سایـــهٔ حقیـــــقت.

انسان، موجودِ شگفتی‌ست؛ برای گریز از یک حقیقت، هزار روایت می‌سازد و برای نگفتنِ یک نام، هزار نامِ دیگر بر زبان می‌راند. اما حقیقت، از جنسِ واژه نیست که با واژه پوشانده شود. آنچه باید بماند، در فاصلهٔ میانِ سطرها می‌ماند و آنچه باید خوانده شود، از سکوت نیز خوانده می‌شود. چه بسیار نوشته‌هایی که در ظاهر از همه‌چیز سخن گفته‌اند، اما در باطن، تنها از یک نام گریخته‌اند؛ و هیچ اعترافی رساتر از همین گریز نیست.

نوشته بودم: دو روح، چون دو شعله در هم پیچیدند. شب‌ها تا سپیده‌دم به گفت‌گو می‌پرداختند؛ سخن از عشق، از خدا، از فنا. قونیه دیگر قونیه نبود؛ هر کوچه بوی جنون و شور می‌داد. مردم به حیرت می‌نگریستند که چگونه آن مولانای متین، اکنون در کوچه‌ها سماع می‌کند و دف می‌کوبد. شهر پر شده بود از نجوا: -مولانا دیوانه شده است! اما او می‌خندید و می‌گفت: آری! دیوانه‌ام، لیک دیوانهٔ او که از خردِ علم عزیز‌تر است. او به جهانی دیگر پای نهاده بود. جهانی که در آن، عقل زانو می‌زد و عشق تاج بر سر می‌نهاد. اما جهان طاقت آن عشق را نداشت! مریدان حسد ورزیدند و خشم گرفتند. تا آن شبی که شمس ناپدید شد و قونیه خاموش ماند. مولانا در کوچه‌ها می‌گشت، می‌گریست و فریاد می‌زد: اِی آفتابِ من، کجایی؟ اما پاسخی نمی‌آمد، آن‌گاه نِی را برداشت و فریادِ جانِ خویش را در او دمید: «بشنو از نِی چون حکایت می‌کند، از جدایی‌ها شکایت می‌کند» و از همان فریاد‌ها مثنوی زاده شد؛ کتابی نه از کاغذ، بلکه از اشک و آتش، که در هر بیتش، زخمی می‌سوخت و عشقی می‌رویید.

من، احتمالاً بلاتکلیف‌ترین آدمِ تاریخم. عاشق اسپانیا و یامالم، اما رئالی‌ام؛ در همون حال، برای من امباپه هم یکی از محبوب‌ترین بازیکن‌های دنیاست. اسطوره‌ام رونالدوعه، اما نمی‌تونم انکار کنم که مسی یک شاهکارِ فوتبالیه. هالند رو دوست دارم، بلینگام رو هم به همون اندازه. حالا شاید فکر کنید یکی از همین‌ها بازیکنِ محبوب منه...ولی نه! بازیکنِ مورد علاقه‌ام، نیماره.

از مرزهای خودشیفتگی گذشتم.

تا به حال دیدید یکی به‌عنوان تراپی از وویس‌های خودش استفاده کنه؟!

-

آدمی را همیشه آدمیت لازم است، اما بیشترشان آن را سال‌ها پیش، بی‌صدا دفن کرده‌اند. از آن روز، شهر پر شد از مردگانی که نفس می‌کشند، نگاه می‌کنند، حرف می‌زنند و تنها نشانهٔ زنده بودنشان، سایه‌ای است که هنوز جرئت نکرده از صاحبش فرار کند.

آدمی را همیشه آدمیت لازم است، وگرنه مرز میان انسان و هیولا نه با دندان و چنگال، که با خاموشی وجدان از میان می‌رود. تاریکی هرگز از شب زاده نشد؛ از لحظه‌ای زاده شد که آدمی فهمید می‌تواند بی‌رحم باشد و هنوز نام خود را «انسان» بگذارد.

آدمی را همیشه آدمیت لازم است، زیرا آن‌که آدمیت را دفن کند، دیگر نیازی به گورستان ندارد؛ خودش به مقبره‌ای متحرک بدل می‌شود. از هیولاها مترس، آن‌ها چهرهٔ خود را پنهان نمی‌کنند؛ از انسانی بترس که لبخند می‌زند، دست می‌فشارد و هر شب، بی‌آنکه پلکی بلرزد، تکه‌ای دیگر از وجدانش را در تاریکی جا می‌گذارد.

شما ندانید، من دانستم و دیدم ارزشش را ندارد هفتاد سال را به دانستن گذراند.