک انسان می‌تواند به دیگری بدهد، راه‌حل نباشد.
حضور باشد.
حضور، یعنی کسی بیآنکه بخواهد تو را تغییر دهد، کنارت بماند.
بیآنکه دردت را انکار کند، آن را بفهمد
بیآنکه همه پاسخ‌ها را بداند، از پرسش‌هایت نترسد.
بیآنکه سرزنشت کند، به روایتی که از اشتباهت داری، گوش کند
ما بیش از آنکه با نصیحت‌ها جان بگیریم، با احساس دیده شدن زنده می‌شویم.
ما بیش از آن که به دنبال راه‌حل باشیم، دنبال آدم امن هستیم که بی هیچ هراسی از رنج‌های‌مان برایش بگوییم
و شاید به همین دلیل است که بعضی آدم‌ها، حتی در سکوت، بیش از هزار جمله به ما امید و انرژی می‌دهند و وقتی از بار غم و نگرانی سبک شدیم، خودمان می‌توانیم به راه حل برسیم.
@dr_robab_hamedi | 963 |
| 16 | آشتی با خود
@dr_robab_hamedi | 943 |
| 17 | سلام همراهان عزیز🌹 امروز اولین بخش‌های سری آموزشی روانشناسی علمی به زبان ساده و کاربردی را در کانال یوتوب بارگزاری کردم. می‌توانید فیلم‌های آموزشی را در این کانال به آدرس زیر ببینید:
https://www.youtube.com/channel/UCKqwhNQhsDJVh4sGhJM1lGw | 1 002 |
| 18 |  حال کودک درون‌تان چطور است؟
او را در قفس نگه داشته و در آن را قفل و زنجیر کرده‌اید؟
یا
رهایش کرده‌اید تا در سبزه‌زار بدود و دنبال پروانه‌ها کند؟
حواس‌تان به آن بازیگوش درون‌تان هست که شاید کنجی نشسته و زانوی غم به بغل گرفته و منتظر شماست تا دست نوازش بر سرش بکشید؟
معمولا به او چه حرف‌هایی می‌زنید؟ لحن‌تان سرزنش‌گر است یا محبت‌آمیز؟
می‌پذیرید که او هم گاهی مثل بقیه خطا کند یا با شمشیری بر دست کوچکترین خطایش را به رخش می‌کشید و نگاهی غضب‌آلود به او می‌اندازید؟
باور می‌کنید، مهم‌ترین دوست او شما هستید و اگر با او مهربان باشید و از سر تقصیراتش بگذرید، انرژی‌تان دوچندان می‌شود و بیشتر از همیشه می‌توانید در جهت خواسته‌هایتان حرکت کنید و آرامش درونی داشته باشید؟
پس از جای‌تان بلند شوید، سراغش بروید، با او حرف بزنید، او را دلداری دهید و به یک فنجان چای مهمانش کنید.
@dr_robab_hamedi | 1 110 |
| 19 |  حال کودک درون‌تان چطور است؟
او را در قفس نگه داشته‌اید و در آن را قفل و زنجیر کرده‌اید؟
یا
رهایش کرده‌اید تا در سبزه‌زار بدود و دنبال پروانه‌ها کند؟
حواس‌تان به آن بازیگوش درون‌تان هست که شاید کنجی نشسته و زانوی غم به بغل گرفته و منتظر شماست تا دست نوازش بر سرش بکشید؟
می‌پذیرید که او هم گاهی مثل بقیه خطا کند یا با شمشیری بر دست کوچکترین خطایش را به رخش می‌کشید و نگاهی غضب‌آلود به او دارید؟
باور می‌کنید، مهم‌ترین دوست او شما هستید و اگر با او مهربان باشید و از سر تقصیراتش بگذرید، انرژی‌تان دوچندان می‌شود و بیشتر از همیشه می‌توانید در جهت خواسته‌هایتان حرکت کنید و آرامش درونی داشته باشید؟
پس از جای‌تان بلند شوید، سراغش بروید، با او حرف بزنید، او را دلداری دهید و به یک فنجان چای مهمانش کنید. | 1 |
| 20 |  تنهایی بخشی از هستی است، باید با آن رو در رو شویم و راهی برای هضم آن بیابیم.
ارتباط با دیگران مهم‌ترین منبع در دسترس ما برای کاستن از وحشت تنهایی است.
هر یک از ما کشتی‌هایی تنها در دریایی تیره و تاریم. نورکشتی‌های دیگر را می‌بینیم، کشتی‌هایی که به آنها دسترسی نداریم ولی حضورشان و شرایط مشابهی که با ما دارند، آرامش زیادی به ما می‌بخشد.
ما از تنهایی و درماندگی محض‌مان آگاهیم. ولی اگر بتوانیم سلول‌های بی روزن‌مان را بشکافیم، متوجه می‌شویم دیگرانی هم هستند که با وحشتی مشابه دست به گریبانند. احساس تنهایی، راهی برای همدردی با دیگران به روی‌مان می‌گشاید و به این ترتیب، دیگر چندان وحشت‌زده نخواهیم بود. پیوندی نادیدنی، افرادی که تجربه‌ای مشترک دارند، را به هم وصل می‌کند...!
از کتاب: روان درمانی اگزیستانسیال
نویسنده: اروین یالوم
@dr_robab_hamedi | 708 |
