درمانگاه رابطه

زندگی... در هر حال، نبردی سخت است؛ پس گاهی باید از هیولای اندوه به دلخوشی‌های کوچکِ در دسترس پناه برد. پناه می‌برم؛ به یک فنجان نوشیدنیِ داغ، یک کار کوچکِ عقب‌افتاده‌ی قابل انجام، یک دلگرمیِ عزیز. جیغ زدن، دیوانه بودن، خندیدن. پناه می‌برم به دوست داشتنِ آدم‌های دوست‌داشتنی، به خواستنِ چیزهای کوچکِ خواستنی. پناه می‌برم به دوست، رفیق، کتاب، فیلم... به موسیقی، خیابان، شب... به آغوش یار. آغوش یار... آخرین سنگر، در هجومِ سپاهِ اندوه، وقتی هیچ دفاعی جز پناه گرفتن نیست. و شاید تمام این پناه بردن‌ها برای همین باشد که یادمان بماند: کتابِ زندگی را نباید به نام زخم بست. نویسنده: ناشناس @dr_robab_hamedi