سایـــهٔ حقیـــــقت.

چه مضحک است جهانی که در آن، مردانگی را با فرمانروایی بر زن می‌سنجند و مرد را تنها زمانی قدرتمند می‌دانند که زنی را زیر فرمان خود داشته باشد. اگر مرد برای اثبات عظمت خویش ناچار است دیگری را کوچک کند، پس عظمتش چیزی جز نامی برای ضعف او نیست. مرد اگر واقعاً بزرگ باشد، از ستایش زن هراس ندارد؛ تاج خود را بر سر او می‌گذارد، نه بر سر خویش. چه تفاوتی است میان مردی که برای مردی دیگر جان می‌دهد، او را می‌ستاید و فرمانش را می‌پذیرد، با مردی که چنین بندگی‌ای را در برابر زن ننگ می‌شمارد؟ اگر فداکاری، وفاداری و ستایش در برابر یک مرد فضیلت است، چرا در برابر زن به «ضعف» تعبیر می‌شود؟ شاید آنچه مردسالاری از آن می‌ترسد، نه برتری زن، بلکه فرو ریختن این خیال باشد که مرد ذاتاً سزاوار فرمانروایی است. زیرا روزی که مرد بتواند زانو زدن در برابر زن را نه شکست، بلکه انتخابی از سر احترام بداند، دیگر چیزی از آن تخت پوشالی باقی نمی‌ماند.