شعر مذهبی رضیع الـحسین

#حضرت_سکینه_سلام_الله_علیها قسمتی از ترکیب بند در شهر شام با لب خشک و دل کباب یک شب سکینه رفت چو بخت خودش به خواب باغی به خواب دید که می‌بود لاله‌اش پرداغ‌تر ز زخم تن شاه مستطاب از فرط ژاله دیده‌ی گل‌های نرگسش مانند چشم زینب خونین‌جگر پُرآب سَروَش سهی چو قامت رعنای اکبری نخلش بلند چون قد عبّاس کامیاب هم سُنبلش به‌سان یتیمان گشوده‌مو هم بلبلش چو قلب اسیران در اضطراب آنجا سکینه ختم رسل را ستاده دید جمعی رُسُل به همره آن شاهِ شیخ و شاب بر کف گرفته تیغ، سواری به پیش رو تیغی چو ذوالفقار و سواری چو بوتراب در آن چمن بدید یکی قصر زرنگار چون قبّه‌ی رفیعه‌ی شاهِ فلک‌قُباب زهرا نشسته بود در آن قصرِ ازهری با چشم اشکبار و به مژگانِ پُرحباب بودش به دستْ پیرُهن پاره‌پاره‌ای از نیزه و خدنگ، ز خون سربه‌سر خضاب آمد سکینه شکوه‌کنان پیش فاطمه وز خون دل فشاند به گلگونه‌اش گلاب گفتا: مگر که نیست تو را آگهی به خُلد، زین ظلم بی‌حساب؟ اَیا مادرِ حساب! نشنیده‌ای که کشته شده نور عین تو با حلق خشک و چشم تر و سینه‌ی کباب؟ نگرفت نور عین تو را وقت بی‌کسی غیر از دو چشمْ حلقه نمودن کسی رکاب بر سوز سینه‌اش نرسیده‌ست کس به دهر غیر از دم سِنان و به‌جز ناوَک شهاب اینک سر حسین تو آمد به شهر شام تابان چو آفتاب، کجا شام و آفتاب؟ بر تشت زر نهاد سرش را یزید شوم چوبش زند به لعل لب و می‌خورد شراب با کفر خویش، دعوی اسلام می‌کند! چشم ثواب دارد از این کار ناصواب در شهر شام، پردگیان حسین ببين، بی‌پرده و حجاب، نگر شرم و بین حجاب! نوعی غبار فتنه به‌پا خاست در جهان کز روی ما نماند به‌جز گردِ غم نقاب سیراب بین ز چشم تر ما گلوی خشک پرآب بین ز آبله‌ی پای ما حباب زهرا به ناله گفت که ای طفل بی‌پدر دیگر مرا شنیدن حرف تو نیست تاب برگو کجاست منزل و مأوایتان بـه شام؟ گفتا: به خانه‌ای چو دلِ بی‌کسان خراب گفتا: غذای روز شما؟ گفت: خون دل گفتا: چراغ شام شما؟ گفت: ماهتاب گفتا: چه بالشِ سرتان؟ گفت: خشت و سنگ گفتا: چه فرش منزلتان؟ گفت: از تراب گفتا: ز کیست شکوه‌ی تو؟ گفت: از یزید گفتا: ز چیست ناله‌ی تو؟ گفت: بهر باب گفتا: که شانه زد به سرت؟ گفت: گَرد غم گفتا: که شست گرد رخت؟ گفت: اشک ناب گفتا: کنی تو صبر؟ بگفتا که صبر کو؟ گفتا: روی به خواب؟ بگفتا کجاست خواب؟ گفتا: که دستگیر شما گشت ای اسیر؟ گفتا که بند آهن و زنجیرِ پُر ز تاب گفتا: کبودی رخ تو چیست ای یتیم؟ گفتا ز ضرب سیلی شمر، ای فلک‌جناب گفتا: برای آب ز کس کرده‌ای سؤال؟ گفتا: بسی نمودم و نشنیده‌ام جواب پس آن یتیم با همه دردِ نگفته‌اش بیدار شد ز خواب خوش از بخت خفته‌اش میرزا محمود #فدایی_مازندرانی @raziolhossein